Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)

Nou, wat een superlatieven voor dit plaatje. Beter dan Ten, beter dan al het werk van Soundgarden bij elkaar. Ja, dan word ik nieuwsgierig en ga ik luisteren...

En wat hoor ik? Een vlakke standaard rockplaat die bij vlagen in de buurt van Soundgarden komt, maar het niveau van Ten in de verste verte niet benadert. Overigens deed deze plaat me helemaal niet aan Pearl Jam of Soundgarden denken. De naam die me het vaakst te binnen schoot bij het luisteren van deze plaat was Bon Jovi...

2*

Eerste albumhelft is top, maar de tweede helft is niets speciaals. Zoals al zo vaak gezegd is de zang erg sterk op dit album, met als bekendste voorbeeld 'Hunger Strike' waar Eddie Vedder en Chris Cornell hun krachten op magistrale wijze bundelen. Maar geef mij toch maar Pearl Jam of Soundgarden!

Heb deze plaat nu meerdere malen gehoord en ik vind hem werkelijk schitterend in mijn oren staat hier niets zwaks op. Uitschieters voor mij zijn Times of Trouble, Wooden Jezus, Call me a Dog en Hunger Strike. Prima plaat die me beter bevalt dan het materiaal van Soundgarden.

Temple Of The Dog is verwerken.
Rouwproces in gang gezet door de vroege dood van Andrew Wood.
Gewoon een groep vrienden die Stone Gossard en Jeff Ament hierin steunen.
Samen tot een mooi eerbetoon komen.
Het presenteren van Eddie Vedder tot het grote publiek.
Als waardige opvolger van Wood.
Waarschijnlijk bewust werd zijn rol hier nog klein gehouden.
Zodat men alvast kon wennen aan de nieuwe frontman.
Hunger Strike is wel het sleutelnummer.
Chris Cornell die als het ware Vedder aankondigt.
Hij opent, maar de muzikale opluchting komt op het moment dat Vedder invalt.
Duidelijk hoorbaar in de instrumentatie.
Vervolgens lijkt ook Cornell zich beter in zijn vel te voelen.
Verder wordt het nivo van Ten en Badmotorfinger niet meer gehaald.
Is waarschijnlijk ook niet de opzet geweest.
Geen rivaliteit bij dit project.
Gewoon een vriendengroep met een groot verlies.
Beschouw het als sleutelalbum.
Nodig om Pearl Jam en Soundgarden tot verdere ontwikkeling te laten komen.

Elke keer als ik het draai grijpt het me bij de keel. Temple Of The Dog. Het onverholen verdriet, de gelatenheid en de uiteindelijke acceptatie van het onafwendbare lot, snijden in tien wonderschone rocksongs het binnenste van je ziel open.

Uiteraard hebben de ballades de overhand maar als je ze zo mooi maakt, hoor je mij daar niet over klagen. Vaak lekker bluesy zodat het links en rechts toch echt wel doet denken aan de o zo verfoeide stadionhardrock uit het einde van de jaren 80. Het bluesy Call Me A Dog bijvoorbeeld. Met zijn 'late nite' solo. Of wat te denken van de mondharmonica in Times Of Trouble. Het zijn maar vluchtige herinneringen. Niettemin zijn het aanwezige invloeden.

Stevig rocken en grooven kan dan weer met het krachtige Pushing Forward Back en ook het heupwiegende Your Saviour kraakt wat stevigere noten.
Chris Cornell is de absolute smaakmaker. Zijn typische stemgeluid wendt hij aan in het uitpersen een aantal van zijn allerbeste powervocalen. Vol kracht en vol emotie.
Ja, en dat Eddie Vedder meedoet in het wonderschone Hunger Strike. Prachtige start van een mooie carrière. Maar het is in mijn beleving op deze plaat slechts bijzaak.

Pijn en ellende levert in veel gevallen de mooiste artistieke creaties op. Je zou Temple Of The Dog wat dat betreft best een stereotiep voorbeeld kunnen noemen. Wat eruit voortvloeit is een brok ontroering dat alles behalve stereotiep is.

Niet "Nevermind" van Nirvana, of "Dirt" van Alice in Chains, of "Ten" van Pearl Jam is mijn favoriete grungle plaat. Nee, het is "Temple of the Dog" van de gelijknamige gelegenheidsformatie. Grunge is misschien niet eens het goede woord, want ik vind dit meer emotionele rock. En dat is gezien de aanleiding van deze plaat niet eens zo vreemd.

Het overlijden van een bevriende muzikant doen de leden van Soundgarden en het toekomstige Pearl Jam besluiten een eerbetoon op te nemen voor hun overleden vriend. Dat resulteert in dit intense "Temple of the Dog". Zanger Chris Cornell is fantastisch bij stem en is een van mijn favoriete rockzangers.

De muziek is intens, meeslepend. Je voelt de emotie, het is moeilijk om het los te laten. Elke keer wordt je herinnerd aan de trieste oorzaak van deze plaat. Het gitaarspel versterkt de emotie in de stem van Cornell. Dit alles maakt "Temple of the Dog" een enerverende luisterervaring van begin tot eind. Ook Eddie Vedder laat zich horen. "Hunger Strike" is een van de hoogtepunten van de plaat, maar eigenlijk zijn alle nummers raak.

Dit is de eerste en laatste plaat van dit gezelschap. Misschien maar goed ook. Voor mij draagt dit bij aan het bijzondere karakter van "Temple of the Dog".

Superieure,emotionele rock plaat waarbij vooral de prachtige zangpartijen opvallen.Times of trouble en Hunger strike zijn de mooiste nummers.

Andrew Wood, zanger van Mother Love Bone, overleed aan een overdosis. Om dit te verwerken, schreef goede vriend Chris Cornell enkele songs. Hij liet ze horen aan Stone Gossard en Jeff Ament en die vonden dat hij er meer mee moest doen. Matt Cameron en Mike McReady werden erbij getrokken en de bandnaam werd gebaseerd op een track van Mother Love Bone: Man of Golden Words. Behalve de 2 songs die hij al had, schreef Chris er nog wat tracks bij en het album werd geboren. Nadat Pearl Jam doorbrak met Ten werd ook dit album een favoriet onder de liefhebbers van het genre.

Say Hello 2 Heaven
Het eerste nummer dat Cornell baseerde op Wood's dood. De tekst "I never wanted to write down these words" zegt eigenlijk alles. Hartverscheurend verdriet in een grunge jasje met de briljante stem van Cornell eroverheen. Kippenvel.

Reach Down
Het andere, direct op Wood gebaseerde nummer. Naar verluidt wilde Cornell een zeer uitgebreide gitaarsolo in dit nummer. Toen McReady begon zou Cornell de ruimte uit zijn gelopen en pas als hij terug zou komen, mocht de solo stoppen. Hiermee is in ieder geval de lengte van het nummer verklaard. Vervelen doet het echter geen moment.

Hunger Strike
Dit nummer heeft vooral veel waardering gekregen omdat ene Eddie Vedder meezingt. Hij was in de stad om toe te treden tot de band die zou ontstaan uit de as van Mother Love Bone en onder de naam Pearl Jam een aardige carrière zou maken.

Pushin Forward Back
De drive van dit nummer met de bijna gejaagde zang in het refrein maken dit een nummer waarop ik niet stil kan zitten. Heerlijke rocker.

Call Me a Dog
Een wat rustiger nummer met die fantastische gitaarmuur en de zang van Cornell. Het karakteristieke grunge geluid maakt ook van dit nummer een topper.

Times of Trouble
Samen met de opener is dit voor mij de beste track van het album. Cornell behandelt hier tekstueel zijn eigen demonen die hem uiteindelijk fataal zouden worden. Ik vond dit nummer altijd al goed, maar de lading die de dood van Cornell aan dit nummer heeft toegevoegd, maakt het erg beklemmend. Muzikaal zijn veel ballads van Pearl Jam gebaseerd op deze track.

Wooden Jesus
Het andere nummer waarop Vedder zijn zangkunsten mag laten horen. Ook hier is goed te horen hoe mooi de combinatie van de diepe stem van Vedder en het goede geschreeuw van Cornell is.

Your Saviour
Is een nummer dat mij om de één of andere reden niet echt wil bijblijven, terwijl ik tijdens het beluisteren het altijd prima vind passen bij het niveau van het hele album.

Four Walled World
Weer zo'n echt grunge nummer dat uiteindelijk fantastisch wordt door de zang van Cornell.

All Night Thing
Passende afsluiter van één van de beste albums ooit gemaakt. Wederom mede dankzij Cornell.

Deze plaat staat al lange tijd in mijn top 5 en zal daar niet snel uit gaan. Cornell is briljant, maar ook de ritmesectie van Ament, Gossard en Cameron is ijzersterk. Daaroverheen het gitaarstuntwerk van McReady en de plaat is af. Bijzonder dat jaren later deze band met Vedder i.p.v. Cornell uiteindelijk Pearl Jam zou zijn. Hiermee werd het hoofdstuk Mother Love Bone eervol afgesloten en het boek van een legendarische rockband geopend.