Beyoncé - Lemonade (2016)

Visual album was best indrukwekkend!

Goede gastenlijst, behalve Jack White dan.

En laat dat nou juist een van de beste nummers van het album zijn, een track waarbij de samenwerking ook echt iets toevoegt.

Ik ben over een aantal nummers aangenaam verrast, een uitgebreide review volgt nog.

Visual album is onwijs goed!
Deze dame blijft vernieuwend en weet mij steeds weer te verassen, alsof er geen rem op zit.

Nummer met Jack white is momenteel top favoriet.
Samenwerking met kendrick lamar is ook te gek geworden ?

Ja dat is natuurlijk een rockartiest. Past natuurlijk niet bij het tandglazuur muziek.

Eerste indruk is niet zo positief als bij 'Beyoncé' al staan hier ook best prima nummers op en is het sowieso beter dan alles wat voor 'Beyoncé' kwam.

'Formation' als afsluiter vind ik een beetje een vreemde keuze maar het blijft wel een lekker nummer. Ook de samenwerkingen met Jack White en Kendrick Lamar zijn erg goed. De samenwerking met persoonlijk favoriet The Weeknd valt hier helaas wel een beetje tegen.

Ik ook, vooral omdat ik All Night net een perfecte afsluiter vind.

Geheel mee eens. Alleen wil ik er graag nog aan toevoegen dat James Blake ook weg had mogen blijven. Forward is een soort interlude achtige track waarop hij weer zo vreselijk zeikerig zingt en die bovendien vrij weinig aan het album toevoegt.

Mag ik veronderstellen dat Tidal slechts de primeur heeft van dit album en dat er over een paar weken of maanden alsnog naar andere streamingdiensten komen? Ben niet zo'n Beyoncé fan maar het vorige album was verrassend goed en ben benieuwd of deze dat ook is.

Eerst en vooral Lemonade is pas het tweede album van Beyonce dat ik tot het einde en meer dan 1 keer heb beluisterd. Haar vorige album vond ik oké, maar heeft na 3 jaar toch al wat van zijn pluimen verloren. Het nieuwe Lemonade komt wel lekker binnen, met hier en daar toch wel sterke nummers (Daddy Lessons, Don't hurt yourself, Pray You catch me). Maar toch maakt dit album me geen fan van Beyonce en wel hierom:

Dit album schreeuwt vernieuwing, en zeker door dat visual album, maar is dat het helemaal niet. Vooral de overvloed aan gastartiesten, co-producers en liedjesschrijvers doen me twijfelen aan de invloed van Beyonce zelf. Neem nu openingsnummer 'Pray You Catch Me'. Goed nummer, mooie opbouw en instrumentatie, dus daarover geen slecht woord. Maar toch drukt de stempel van Jack Garratt en James Blake iets te veel door. Denk de vocals weg en dit zou gewoon een nummer van Garratt zelf kunnen zijn. Als je hem niet kent, ga dan eens luisteren naar Control, Refuse of Coloring en je begrijpt wat ik bedoel.

Zelfde verhaal met Don't Hurt Yourself en de typische Jack White orgeltjes. Of Forward, een nummer dat eigenlijk meer James Blake feat. Beyonce is. En dat er maar liefst 15 mensen aan Hold Up hebben meegeschreven, vind ik al helemaal bij de haren getrokken.

Zelf zie ik Beyoncé meer en meer als een meester curator, die de juiste mensen aantrekt om haar visie mee vorm te geven en ideeën dieper uit te werken. Dat Beyoncé niet de artiest is die 'written, composed and produced by' op haar hoezen kan zetten is wel duidelijk, maar de muziek in deze vorm zou nooit hebben bestaan zonder haar. En als er daarvoor anderhalf voetbalbalteam met zijn vingers in d'r reet heeft moeten zitten, who cares?

Juist, precies dit. Zo denk ik er ook over.

Ik heb het liefst artiesten met zo min mogelijk vingers in hun reet Maar ik hoef Bey niet als persoon graag te hebben om haar muziek te kunnen appreciëren.

Maar ik vind haar daarom toch wel een beetje overschat. Sowieso maakt ze pas sinds een paar jaar albums met een gedachten erachter, daarvoor waren het gewoon losse songs. En dan komt er een nummer als formation uit en doet iedereen net of dit super diep is, wat alleen maar komt door het optreden en de videoclip, want de tekst van het nummer is super oppervlakkig en dan schrijft ze het zelf nog niet eens.

Het album 'Beyonce' kwam voor mij ook wel redelijk als een verrassing in 2013. Zeker omdat ik echt fan was van 'Drunk In Love'. Paar maanden terug zette ik het album weer op en na 4 nummers was ik er klaar mee. Oftewel echt niet de klassieker die iedereen dacht dat het zou worden. Denk dat menig vrouwelijk R&B/Hip-Hop artiest betere album(s) heeft gemaakt, maar daar hangt die heilige status niet omheen, dus heerlijkt iedereen Beyonce, zonder reden weer op.

Ga dit album uiteraard wel luisteren zodra het op Spotify komt en hopelijk kan ze me weer een keer verrassen. Maar zelfs Rihanna is voor mij artiestiek gezien Beyonce al ontstegen.

Niet persé een Beyoncé fan, maar het visual album (de film van een uur) was echt kunst met hoofdletter wat mij betreft. Zulks zie ik een Rihanna echt niet doen.

Mooi stukje van David Ehrlich: But only upon the release of "Lemonade," [..] did it become clear that she's also a bonafide auteur. Rallying a half-dozen filmmakers around her vision, Beyoncé has enlisted a diverse coterie of artists to join her in creating a coherent cinematic expression of her new music and help galvanize "Lemonade" as an epic testament to the triumphs and tribulations of black women in America.

Hoe zou Jay-Z zich inmiddels voelen? Don't hurt yourself moet toch een beetje pijn doen.

Ben ik ook wel benieuwd naar.

En: heb je naar juist dat nummer geluisterd? Zowel het beste nummer van het album, als het beste gezongen door Beyoncé. Jack White haalt alles eruit, hij is ook een 'koning-producer'.

Jay-Z komt hier niet goed uit, don’t mess with the queen B, gast, ‘cuz “you ain’t married to no average bitch, boy”.

Het is duidelijk, dit album gaat over Beyonce en "hare vent".Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen maar deze maakt kans om in mijn eindejaarslijstje te komen. Beyonce heeft al de competitie weggeblazen om een album te maken dat vooral “eerlijk” aanvoelt. Soms is het echt rauw, altijd direct, 2 kleine minpuntjes ( die Daddy Lessons en dat nummer met the Weeknd).

Maar die samenwerkign met Lamar? Die is beestig.

Ik heb het album nu 1 keer helemaal geluisterd en het enige wat in me opkomt is: Aandachtschreeuwster vooral vanaf het lied met Jack White. Ze kraakt Jay-z alleen maar af (of het waar is of juist een publiciteitsstunt). Thuis hebben ze vast overlegd: " Ik kraak je af maar in ruil daarvoor mag je het op Tidal zetten (loopt dat ook weer voor een dag). Sinds Rihanna meer in the picture staat dan beyonce heeft ze de drang om steeds meer te overdrijven en de publiciteit op te zoeken a la the kardashians. Ik ben niet van plan dit album te kopen al vindt ik de songs: 6 Inch, daddy lessons en freedom wel vernieuwend en om aan te horen maar ik snap die aandachtsschreeuw niet zo ik bedoel voor het geld hoeft ze het niet te doen en voor de roem ook niet vindt dat ze zichzelf met het hele "Jay-z" gebeuren in een kwaad daglicht zet en niet alleen zichzelf. Maar het vorige album van mevrouw Bee is de laatste voor mij. Geef mij maar Rihanna

Elke artiest schrijft toch vanuit eigen ervaringen en emoties? Dat dit nu zo opgehyped wordt door de media kan zij toch niks aan doen. Ja, ze had het kunnen verwachten maar moet ze zich dan inhouden mbt haar creativiteit? Ik hoor erdoor juist een nieuwe vuur in haar muziek die ze nog niet eerder heeft laten horen. Het was nodig voor haar om vooruit te gaan als artiest.

Had het beter geweest als ze eerst een scheiding had aangevraagd?

Morgen nog maar een paar keer draaien... voorlopig vind ik Hold Up, Sorry en Formation erg mooi, wat er tussendoor gebeurt daar ben ik nog niet over uit. Haar stem klinkt af en toe verrassend anders.
De uitdrukking curator vind ik wel een goeie, en ze lijkt wel goed te weten wat ze wil met haar uitstapjes in Amerikaanse muziek. Ik las net dat er zelfs een King Crimson sample in Lemonade zit.

Als het leven je limoenen geeft, dan maak je géén limonade maar Margarita's

Ik vind dit gewoon prut. Limoenen smaken lekker, als je het met drupjes over goede gerechten mikt. Dit is zuur uitknijpen. Dat Jack White en zeker James Blake aan zoiets meewerken...het 1e nummer hoort ook gewoon door James Blake gezongen te worden. Nee, het beste deel van Beyoncé is toch haar bips . En daar geef ik ook niks om.

Sterke tekst joh!

Ik moest even wennen aan dit in eerste instantie wel erg afwisselende Lemonade van Beyoncé. Bijvoorbeeld aan openingssong Pray You Catch Me. Maar dit rustige nummer met strijkers en al is toch stiekem best mooi. Daarna volgt Hold Up met een reggae twist: na een paar keer draaien steeds lekkerder. Don't Hurt Yourself knalde gelijk binnen: Beyoncé samen met Jack White, wow. Een ijzersterk rauw nummer, waar White het beste uit haar naar boven haalt: wat een zang zeg! En Jay Z kan 'm in zijn zak steken.

Dan volgt pas het eerste echte R&B nummer: Sorry. Opvallend aan dit album is dat die R&B nummers maar een deel van de plaat vormen en meestal niet eens tot de betere nummers horen. De tekst is wel sterk, zoals bijvoorbeeld Today I regret I put the ring on. Ik ben blij dat ik niet thuis hoefde te komen.
6 Inch met The Weeknd wordt vaak als wat minder beschouwd, maar dit nummer met een hiphop inslag kan mij juist wel bekoren. Mooie sample zit erin. En dan volgt een grote verrassing: een erg goed.... countrynummer: Daddy Lessons. Lekker gitaartje zit erin en goed gezongen ook. When trouble comes to town, my daddy said: shoot.

Na weer een aardige R&B song - Love Drought - volgt de gospel Sandcastles, met mooie piano en koor. Intens gezongen, ook de tekst, door Beyoncé. Daar hoort Forward met James Blake eigenlijk bij.
Dan volgt er een heerlijk orgeltje met erg lekker ritme: Freedom, freedom where are you? 'Cause I need freedom to. En wie hebben we daar: Kendrick! Het is feest: wat een geweldig nummer, Freedom. All Night vind ik het beste R&B nummer van deze plaat, een mooie melodie die mooi 'aangekleed' is. ook weer met een lichte reggae vibe.

Formation heeft eerder een hiphop inslag. Op een goede beat praat en zingt Beyoncé deze plaat naar een einde. Een in stijl wisselende plaat, die toch voldoende samenhang heeft en lekker afwisselend is. Inhoudelijk liegt het er ook niet om en muzikaal staan er toch wel een paar erg sterke songs op. Oftewel, na het erg goede album Beyoncé doet ze het weer. Knap!

Na nog een paar keer luisteren ben ik toch teleurgesteld. Minder dan de voorganger, die regelmatig swingt als een dolle, terwijl deze plaat dat nergens doet. Downtempo gaat mevrouw Carter snel vervelen.

Dat nummer over Daddy ging ik de derde keer al skippen, dat is tamelijk erg. En ik vind niet dat Jack White of Kendrick Lamar meerwaarde aan dit album geven. Ze doen allebei zo hun dingetje, zonder dat het iets bijzonders wordt. Dat orgeltje in Freedom is wel geinig.

De nummers die het meest in haar r&b / hiphop straatje passen (Sorry, 6 Inch, Formation) komen het best uit de verf. Ze rapt hubby er met gemak uit, dus dat zou ze wat meer mogen doen. Hold Up vind ik wel een topper.

Houdt dat visual album hetzelfde in als wat ze met haar vorige deed: bij alle nummers een videoclip maken? Of is dit nog een stapje verder richting film?

Zou ik niet te hard roepen. Juist op videogebied wordt die de laatste tijd steeds interessanter, nu het oogstseizoen grotendeels voorbij is en ze zelf steeds meer een vinger in de pap krijgt. Haar nieuwste is bijvoorbeeld geregisseerd door Harmony Korine, regisseur van Spring Breakers: Rihanna - Needed Me - YouTube

Dit is zeker meer een stapje verder richting een film. Wordt wss ook door HBO gesubmitted voor de Emmy's