Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)

mijn stem
3,92
340 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: A&M

  1. Say Hello 2 Heaven (6:22)
  2. Reach Down (11:11)
  3. Hunger Strike (4:03)
  4. Pushin Forward Back (3:44)
  5. Call Me a Dog (5:02)
  6. Times of Trouble (5:41)
  7. Wooden Jesus (4:09)
  8. Your Saviour (4:02)
  9. Four Walled World (6:53)
  10. All Night Thing (3:52)
totale tijdsduur: 54:59
93 BERICHTEN 7 MENINGEN
zoeken in:
avatar van rock-rick
 
0
Ik ken beide Soundgarden en Pearl Jam niet echt goed en met Ten heb ik zowel goede als slechte ervaringen. Van dit album heb ik alleen Say Hello 2 Heaven gehoord en die klinkt wel heel erg goed.

avatar van Rogyros
3,5
0
Ducoz schreef:
Ja tuurlijk, er is inderdaad niet veel mis met lange nummers, heb in begin 2010 pinkfloyd ontdekt, en dergelijke en was zomer 2009 helemaal fan van Grateful Dead, ik heb daar 1 CD van(Grayfolded) met maar 1 nummer er op, dat is een dubbel CD en het nummer duurt anderhalf uur!

Ik zag dat Grayfolded uit 13 nummers bestaat...

avatar van Ducoz
3,5
0
Ja maar het is een nummer dat is opgedeeld in parts, als je Dark Star tegen komt op andere live CD's kan hij varieren tussen de 15 a 60 minuten.
Maar voor deze officiële release hebben ze hem in stukkjes gehakt, maar loopt wel in 1 stuk door.
Maar goed ook, want soms is het net té experimenteel en is de "volgende nummer" knop dichtbij.

 
0
MindRuler
geplaatst:
Cygnus schreef:
De naam die me het vaakst te binnen schoot bij het luisteren van deze plaat was Bon Jovi...


Nee. Echt? Dringend afspraak maken bij de oorarts, zou ik zeggen
want hierin hoor ik nog geen halve noot Bon Jovi.
Heb mij gisteren dit schijfje aangeschaft. Eerste luisterbeurt bevalt me prima.

avatar van Kill_illuminati
 
0
Wat een mooie tribute! De intro van Hunger Strike is nagenoeg het zelfde als die van Chloe Dancer. Viel me net pas op.

avatar van Bravejester
4,5
0
Een prachtige plaat die ik ongeveer gelijk met Ten van Pearl Jam heb gekocht. Nou vind ik dat ook een prachtplaat maar deze stijgt daar nog niets iets bovenuit. De emotie druipt er vanaf en dat spreekt mij meestal zeer aan in muziek.

Ik heb verder geen platen van Soundgarden maar ik vind de zang van Chris Cornell hier prima passen. Hoogtepunten zijn toch wel Say Hello To Heaven and Reach Down maar ook Hunger Strike, Times Of Trouble en Wooden Jesus tillen dit album naar een 4,5

 
0
MindRuler
geplaatst:
Cornell heeft in de schreeuwerige stukken zelfs wat weg van David Coverdale.
Dit is verre van een meesterwerk maar toch een goed album. Voorlopig een 7/10.

4,0
0
hunger strike moge dan misschien het meest technische nummer zijn op deze plaat maar het moment waarop eddie vedder invalt bij het begin van de tweede strofe is kiekevlees

elke keer opnieuw

puur kiekevlees

als geheel een ietwat onevenwichtig plaatje

avatar van frankholst182
4,0
0
Naar aanleiding van 'twenty' gekocht. prima plaat, was m helemaal vergeten.

avatar van Papartis
 
0
Op dit moment een rock- o Mentory van Pearl Jam op ned.3
Ook beelden van Temple of the Dog

 
0
Edwynn
geplaatst:
Elke keer als ik het draai grijpt het me bij de keel. Temple Of The Dog. Het onverholen verdriet, de gelatenheid en de uiteindelijke acceptatie van het onafwendbare lot, snijden in tien wonderschone rocksongs het binnenste van je ziel open.

Uiteraard hebben de ballades de overhand maar als je ze zo mooi maakt, hoor je mij daar niet over klagen. Vaak lekker bluesy zodat het links en rechts toch echt wel doet denken aan de o zo verfoeide stadionhardrock uit het einde van de jaren 80. Het bluesy Call Me A Dog bijvoorbeeld. Met zijn 'late nite' solo. Of wat te denken van de mondharmonica in Times Of Trouble. Het zijn maar vluchtige herinneringen. Niettemin zijn het aanwezige invloeden.

Stevig rocken en grooven kan dan weer met het krachtige Pushing Forward Back en ook het heupwiegende Your Saviour kraakt wat stevigere noten.
Chris Cornell is de absolute smaakmaker. Zijn typische stemgeluid wendt hij aan in het uitpersen een aantal van zijn allerbeste powervocalen. Vol kracht en vol emotie.
Ja, en dat Eddie Vedder meedoet in het wonderschone Hunger Strike. Prachtige start van een mooie carrière. Maar het is in mijn beleving op deze plaat slechts bijzaak.

Pijn en ellende levert in veel gevallen de mooiste artistieke creaties op. Je zou Temple Of The Dog wat dat betreft best een stereotiep voorbeeld kunnen noemen. Wat eruit voortvloeit is een brok ontroering dat alles behalve stereotiep is.

avatar van LaterLaaf
4,0
0
Edwynn, mooi gesproken.

avatar van little lion man
4,0
0
LaterLaaf schreef:
Edwynn, mooi gesproken.

Hier sluit ik me bij aan!

TotD raakt mij meer dan wat Cornell deed met Soundgarden en Audioslave. Een prachtige, gevoelige rockplaat en een mooie opmaat voor wat Pearl Jam zou worden!

avatar van Ronald5150
5,0
0
Niet "Nevermind" van Nirvana, of "Dirt" van Alice in Chains, of "Ten" van Pearl Jam is mijn favoriete grungle plaat. Nee, het is "Temple of the Dog" van de gelijknamige gelegenheidsformatie. Grunge is misschien niet eens het goede woord, want ik vind dit meer emotionele rock. En dat is gezien de aanleiding van deze plaat niet eens zo vreemd.

Het overlijden van een bevriende muzikant doen de leden van Soundgarden en het toekomstige Pearl Jam besluiten een eerbetoon op te nemen voor hun overleden vriend. Dat resulteert in dit intense "Temple of the Dog". Zanger Chris Cornell is fantastisch bij stem en is een van mijn favoriete rockzangers.

De muziek is intens, meeslepend. Je voelt de emotie, het is moeilijk om het los te laten. Elke keer wordt je herinnerd aan de trieste oorzaak van deze plaat. Het gitaarspel versterkt de emotie in de stem van Cornell. Dit alles maakt "Temple of the Dog" een enerverende luisterervaring van begin tot eind. Ook Eddie Vedder laat zich horen. "Hunger Strike" is een van de hoogtepunten van de plaat, maar eigenlijk zijn alle nummers raak.

Dit is de eerste en laatste plaat van dit gezelschap. Misschien maar goed ook. Voor mij draagt dit bij aan het bijzondere karakter van "Temple of the Dog".

avatar van frolunda
4,0
0
Superieure,emotionele rock plaat waarbij vooral de prachtige zangpartijen opvallen.Times of trouble en Hunger strike zijn de mooiste nummers.

avatar van Zoute Popcorn
4,5
0
Het doet me deugd dat dit album, bijna 2 jaar na mijn eerste ontmoeting ermee, nog steeds zeer positief wordt gewaardeerd op MuMe.
Voor mijzelf is het nog steeds één van de beste albums die ik tot nu toe hebt gehoord. En ik hoop hem ooit nog eens in de Top 250 tegen te komen. Hij zou het verdienen

avatar van The_CrY
4,0
0
Dan wordt deze plaat je ineens voor je neus geschoven. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar vanaf de eerste luisterbeurt was het al aangenaam en het werd steeds aangenamer. Lekkere rock met een licht-bluesy inslag hier en daar en vooral bij de wat langere nummers een wat jam-achtige sfeer. Het groovet allemaal als een tierelier en klinkt erg losjes. Favorieten van mij zijn toch wel het wilde 'Pushin Forward Back', 'Wooden Jesus' en het inspirerende 'Reach Down'. Dit is helemaal niet mijn tak van de muziek, maar dit is een geweldige ontdekking. Wat kan die Chris Cornell toch zingen zeg!

avatar van bikkel2
4,0
0
Na een avondje repeteren met het bandje, belanden we vaak genoeg in de woonboot van onze bassist. Repetitieruimte aan huis.... een luxe !
Met de nodige biertjes in aanslag, zijn we tot in de late uurtjes muziek aan het beluisteren op You Tube.
Om beurten zoeken we wat op en zo kom je vaak via een collega hele interessante dingen tegen.
Zo ook deze. 1991. Het jaar van de Grunge en ineens Hunger Strike...... met Chris Cornell en Eddie Vedder. Hele fijne song. Benieuwd geraakt naar het album van Temple Of The Dog en gewoon maar aangeschaft voor een tientje.

Een éénmalig project dus. Maar erg belangrijk voor de grunge gebleken.
Een mix van Soundgarden en Pearl Jam leden.
De aanleiding is al genoemd, een eerbetoon aan een bevriende collega en de emotie en beladenheid is ook duidelijk aanwezig.
De plaat heeft een puur karakter er wordt stevig gerocked en het rustigere bluessy achtige werk blinkt uit in echt en gemeendheid.
Dit komt recht uit de harten. Cornell zingt werkelijk de longen uit zijn lijf en hier hoor je al wat een fantastische rockzanger de man wel niet is.
De hooks zijn erg ok., Drummer Matt Cameron speelt hard, maar met de nodige souplesse en als geheel is het behoorlijk solide.
Minpuntje is Reach Out. Best een goede song, maar het jamachtige verloop ontsiert het.
Te lang en wat stuurloos.
De opener, Hunger Strike en Call Me A Dog, bevallen tot nu toe het best, maar de rest van het materiaal is zeker de moeite waard.

Uit ''91'' maar deze rock heeft beslist een tijdloos gehalte. Komt ook wel door de produktie die mij erg aanstaat. Puur, energiek en recht voor z'n raap.
Mooi project en een start naar meer moois in dit genre.

avatar van Rogyros
3,5
0
Misschien is dit nu wel een goeie aanleiding om de albums van Pearl Jam na Ten te gaan ontdekken, Michel!

Er staan nog wat pareltjes op je te wachten!

avatar van bikkel2
4,0
0
Dat zou zo maar eens kunnen Rogier. Met Soundgarden erbij, want daar heb ik ook nog niets van in bezit.

avatar van viking1
 
0
Prachtig album!
Geweldige zanger!

Als je dit goed vind bikkel2,probeer audioslave ook maar eens!vooral hun eerste 2 cd's.
Vind ik ook 'n erg sterke band(beetje verglijkbaar)
Iets meer rock getint.

avatar van bikkel2
4,0
0
Dank voor de tip viking ! Ga ik zeker doen. Had ik maar wat meer tijd verdimme.

avatar van lennon
4,0
0
Gisteren op de kop getikt voor 1 euro!

Wat een lekkere plaat, met wat mij betreft de 2 beste zangers uit dit genre op 1 album! Wat wil je nog meer?

Rkdev, bedankt voor je tip!

 
0
thedude1975
geplaatst:
Alleen al voor de eerste drie nummers is deze 5* waard. Ik luister dit album momenteel weer regelmatig, vaker dan ik dat de afgelopen 20 jaar gedaan heb geloof ik. Hoewel ik een heel album van Soundgarden vaak niet trek, gaat deze er prima in, door de inbreng van de leden van PJ.

avatar van EttaJamesBrown
3,5
0
Ronald5150 schreef:
Niet "Nevermind" van Nirvana, of "Dirt" van Alice in Chains, of "Ten" van Pearl Jam is mijn favoriete grungle plaat. Nee, het is "Temple of the Dog" van de gelijknamige gelegenheidsformatie. Grunge is misschien niet eens het goede woord, want ik vind dit meer emotionele rock. En dat is gezien de aanleiding van deze plaat niet eens zo vreemd.

Het overlijden van een bevriende muzikant doen de leden van Soundgarden en het toekomstige Pearl Jam besluiten een eerbetoon op te nemen voor hun overleden vriend. Dat resulteert in dit intense "Temple of the Dog". Zanger Chris Cornell is fantastisch bij stem en is een van mijn favoriete rockzangers.

De muziek is intens, meeslepend. Je voelt de emotie, het is moeilijk om het los te laten. Elke keer wordt je herinnerd aan de trieste oorzaak van deze plaat. Het gitaarspel versterkt de emotie in de stem van Cornell. Dit alles maakt "Temple of the Dog" een enerverende luisterervaring van begin tot eind. Ook Eddie Vedder laat zich horen. "Hunger Strike" is een van de hoogtepunten van de plaat, maar eigenlijk zijn alle nummers raak.

Dit is de eerste en laatste plaat van dit gezelschap. Misschien maar goed ook. Voor mij draagt dit bij aan het bijzondere karakter van "Temple of the Dog".


Luister eens naar Screaming Trees. Bijvoorbeeld Uncle Anesthesia of de opvolger Sweet Oblivion. Voor mij de mooiste albums uit Seattle, schurend aan grunge.

avatar van gigage
4,5
0
Van deze Temple of the Dog was de overstap voor mij naar bijvoorbeeld Monster Magnet's stoner rock op Superjudge niet zo heel groot. Uitgesponnen solo's met een hoog jam gehalte ook. Maar ja, hier is dan de emotionele zang van ene C Cornell wel net dat beetje wat dit album zo goed maakt. Daar kunnen zowel de screaming trees noch monster magnet niet tegenop.

avatar van JVT
4,0
0
Deze heren gaan weer samen toeren naar aanleiding van het 25jarig bestaan van dit album. Dat wil ik zeker meemaken!

avatar van EttaJamesBrown
3,5
0
Vanavond Say Hello 2 Heaven op repeat. Monumentaal.

avatar van JVT
4,0
0
JVT
geplaatst:
JVT schreef:
Deze heren gaan weer samen toeren naar aanleiding van het 25jarig bestaan van dit album. Dat wil ik zeker meemaken!

Niet dus

avatar van Manfield
5,0
0
Dit document ook als eerbetoon opgezet. Het allerbeste van CC , wat een stem!

avatar van lennon
4,0
0
Na de cd nu eindelijk dus ook op vinyl te krijgen.

Het geluid is werkelijk subliem te noemen! Het artwork heeft ook een leuk 3d fototje mee gekregen, en de hoes is gemaakt van mooi stevig karton.

Erg veel aandacht aan besteed. 2 lp's waarvan er 3 kanten bespeelbaar zijn, de 4e is een fraaie etch.

Dit blijft een tijdloos album, en wat misschien wel de kracht van deze plaat is, is dat het een spontane actie is geweest van een groep vrienden die een overleden vriend willen eren.

Andrew Wood zal trots geweest zijn, dat kan niet anders.

Het leeuwendeel van het album is ingezongen door wijlen Chris Cornell, wat natuurlijk niet slecht kan zijn, maar jeetje, met Eddie Vedder naast je beschik je over misschien wel de 2 meest begenadigde rock zangers van deze tijd. Wat was de reden dat Eddie zich op de achtergrond hield? Was het dan toch meer een project van Chris?

Het doet het album verder geen tekort, ijzersterke plaat!

Afgezien van de 2 vanzelfsprekend veelgenoemde songs Hunger Strike en Say hello 2 heaven wil ik nog een lans breken voor Four Walled World. Wat een lekkere track is dat. Heerlijke gitaren, prachtige zang (van Cornell) en een fantastische melodie... Misschien wel mijn favoriete nummer van deze plaat.

avatar van Sleepy House
4,0
0
lennon schreef:

Was het dan toch meer een project van Chris?


Om die vraag te beantwoorden: Ja, het was inderdaad veeleer het project van Chris Cornell, Jeff Ament en Stone Gossard. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat Eddie Vedder enkel backing vocals ging doen. Maar Chris worstelde met bepaalde stukken van Hunger Strike. Toen Eddie in de bres sprong hebben ze het nummer - gelukkig - gewoon zo gelaten. Zo is Hunger Strike een duet geworden.

Nog een leuk weetje: zowel voor Eddie, als voor Mike McCready was dit album hun eerste ervaring met studio-opnames. Later zouden ze natuurlijk wereldberoemd worden als leden van Pearl Jam, maar toen waren ze nog nobele onbekenden...

avatar van Funky Bookie
5,0
1
Andrew Wood, zanger van Mother Love Bone, overleed aan een overdosis. Om dit te verwerken, schreef goede vriend Chris Cornell enkele songs. Hij liet ze horen aan Stone Gossard en Jeff Ament en die vonden dat hij er meer mee moest doen. Matt Cameron en Mike McReady werden erbij getrokken en de bandnaam werd gebaseerd op een track van Mother Love Bone: Man of Golden Words. Behalve de 2 songs die hij al had, schreef Chris er nog wat tracks bij en het album werd geboren. Nadat Pearl Jam doorbrak met Ten werd ook dit album een favoriet onder de liefhebbers van het genre.

Say Hello 2 Heaven
Het eerste nummer dat Cornell baseerde op Wood's dood. De tekst "I never wanted to write down these words" zegt eigenlijk alles. Hartverscheurend verdriet in een grunge jasje met de briljante stem van Cornell eroverheen. Kippenvel.

Reach Down
Het andere, direct op Wood gebaseerde nummer. Naar verluidt wilde Cornell een zeer uitgebreide gitaarsolo in dit nummer. Toen McReady begon zou Cornell de ruimte uit zijn gelopen en pas als hij terug zou komen, mocht de solo stoppen. Hiermee is in ieder geval de lengte van het nummer verklaard. Vervelen doet het echter geen moment.

Hunger Strike
Dit nummer heeft vooral veel waardering gekregen omdat ene Eddie Vedder meezingt. Hij was in de stad om toe te treden tot de band die zou ontstaan uit de as van Mother Love Bone en onder de naam Pearl Jam een aardige carrière zou maken.

Pushin Forward Back
De drive van dit nummer met de bijna gejaagde zang in het refrein maken dit een nummer waarop ik niet stil kan zitten. Heerlijke rocker.

Call Me a Dog
Een wat rustiger nummer met die fantastische gitaarmuur en de zang van Cornell. Het karakteristieke grunge geluid maakt ook van dit nummer een topper.

Times of Trouble
Samen met de opener is dit voor mij de beste track van het album. Cornell behandelt hier tekstueel zijn eigen demonen die hem uiteindelijk fataal zouden worden. Ik vond dit nummer altijd al goed, maar de lading die de dood van Cornell aan dit nummer heeft toegevoegd, maakt het erg beklemmend. Muzikaal zijn veel ballads van Pearl Jam gebaseerd op deze track.

Wooden Jesus
Het andere nummer waarop Vedder zijn zangkunsten mag laten horen. Ook hier is goed te horen hoe mooi de combinatie van de diepe stem van Vedder en het goede geschreeuw van Cornell is.

Your Saviour
Is een nummer dat mij om de één of andere reden niet echt wil bijblijven, terwijl ik tijdens het beluisteren het altijd prima vind passen bij het niveau van het hele album.

Four Walled World
Weer zo'n echt grunge nummer dat uiteindelijk fantastisch wordt door de zang van Cornell.

All Night Thing
Passende afsluiter van één van de beste albums ooit gemaakt. Wederom mede dankzij Cornell.

Deze plaat staat al lange tijd in mijn top 5 en zal daar niet snel uit gaan. Cornell is briljant, maar ook de ritmesectie van Ament, Gossard en Cameron is ijzersterk. Daaroverheen het gitaarstuntwerk van McReady en de plaat is af. Bijzonder dat jaren later deze band met Vedder i.p.v. Cornell uiteindelijk Pearl Jam zou zijn. Hiermee werd het hoofdstuk Mother Love Bone eervol afgesloten en het boek van een legendarische rockband geopend.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.