Mastodon - Blood Mountain (2006)

Wederom zetten de mannen van Mastodon hier een geweldige prestatie neer. Weer veel indrukwekkend jazzy drum- en gitaarwerk zoals we van deze band gewend zijn. Maar ook de wat langere en tragere nummers zoals Sleeping Giant en de wonderwel geslaagde samenwerking in Siberian Divide springen eruit.

Om het nu gelijk één van de beste platen aller tijden te noemen gaat me nog wat ver, maar ik ben voorlopig diep onder de indruk. Dit gaat op zeker hoge ogen gooien in mijn 2006-lijst.

De metal van Mastodon hakt niet maar rolt, dat valt me ook weer op bij dit album. De sound verschuift ook meer richting het stoner-genre, niet zo vreemd dus dat Josh Homme ook nog even opduikt. De band zou inderdaad niet vreemd staan op een double bill met Queens Of The Stone Age. Bij vlagen is het album meer toegankelijk en catchy dan voorgaander werk. Helaas zijn er ook een aantal flauwe tracks en vergrijpt de band zich aan een aantal vage geluidsexperimenten. De rommelige, demo-achtige produktie moet ook maar net je ding zijn. Maar vooruit, ik gooi er toch een ruime voldoende tegenaan. Dat gaf ik de vorige platen ook- en die vind ik niet beter of slechter dan deze.

De meeste songs op Blood Mountain halen simpelweg niet het niveau als de songs van Crack the Skye en van Leviathan. Het valt me wat dat betreft bepaald niet mee. Daarnaast is het ook veel minder een geheel dan die 2 albums: het komt nogal chaotisch over. Er zit veel minder samenhang tussen de nummers. Het heeft minder een eigen smoel.

Goede nummers staan er wel op. Dat zijn voor mij Crystall Skull, Capallarian Crest, Colony of Birchmen en Pendelous Skin. Siberian Divide en Mortal Soil zijn nog wel aardig, de rest vind ik matig tot slecht. Eigenlijk nog belangrijker is dat hier minder ijzersterke riffs en steengoede gitaarpartijen op staan als op alle andere Mastodon albums. Ze zijn vaak minder goed of anders verzuipen ze ook een beetje in de chaos van dit album. Natuurlijk hoor je wel het een en ander, maar naar mijn gevoel is het een stuk minder op dit Blood Mountain.
Een stap terug dus in vergelijking met Leviathan. Ik snap dan nu ook beter hun koerswijziging richting Crack the Skye. De "formule" tot nu toe was op dit derde album uitgewerkt: tijd voor iets nieuws.

The Wolf Is Loose gaat verder op dezelfde voet als Leviathan: Heerlijk complex, maar verpakt in een zeer compact liedje. Het zijn drie zeer intense minuten, waarin waanzinnig veel gebeurt. Zo hoor ik Mastodon het liefst! De rest van het album is wat wisselender van kwaliteit dan de voorganger was.

Sommige nummers of delen daarvan staan me tegen of vind ik bijna irritant. Het refrein van Hand of Stone en de stemvervormingen in Circle of Cysquatch trek ik heel slecht en ook de zanglijnen van Josh Homme in Colony of Birchmen liggen me totaal niet.

Gelukkig kent het album ook een aantal zeer fijne uitschieters naar boven, zoals het knallende The Wolf Is Loose, het meeslepende This Mortal Soil en het chaotische en tegendraadse Capillarian Crest. Hoogtepuntje van het hele album is misschien wel het loodzware SHAAAAAME OOOOON, dat Troy Sanders uit zijn stembanden perst in Sleeping Giant.

Blood Muntain is wat wisselvallig, maar de beste nummers zijn om je vingers bij af te likken.

Goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik de kwaliteiten van Mastodon nu wel echt erken. Het slechte nieuws is dat dit echt niet mijn muziek is.

Het is duidelijk dat Mastodon de progressievere koers verder uitwerkt zonder teveel van het extreme karakter te verliezen. Hoe ze dat doen, verdient een buiging. Mijn kritiek op de zang en screams verstomt langzaam maar zeker. Het klinkt best puik wat hier gedaan wordt. De muziek klinkt gelaagd, spannend en goed doordacht. Ik weet alleen niet of ik nou met afschuw moet reageren op een wanstaltige track als Bladecatcher of er om moet lachen. Dat nummer heeft namelijk ook wel een heerlijk gitaarloopje. Zo zijn er genoeg complimenten uit te delen. De muziek is erg rijk en heeft veel herluisterwaarde. Tot nu toe kan ik onderstrepen dat de hoge gemiddeldes terecht zijn.

Ik hoor de kwaliteiten heel duidelijk, maar dit valt gewoon echt niet in mijn straatje. Het is druk, modern en lawaaierig. Nummers als The Sleeping Giant heb als favoriet aangevinkt. Niet dat ik die songs vaker ga draaien, maar meer omdat er stukken in zitten die ik best tof vind. Het zijn elementen van songs die me aanstaan, maar als geheel is het niet mijn ding. Het is in elk geval wel fijn om te kunnen zeggen dat Blood Mountain in mijn optiek het beste album so far is, in plaats van de minst slechte.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Remission
4. Lifesblood

Op Blood Mountain vind ik de term 'prog metal' toch echt wel flink van toepassing. Bij vlagen doet de band me hier ook wat denken aan de latere Voivod, al hoor ik soms ook stukken die stiekem aan Dream Theater doen denken, dit alles als een aanvulling op de agressieve en volle sound die de band al vanaf het begin heeft. Als logische evolutie van Leviathan is er meer ruimte voor melodie, maar de woeste riffs en spetterende drums zorgen ervoor dat het album geen moment stilvalt en nog steeds absoluut 'heavy' is. En zo'n track als Bladecatcher is toch gewoon ongelooflijk grappig?

Ik erger me nergens meer aan de zang aangezien de afwisseling tussen clean en schreeuwen er echt goed op vooruit is gegaan. De meer melodieuze tracks als The Sleeping Giant, This Mortal Soil en Siberian Divide hebben wel mijn absolute voorkeur. Toch kom ik niet op een hogere score uit dan 4 sterren, omdat het album ook weer niet heel fijn wegluistert. Het staat bomvol met afwisseling en spannende tracks, maar waar Leviathan per luisterbeurt beter wordt, heb ik het idee dat ik hier nu tegen de maximale waardering aanzit.

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Blood Mountain
3. Remission
4. Lifesblood