Bonnie 'Prince' Billy - The Letting Go (2006)

Ik kan het niet langer ontkennen, ik ben verliefd op dit album. Zodra ik thuis kom moet deze cd op staan, en ik hoef natuurlijk alleen maar op Play te drukken aangezien ik 'm nét voor het weggaan ook al eens heb geluisterd.

De liedjes zijn simpel en fragiel, het hapte me de eerste keer ook nauwelijks. Ik had niet de houvast die ik op 'I See A Darkness' had, namelijk dat titelnummer wat de eerste keer luisteren door merg en been ging. Mijn geduld is echter ruimschoots beloont. Wat een pareltjes.

Als je me een jaar geleden deze plaat (of nog erger, de eerste Palace Brothers plaat) had laten horen, had ik je uitgelachen. Bespottelijk slecht (valse zang, niet bepaald strak gitaarwerk en wazige teksten), en die kop van m kon echt niet . Maar nu, tsja... ik kijk er weer naar uit omeen willekeurige Oldham plaat ana te zetten zodra er eentje is afgelopen. Of het moet van Jason Molina komen, zijn Lioness plaat vind ik in dit stadium nog veel mooier. Maar die stond na 4 weken luisteren opeens op 7 in mn top10 dus dat doet niete cht afbreuk an meneer Billy. Desalnieteming geef ik The Letting Go nu 4* en uitzicht op meer

Wat een prachtige muziek kan die man maken zeg. Ik vond I See A Darkness al erg goed maar deze klinkt wat duidelijker en hier zit ook meer hoop in de muziek dan op I See A Darkness. Een heerlijk album.

De stem van Will en de zangeres doen mij echt iets. Ik weet niet hoe ze op sommige melodieën zijn gekomen, maar het klinkt echt zo prachtig allemaal. Vooral in het titelnummer zorgen de twee stemmen echt voor kippenvel.

En de instrumenten passen ook erg goed bij elkaar. De manier waarop meneer Oldham de gitaar minimaal kan laten klinken en dan in combinatie met de strijkers kan laten meevloeien is werkelijk waar fantastisch.

Enige minpuntje is het laatste nummer Ebb Tide. Verder doet dit album heel veel goeds. Waardoor hij nu ook in mijn top tien staat!

Ondertussen 5* en met terugwerkende kracht dé plaat van 2006. Onwaarschijnlijk mooi, sereen en diep

Will Oldham heeft me in de gedaante van Bonnie 'Prince' Billy nog niet zwaar ontgoocheld en doet dat met deze plaat weer niet (niet dat ik erop zit te wachten hoor). Hij doet hier weer waar hij goed in is: sfeervolle, prachtige melodieën, breekbare stem. Alhoewel hij nooit meer het niveau haalt van zijn meesterwerk 'I See a Darkness', toch een 3,5*.

Beetje rare manier van zingen. Instrumentaal klinkt alles goed, die vocalen die hem steunen vind ik soms irritant, maar meestal wel beter dan de man zelf die 'zingt'. Teksten klinken interessant, maar de zang vind ik soms zwaar vals. Het nummer No Bad News vind ik dan wel prachtig nummer. Ook is het titel nummer mooi, maar dan vooral door de achtergrond vocalen. Laat me eens beginnen met 3*.

Vals? Nog eens luisteren dan. Oldham heeft een ongelooflijk indrukwekkende stem met gigantisch bereik; je moet hem eens live aan het werk zien. Hier en daar slaat zijn stem (compleet typisch Oldham) gruwelijk over, maar dat hoort er helemaal bij (ik vind het prachtig), en zonder zou Oldham geen Oldham zijn. Maar vals? Neen. Als je dit trouwens al moeilijk trekt wil ik niet weten wat je gewend bent.

Ja dat bedoelde ik, dat overslaan. Ik vind het niet prachtig Ik denk dat ik er gewoon aan moet wennen, want als zn stem niet overslaat klinkt het nog wel. Instrumentaal vind ik het vooral erg goed. Hij moet wel die vocalen weglaten (bij sommige nummers dan)

Oldham zonder vocalen.....no offense, maar dit lijkt me het slechtste idee wat ik deze week gehoord heb. Maar hey, smaken verschillen natuurlijk.

Ik vind gewoon dat bij sommige nummers die vocalen een negatief effect hebben op het nummer. Het klinkt niet echt lekker vind ik. Maar bij sommige nummers (titel nummer) klinken die vocalen dan weer veel beter dan Oldham zelf, vind ik dan. Maar hey, smaken verschillen natuurlijk

Prachtig album met als meest briljant track het prachtige Strange form of life.

Heerlijk album, dat ik hier op mijn vakantieadresje aan het strand vaak luister. Vooral het (erg 16 Horsepower aandoende) nummer The Seedling is prachtig.

bij will oldham draait het vooral om de vocalen die je grijpen. De instrumentatie vind ik juist niet om naar huis te schrijven

Ik had hem al een half jaar liggen, maar door het drukke leventje geen kans gegeven. Toen op reis en lange dagen in de bus in Bolivia. Van de ongeveer 50 geselecteerde cd's op m'n mp3 luisterde ik alleen naar deze betoverende plaat. Wat een sublieme plaat! I see a Darkness draaide ik ook op mijn vakantie; mijn conclusie: ontspan,relax en laat het tot je komen.

Mensen, Social Mask bedoelt met vocalen de 'backing vocals'.
Snap dat dan. Uiteraard hou je weinig over als je Wills stem weghaalt.

liefde op het eerste gezicht

bonnie p billy met strijkers en engelengezang

what more can a man want?

Net uitgebracht maar nog niet op music meter: Wai Notes.

Dat zijn demo's van The Letting Go. Twee nieuwe nummers volgens mij (in totaal 10 nummers). Erg ruw, erg lo-fi, maar wel mooi. Bepertke oplage, maar 10000 exemplaren. Klinkt wienig, maar misschien verkoopt hij er sowieso nooit veel meer.
Hoesje is ook wel grappig, met een foto achterop geplakt. Wat een baard....

Da's meestal bij Will, van die vakantiekiekjes achterop.

Mijn eerste kennismaking met Oldham. En hij weet mij een schitterend album voor te schotelen. Heel mooi en ingetogen, strijkers op precies de juiste plaats, een wonderschone stem... Van deze man ga ik zeker meer werk beluisteren!

Naast de sixtees platen van Motorpsycho krijg ik ook lentekriebels bij The Letting Go, zeker bij dit weer. Ik gaf deze plaat een jaar geleden 5* omdat ik er verliefd op was, mede doordat ik daadwerkelijk verliefd was op een meid. Nu dat uit is, neemt The letting Go alleen maar in kracht toe. Welverdiende 5*.

ooh lentekriebels

'Roots' zal een genre zijn dat we ruim moeten nemen, maar alles wat ik er tot nu toe in heb gevonden is meer dan goud waard. Mooier dan dit wordt muziek haast niet; Cursed Sleep, Then the Letting Go, God's Small Song met een Sigur Rós achtige achtergrond zang en I Called You Back behoren tot het beste ooit gemaakt. Hopelijk kan ik hier later wat nog wat meer over kwijt. Viva Last Blues overigens ook gehoord inmiddels van deze meneer Oldham, ook dat was prachtig, meer komt er snel aan..

niet voor niks in ijsland opgenomen dit (zie ook artwork)

Nu je 't zegt, over toevalligheid gesproken..

Tja, Will Oldham. Ik weet niet of hij records in handen heeft, naast misschien het grootste aantal aliassen, maar hij heeft er in ieder geval eentje. Ken deze artiest nu welgeteld vier dagen, en nu al is deze man uitgegroeid tot een fenomeen. Des te vaker ik het luister, des te duidelijker wordt mij dat deze man best wel eens een gevaar kan gaan vormen voor Sigur Rós met dit album.

Blijf het erg knap vinden, en niet alleen Will kan het, maar ook Sam Beam. Ze hebben enkel hun stem, gitaar en wat arrangementen nodig om een geweldige plaat te maken. Het was wel even wennen aan de stem van Oldham, maar ik ken eigenlijk maar weinig mooiere en emotievollere stemmen. Ik weet even niet snel meer welk nummer het is, komt in ieder geval van 'Viva Last Blues of 'I See a Darkness', maar in een haalt hij kippenvelwaardig uit, prachtig.

Ken nu alweer vier albums van dit fenomeen, waarbij deze tot nu toe als beste uit de bus komt. Of dat een 'first cut is the deepest' geval is weet nog niet echt, maar deze plaat vind ik qua sfeer, instrumentarium en emotie de mooiste. Daarnaast lijken de andere een stuk ontoegankelijker dan 'The Letting Go'. Fijner dan dit wordt muziek in ieder geval niet. Dit kan overal gedraaid worden, past in elk seizoen. Het kan altijd. Beter kan niet.

Maar goed, nu werkelijk naar dit album. Hoewel je dit album in de 'nummertjesplaat' categorie zou kunnen plaatsen, is elk nummer onmisbaar, en valt er wel degelijk een opbouw op. Het is alsof we een jaar voorgeschoteld krijgen. Het begin is lentevol, kent een breder instrumentarium en is wat vreugdevoller. Naarmate we verder komen wordt de instrumentatie kaler, om bij de laatste nummers, en een van de mooiste stukken muziek ooit, in de winter te zijn beland.

Ik kan nu natuurlijk elk nummer langsgaan, maar dan wordt het allemaal wat lang en eentonig, laat ik de allermooiste nummers er maar even uitpakken.
Love Comes to Me begint deze plaat gelijk al perfect met zijn strijkers. Wat ook opvalt is dat Will hier en door het hele album wordt ondersteund door de zang van Dawn McCarthy, beiden weten te raken met hun stem.
Het kan zelfs nog wat mooier. Strange Form of Life is vooral erg mooi vanwege zijn elektrische gitaar, die twee keer erg mooi weet uit te halen.
Cursed Sleep haalt weer de strijkers uit de kast. Tesamen met de passievolle manier van zingen van Will heb je hier een van de meest vreugdevollere van deze plaat. Schoolvoorbeeld van sfeer maken.
Wat No Bad News voornamelijk heel erg mooi maakt is zijn eind. Het nummer is vrij ingetogen, melancholisch, om dan opvallend vrolijk en apart te eindigen, heel mooi.
Lay and Love valt vooral op door zijn elektrische, hip-hop achtige beat. Het lijkt zo'n vreemde combinatie met de soort muziek die hier wordt gemaakt op papier, maar het klopt echt. Geweldig gewoon.
Na een wat psychedelische toon met The Seelding zijn we dan terecht gekomen bij dat gedeelte wat deze plaat onsterfelijk maakt.
Then the Letting Go is denk ik het best te draaien bij een openhaard in hartje winter. Het is alleen zo jammer dat ik er niet een heb. Wat een prachtige tektst heeft dit nummer.
De plaat is al zo magisch, God's Small Song legt de lat nog ietsje hoger. De al genoemde achtergrond zang, duidelijk afgekeken bij Jonsí, wat helemaal niet erg is, is onbeschrijflijk.
Het absolute hoogtepunt is een nummer dat 'Sweet Thing' van Van the Man misschien wel van de troon 'mooiste love-song' kan stoten. I Called You Back heeft ook nog eens een piano in het gareel, op het perfecte moment ingezet, het geheel nog mooier makend dan het al was, vergeet ook niet de blazers. Meer kan ik hier niet over zeggen, alleen dat het erg mooi is.
Na een korte stilte wordt deze plaat dan met een klein psychedelisch ondertoontje afgesloten met Ebb Tide.

Heb deze artiest de laatste dagen al meer gedraaid dan gezond is, en dat gaat nog wel heel even door. Nog genoeg te ontdekken aan materiaal wat ik nog niet ken, nog genoeg te ontdekken in dat wat ik al luister. Misschien wel een toekomstige nummer1 positie weggelegd voor 'The Letting Go', voorlopig staat hij al op 3. Denk dat het verstandig is om 'm eerst ook nog even te draaien in de lente, zomer, herfst, met een vleugje sneeuw, 's ochtends, 's middags. 's avonds, op een bewolkte, of zonnige dag, er zijn nog zoveel mogelijkheden...

Mooie review.

Dat doe je goed, 4 van zijn albums in 4 dagen. En dan al zo'n stuk schrijven. Ik had wel wat langer nodig....

Kleine opmerking dan nog. Ik vindt (vooral het moment dat de blazers beginnen) I Called You Back eigenlijk heel zomer-avond-achtig. Dus ik eindig niet in de winter als je het niet erg vindt

Dat kan heel goed. Misschien dat ik dat nummer zo beter uitleg: Een perfect nummer achter de openhaard in hartje winter met sneeuw buiten, terugdenkend aan een mooie gebeurtenis in de zomer, ongeveer..

Hij blijft maar groeien deze plaat! Verhoogd naar 5 sterren. Schitterende muziek.

Prachtige plaat, met 'Love comes to me' nog steeds als mijn absoluut favoriet nummer. De tekst is behoorlijk cryptisch, maar er zitten wel enkele zeer leuke passages in:


When the fever hits on your forehead
And trusive mice chew up your bed
And you call on God and God is dead
Love comes to you
Love comes to you

In the night time when you feel me
And the backs of your knees conceal me
And your eyeballs unreal me
Love comes to me
Love comes to me


Vooral de zinssnede "And your eyeballs unreal me" vind ik geniaal gevonden, prachtig poëtisch, maar tegelijkertijd toch hilarisch.

Schitterende plaat die een lange aanloop nodig had, niet in de laatste plaats door de typische stem van Dawn McCarthy. Geen 5, omdat het laatste deel toch enkele minder sterke nummers bevat.

1 t/m 5 zijn echter sowieso feilloos.

Ik heb de dvd-audio (5.1) versie van dit album. Daarop staat ook nog een 14e (hidden) track. Ik heb gegoogled maar kan nergens achterhalen wat de titel van dit nummer is. Weet iemand hoe dit nummer heet? Het duurt ongeveer 3:50.