U2 - Three (1979)

Boy/Girl is een heel aardig nummer...

Out of Control en Stories for Boys zijn andere opnamen dan die op 'Boy'...

leuk om de verzameling compleet te hebben (tegenwoordig te downloaden via Itunes etc.)

4*, een hele sterke opening van een schitterende carriere!

Gewoon geheel akkoord, niets aan toe te voegen!

Yeah!

Vraag me toch eens af wanneer die vroege singles eens eindelijk op cd zullen verschijnen.....

Deze 3 nummers zullen binnenkort worden uitgebracht op de bonus disc van de heruitgave van Boy

Iets zegt me dat dat een hele waardige uitgave wordt met al die vroege singles.

Wow, wat klinken zie hier nog onvast...

Vooral Larry heeft veel strakker leren spelen hierna.

Die riff in Boy/Girl (je weet vast wel welke ik bedoel) vind ik dan weer geweldig!

Een reis door de hoogtepunten van new wave zoals ik die maak met mijn afspeellijsten op streaming, kan niet zonder U2. Die groep debuteerde niet met Boy (1980) zoals ik jarenlang dacht te weten, maar met deze EP uit het jaar ervoor.

Blijkens Discogs aanvankelijk op 12" verschenen en vervolgens op 7". Dat ook nog eens met twee verschillende titels: Three en Out of Control. Je betaalde er indertijd zo'n £1,49 voor, tegenwoordig iets meer... Hij bereikte #19 in de Irish Charts.
De groep woont dan nog in Dublin en verkast na dit debuut bij CBS naar Island, waarbij men bovendien naar Londen verhuist. In het oktobernummer van Oor van 2020 verscheen een overzichtsartikel over hun doorbraak in Nederland in 1980. In een reprise van een artikel uit dat jaar blikken ze vanuit Londen terug en kijken vooruit, vol passie om het te gaan maken. Nederland omarmde hen spoedig.

Ten tijde van Three is U2 "slechts" een bekende naam in Ierland en dat dankzij deze drie heerlijke, onstuimige nummers. Is het hakkende gitaarspel van The Edge geïnspireerd door Wilko Johnson toen deze nog bij Dr. Feelgood speelde? Het past in ieder geval prima bij de bruisende muziek, waarvan alleen Boy/Girl níet op album Boy belandde.
De andere twee nummers, te weten Out of Control en Stories for Boys dus wél, maar de opnamen van Three zijn hoorbaar anders. Hier zat namelijk journalist (!) Chas De Walley achter de knoppen met de vier van U2, waarbij de mix door de ervaren Robbie McGrath (o.a. Horslips) werd gedaan.

Zoals hierboven genoemd verscheen de EP in 2008 op cd als bonus bij Boy, te weten deze editie, samen met andere bonussen. Terecht. Genieten van ongepolijste gitaarwave met bovendien een ritmesectie die er vol inknalt en alsof dat nog niet genoeg was, een zanger die een belangrijke meerwaarde bleek te zijn. Wie meer wil weten over de aanloop naar de EP, verwijs ik naar dit interessante artikel in Ultimate Classic Rock.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten kwam van het Londense Solid Senders en vervolgt bij het tweede album dat The Skids uit Dunfermline in 1979 uitbrachten.

Misverstand denk ik. De groep heeft een maand, december 1979, in Londen gebivakkeerd. De hele maand, bijna elke dag, live gespeeld (ook in het voorprgramma van Talking Heads). Doel was om een platencontract te krijgen.

Nee, geen misverstand toch? Three verscheen in september 1979 bij CBS en in december gingen ze naar Londen, schrijf je. Dat is logisch en aantoonbaar.
Setlist.fm vermeldt vanaf 1 december 1979 dertien Engelse concerten voor de U2-3 Tour, zie hier p. 2 en 1. Naar aanleiding van hun Londense verblijf werd U2 getekend door Island. Blijkens diezelfde site speelden ze vanaf mei 1980 weer in Engeland, na talrijke concerten in eigen land.

Ik haakte aan bij het interview met Paul Evers in Oor, dat vermeldt dat hij hen (minus Mullen) in september 1980 in Londen ontmoette voor een interview: "Ze wonen in september 1980 dus in Londen", schrijft hij (Oor oktober 2020, p. 20, reprise van het interview dat in oktober 1980 verscheen). Bono noemt ook dat ze met The Stranglers speelden en elders is vast te vinden wanneer dat is geweest.

Dat ontken ik ook allemaal niet, maar hun thuisbasis bleef Dublin. Londen was tijdelijk, ze zijn dus niet verhuisd. Net als veel bands van ver buiten Londen, bv. tijdgenoten Simple Minds, verbleven ze tijdelijk langere tijd in Londen voor promotionele doeleinden, optredens en plaatopnames. Ze zijn volgens mij nooit officieel verhuisd. Veel bands verbleven daarvoor in Hotel Columbia in Hyde Park.

Aha, dank!

Kort na de naamswijziging van The Hype naar U2, maart 1978, verscheen de groep op de Ierse tv met het nummer Street Mission. Ze ogen heel enthousiast, je ziet een verlegen-trots glimlachende Larry Mullen jr. en The Edge die nog niet zijn karakteristieke geluid heeft ontwikkeld: zie hier.

Las erover in Bono's boek Surrender (2022) op p. 70-71. Eén van de redenen dat ik dit soort bio's graag lees, kende dit feitje niet.
Iets verderop, p. 76, beschrijft hij hoe hij Public Image van Public Image Ltd. hoort en vervolgens op de gitaar van The Edge dat geluid van een (ik lees het in Nederlandse vertaling) "elektrische boor die een ruggengraat aanvalt" voordoet. Althans, dat probeert hij, Bono speelt geen enkel instrument. De blues voorbij, net als PiL.
The Edge probeert het dan ook en ter plekke ontstaat niet alleen I Will Follow, maar vooral het befaamde gitaargeluid dat ook op deze EP Three klinkt. Dat lezende word ik benieuwd hoe The Edge zich dit moment en de ontwikkeling van zijn speelstijl herinnert. Net zo?

The Edge is idd sterk beinvloed door Keith Levene, maar ook door Tom Verlaine van Television.
Volgens mij klopt dat verhaal, dat Bono min of meer zorgde voor het typische Edge geluid. The Edge kocht om dat typische geluid, wat Bono bedoelde te benaderen, een Electro Harmonix Memory Man, een analoge delay unit. De eerste songs daarmee waren 11 O'Clock Tick Tock (geproduceerd door Martin Hannett) en A Day Without Me. De songs op Three klinken anders, volgens mij nog voor het gebruik van de Memory Man.