Gojira - Magma (2016)

Lichte tegenvaller na het uitstekende voorgaande L'Enfant Sauvage uit 2012, wat mij betreft het beste album van deze franse band tot nu toe. Het geluid is ditmaal meer open en toegankelijk, met veel ruimte voor cleane zangpartijen. De songs zijn overwegend prima en even meeslepend als altijd, maar het is allemaal wat melodieuzer dan voorheen en vooral minder heavy en intens. En dat vind ik eigenlijk best jammer.

Al jaren rijst de vraag wie over een klein decennium de metaltroon gaat overnemen van bands als Metallica, Iron Maiden en Slayer. Anno 2016 zijn er geen bands die op deze schaal opereren, maar wel een aantal die nieuwe vaandeldragers kunnen worden. Op plaat zes verstevigt Gojira zijn status als een van de kartrekkers in de moderne metal.

Daar waar bij de vorige platen ik de band altijd omschreef als een combi van Morbid Angel, Pantera en Meshuggah, is bij Magma deze categorisering niet meer van toepassing. Gojira heeft zijn sound volledig tot de kern gebracht op alle fronten. Het gitaarspel bevat niet meer de typerende piepende ''pick scrapes'' die op L'Enfant Sauvage iets te vaak werden ingezet. Mario Duplantier's drumspel is meer gevestigd op groove met weinig knallend dubbele basswerk en Joe Duplantier zingt op een flink aantal nummers clean. Vooral dat laatste werd al als een accent op de vorige platen gebruikt, maar nu behoort het tot de hoofdmoot. Ook zijn de nummers bondiger geworden en klokt de plaat op 43 minuten.

Zonder een noot van de plaat te hebben gehoord denk je misschien dat Gojira een ''mainstream''-metalplaat heeft opgenomen. Integendeel zelfs. Op de voorganger gingen de Fransen zich wel erg aangenaam in een vertrouwde jas voelen, maar op Magma worden er nieuwe wegen verkend. Natuurlijk zijn Stranded en Silvera (''de singles'') gruwelijk catchy met extreem pakkende refreinen, maar geen ene band zou zijn plaat starten met The Shooting Star om een groter publiek te bereiken. Het is een atypische opening van de plaat, leunend op één monsterriff die ook uit het arsenaal van Mastodon had kunnen komen met hele lijzige psychedelische cleane vocalen. Een track die vooral in zijn detaillering uitblinkt.

Wie toch ritmisch vuurwerk wil moet naar The Cell, Pray en Only Pain luisteren, daar hoor je het meeste de Gojira van de vorige platen in combinatie met het staccato riffwerk. De ''nieuwe'' Gojira presenteert een heel melancholisch, log en midtempo geluid dat zijn invloeden van grunge en stoner pakt. Deze plaat werd geschreven ten tijde van het overlijden van de moeder van de broers Duplantier en dit is ook duidelijk te horen in de teksten. De openingsregels van de plaat zijn: ''On the first light of the day you march on / Departure has arrived, don't look back''. Een duidelijker signaal kan bijna niet. Ook is de afsluitende track Liberation opgenomen door de broers kort nadat ze te horen kregen dat moeder was overleden. Het is een losse akoestische jam die eigenlijk een beetje een anticlimax van deze plaat is. De band heeft dan ook getwijfeld om deze track erop te zetten.

Toch is het uiteindelijk wel het eind van Magma, omdat dit echt een plaat van de band en vooral de Duplantier-broers is geworden. Recensenten en luisteraars strooien met termen als ''gestroomlijnd'' en ''toegankelijk'', maar dat zijn wat mij betreft niet de juiste bewoordingen. Gojira gaat hier voor een doeltreffende en minimalistische aanpak. Dit resulteert in een album dat veel ''replay value'' heeft en snel in het systeem gaat zitten, zonder dat je alles al na een aantal keer hebt gehoord, vooral Mario Duplantier laat op deze plaat vernuftige accenten en timingswisselingen horen.

Gojira levert geen stadionknallers, maar om weer de brug naar mijn introductie te maken: dat leverde Metallica ten tijde van Master of Puppets en ...And Justice for All ook niet. Dat waren nummers met teksten die er toe deden en nummers die ingenieus in elkaar zitten zonder toegankelijker te worden, en dat werd een gigantisch succes. Een paar jaar later maakten ze natuurlijk The Black Album, en het is afwachten of Gojira nu à la Stranded of à la The Shooting Star verder gaat. Deze plaat gaat zeker weten een breder publiek aanboren vanwege een veel minder agressieve ritmische aanpak, maar Magma levert voor de meerwaardezoekers meer dan genoeg.

Een logge,krachtige vorm van metal met een niet al te hoog tempo en hier en daar een paar originele invalshoeken.Zo hoor ik op Magma Stoner en Doom invloeden terug.
Gojira valt verder op door de ijzersterke ritmesectie en de mooie dynamiek.Aangezien dit mijn eerste album is van de band weet ik niet hoe ze voorheen klonken.Minpuntje vind ik de zang die ik niet echt bijzonder vind.
De eerste helft met onder meer Silvera en Stranded vind ik het sterkst,tegen het einde lijkt Magma een beetje dood te bloeden.
Desondanks zit het geheel ergens tussen ruim voldoende en goed in.Voor mij net geen 3,5 sterren.