Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)

Ik ken beide Soundgarden en Pearl Jam niet echt goed en met Ten heb ik zowel goede als slechte ervaringen. Van dit album heb ik alleen Say Hello 2 Heaven gehoord en die klinkt wel heel erg goed.

Ik zag dat Grayfolded uit 13 nummers bestaat...

Ja maar het is een nummer dat is opgedeeld in parts, als je Dark Star tegen komt op andere live CD's kan hij varieren tussen de 15 a 60 minuten.
Maar voor deze officiële release hebben ze hem in stukkjes gehakt, maar loopt wel in 1 stuk door.
Maar goed ook, want soms is het net té experimenteel en is de "volgende nummer" knop dichtbij.

Nee. Echt? Dringend afspraak maken bij de oorarts, zou ik zeggen
want hierin hoor ik nog geen halve noot Bon Jovi.
Heb mij gisteren dit schijfje aangeschaft. Eerste luisterbeurt bevalt me prima.

Wat een mooie tribute! De intro van Hunger Strike is nagenoeg het zelfde als die van Chloe Dancer. Viel me net pas op.

Een prachtige plaat die ik ongeveer gelijk met Ten van Pearl Jam heb gekocht. Nou vind ik dat ook een prachtplaat maar deze stijgt daar nog niets iets bovenuit. De emotie druipt er vanaf en dat spreekt mij meestal zeer aan in muziek.

Ik heb verder geen platen van Soundgarden maar ik vind de zang van Chris Cornell hier prima passen. Hoogtepunten zijn toch wel Say Hello To Heaven and Reach Down maar ook Hunger Strike, Times Of Trouble en Wooden Jesus tillen dit album naar een 4,5

Cornell heeft in de schreeuwerige stukken zelfs wat weg van David Coverdale.
Dit is verre van een meesterwerk maar toch een goed album. Voorlopig een 7/10.

hunger strike moge dan misschien het meest technische nummer zijn op deze plaat maar het moment waarop eddie vedder invalt bij het begin van de tweede strofe is kiekevlees

elke keer opnieuw

puur kiekevlees

als geheel een ietwat onevenwichtig plaatje

Naar aanleiding van 'twenty' gekocht. prima plaat, was m helemaal vergeten.

Op dit moment een rock- o Mentory van Pearl Jam op ned.3
Ook beelden van Temple of the Dog

Elke keer als ik het draai grijpt het me bij de keel. Temple Of The Dog. Het onverholen verdriet, de gelatenheid en de uiteindelijke acceptatie van het onafwendbare lot, snijden in tien wonderschone rocksongs het binnenste van je ziel open.

Uiteraard hebben de ballades de overhand maar als je ze zo mooi maakt, hoor je mij daar niet over klagen. Vaak lekker bluesy zodat het links en rechts toch echt wel doet denken aan de o zo verfoeide stadionhardrock uit het einde van de jaren 80. Het bluesy Call Me A Dog bijvoorbeeld. Met zijn 'late nite' solo. Of wat te denken van de mondharmonica in Times Of Trouble. Het zijn maar vluchtige herinneringen. Niettemin zijn het aanwezige invloeden.

Stevig rocken en grooven kan dan weer met het krachtige Pushing Forward Back en ook het heupwiegende Your Saviour kraakt wat stevigere noten.
Chris Cornell is de absolute smaakmaker. Zijn typische stemgeluid wendt hij aan in het uitpersen een aantal van zijn allerbeste powervocalen. Vol kracht en vol emotie.
Ja, en dat Eddie Vedder meedoet in het wonderschone Hunger Strike. Prachtige start van een mooie carrière. Maar het is in mijn beleving op deze plaat slechts bijzaak.

Pijn en ellende levert in veel gevallen de mooiste artistieke creaties op. Je zou Temple Of The Dog wat dat betreft best een stereotiep voorbeeld kunnen noemen. Wat eruit voortvloeit is een brok ontroering dat alles behalve stereotiep is.

Edwynn, mooi gesproken.

Hier sluit ik me bij aan!

TotD raakt mij meer dan wat Cornell deed met Soundgarden en Audioslave. Een prachtige, gevoelige rockplaat en een mooie opmaat voor wat Pearl Jam zou worden!

Niet "Nevermind" van Nirvana, of "Dirt" van Alice in Chains, of "Ten" van Pearl Jam is mijn favoriete grungle plaat. Nee, het is "Temple of the Dog" van de gelijknamige gelegenheidsformatie. Grunge is misschien niet eens het goede woord, want ik vind dit meer emotionele rock. En dat is gezien de aanleiding van deze plaat niet eens zo vreemd.

Het overlijden van een bevriende muzikant doen de leden van Soundgarden en het toekomstige Pearl Jam besluiten een eerbetoon op te nemen voor hun overleden vriend. Dat resulteert in dit intense "Temple of the Dog". Zanger Chris Cornell is fantastisch bij stem en is een van mijn favoriete rockzangers.

De muziek is intens, meeslepend. Je voelt de emotie, het is moeilijk om het los te laten. Elke keer wordt je herinnerd aan de trieste oorzaak van deze plaat. Het gitaarspel versterkt de emotie in de stem van Cornell. Dit alles maakt "Temple of the Dog" een enerverende luisterervaring van begin tot eind. Ook Eddie Vedder laat zich horen. "Hunger Strike" is een van de hoogtepunten van de plaat, maar eigenlijk zijn alle nummers raak.

Dit is de eerste en laatste plaat van dit gezelschap. Misschien maar goed ook. Voor mij draagt dit bij aan het bijzondere karakter van "Temple of the Dog".

Superieure,emotionele rock plaat waarbij vooral de prachtige zangpartijen opvallen.Times of trouble en Hunger strike zijn de mooiste nummers.

Het doet me deugd dat dit album, bijna 2 jaar na mijn eerste ontmoeting ermee, nog steeds zeer positief wordt gewaardeerd op MuMe.
Voor mijzelf is het nog steeds één van de beste albums die ik tot nu toe hebt gehoord. En ik hoop hem ooit nog eens in de Top 250 tegen te komen. Hij zou het verdienen

Dan wordt deze plaat je ineens voor je neus geschoven. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar vanaf de eerste luisterbeurt was het al aangenaam en het werd steeds aangenamer. Lekkere rock met een licht-bluesy inslag hier en daar en vooral bij de wat langere nummers een wat jam-achtige sfeer. Het groovet allemaal als een tierelier en klinkt erg losjes. Favorieten van mij zijn toch wel het wilde 'Pushin Forward Back', 'Wooden Jesus' en het inspirerende 'Reach Down'. Dit is helemaal niet mijn tak van de muziek, maar dit is een geweldige ontdekking. Wat kan die Chris Cornell toch zingen zeg!

Na een avondje repeteren met het bandje, belanden we vaak genoeg in de woonboot van onze bassist. Repetitieruimte aan huis.... een luxe !
Met de nodige biertjes in aanslag, zijn we tot in de late uurtjes muziek aan het beluisteren op You Tube.
Om beurten zoeken we wat op en zo kom je vaak via een collega hele interessante dingen tegen.
Zo ook deze. 1991. Het jaar van de Grunge en ineens Hunger Strike...... met Chris Cornell en Eddie Vedder. Hele fijne song. Benieuwd geraakt naar het album van Temple Of The Dog en gewoon maar aangeschaft voor een tientje.

Een éénmalig project dus. Maar erg belangrijk voor de grunge gebleken.
Een mix van Soundgarden en Pearl Jam leden.
De aanleiding is al genoemd, een eerbetoon aan een bevriende collega en de emotie en beladenheid is ook duidelijk aanwezig.
De plaat heeft een puur karakter er wordt stevig gerocked en het rustigere bluessy achtige werk blinkt uit in echt en gemeendheid.
Dit komt recht uit de harten. Cornell zingt werkelijk de longen uit zijn lijf en hier hoor je al wat een fantastische rockzanger de man wel niet is.
De hooks zijn erg ok., Drummer Matt Cameron speelt hard, maar met de nodige souplesse en als geheel is het behoorlijk solide.
Minpuntje is Reach Out. Best een goede song, maar het jamachtige verloop ontsiert het.
Te lang en wat stuurloos.
De opener, Hunger Strike en Call Me A Dog, bevallen tot nu toe het best, maar de rest van het materiaal is zeker de moeite waard.

Uit ''91'' maar deze rock heeft beslist een tijdloos gehalte. Komt ook wel door de produktie die mij erg aanstaat. Puur, energiek en recht voor z'n raap.
Mooi project en een start naar meer moois in dit genre.

Misschien is dit nu wel een goeie aanleiding om de albums van Pearl Jam na Ten te gaan ontdekken, Michel!

Er staan nog wat pareltjes op je te wachten!

Dat zou zo maar eens kunnen Rogier. Met Soundgarden erbij, want daar heb ik ook nog niets van in bezit.

Prachtig album!
Geweldige zanger!

Als je dit goed vind bikkel2,probeer audioslave ook maar eens!vooral hun eerste 2 cd's.
Vind ik ook 'n erg sterke band(beetje verglijkbaar)
Iets meer rock getint.

Dank voor de tip viking ! Ga ik zeker doen. Had ik maar wat meer tijd verdimme.

Gisteren op de kop getikt voor 1 euro!

Wat een lekkere plaat, met wat mij betreft de 2 beste zangers uit dit genre op 1 album! Wat wil je nog meer?

Rkdev, bedankt voor je tip!

Alleen al voor de eerste drie nummers is deze 5* waard. Ik luister dit album momenteel weer regelmatig, vaker dan ik dat de afgelopen 20 jaar gedaan heb geloof ik. Hoewel ik een heel album van Soundgarden vaak niet trek, gaat deze er prima in, door de inbreng van de leden van PJ.

Luister eens naar Screaming Trees. Bijvoorbeeld Uncle Anesthesia of de opvolger Sweet Oblivion. Voor mij de mooiste albums uit Seattle, schurend aan grunge.

Van deze Temple of the Dog was de overstap voor mij naar bijvoorbeeld Monster Magnet's stoner rock op Superjudge niet zo heel groot. Uitgesponnen solo's met een hoog jam gehalte ook. Maar ja, hier is dan de emotionele zang van ene C Cornell wel net dat beetje wat dit album zo goed maakt. Daar kunnen zowel de screaming trees noch monster magnet niet tegenop.

Deze heren gaan weer samen toeren naar aanleiding van het 25jarig bestaan van dit album. Dat wil ik zeker meemaken!

Vanavond Say Hello 2 Heaven op repeat. Monumentaal.

Niet dus ?

Dit document ook als eerbetoon opgezet. Het allerbeste van CC , wat een stem!