Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Jammer dat ik na the Bends, Anesiac en in Rainbows nagenoeg klaar ben met de band omdat het recente werk nog niet in de buurt komt van het hierboven genoemde vroege werk

Halfje erbij, dit groeit wel. Daydreaming is een fantastisch nummer, misschien wel het beste nummer in het oeuvre van Radiohead, of toch één van de beste. Verder ook een sterretje aan Tinker en Ful Stop. Als ik kon, ook The Numbers. De rest ga ik nog eens moeten luisteren. Het is een beetje vanalles dit album, een soort samenvatting van Radiohead tot zover, maar dan zonder de hardere kant, want het is behoorlijk akoestisch maar toch zijn er elektronische invloeden terug te vinden, al heel minimaal. Op het ene nummer al wat meer dan het andere, maar over het algemeen toch iets minder dan bij Kid A / Amnesiac en TKOL. Een vrij introvert album, een beetje op het zelfde elan doorgaande als TKOL.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Dit album kende ik nog niet van Radiohead. Ook niet van cover of titel, zoals bij de rest. Van wat ik me van de muziek van Radiohead kan herinneren en dan dus ook van het album dat ik al eerder in dit topic besprak vind ik dat het electronische gedeelte op dit album het meest terug te horen zijn. Jammer genoeg trek ik de stem van Thom Yorke nog steeds slecht, wat toch een groot gedeelte van de luisterervaring is bij de muziek van Radiohead. Wat ik wel fijn vind is dat dit album een stuk minder depressief qua toon op mij overkomt dan de muziek die ik eerder al van hun hoorde. Verder nog een favoriet nummer aanwijzen? Dan kies ik voor Decks Dark of True Love Waits.

Ik blijf toch echt meer een liefhebber van de ouderwetsche Radiohead. Hoewel AMSP in tegenstelling tot de wanstaltige voorganger TKOL wel een paar lekkere gedreven nummers heeft (Burn the Witch, Identikit, Present Tense dienen zeker genoemd te worden), valt de band helaas zo nu en dan toch weer terug in het dreinende gezemel waar ze de nietsvermoedende luisteraar in de 21e eeuw wel vaker op vergast hebben. A mixed bag heet dat dan geloof ik.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #196

Ah – daar is de volgende Radiohead al. Zoals ik in mijn review voor The Bends al aangaf, heb ik met Radiohead nooit echt de behoefte gevoeld om de hele discografie door te spitten. Hoewel de groep ontegenzeggenlijk een ontwikkeling heeft doorgemaakt, hoor ik die ontwikkeling enerzijds toch vooral terug in de periode ’93-’00, en is het anderzijds vooral een ontwikkeling binnen dezelfde teneur (vervreemdend, licht deprimerend) en blijft Thom Yorke onmiskenbaar als altijd tussen subtiel en drammerig in. Daarbij begint de discografie ook een omvang aan te nemen die me an sich al een beetje tegenstaat – zo heb ik zelfs van persoonlijke favorieten als David Bowie, Tom Waits en Aphex Twin niet elke afzonderlijke album of EP beluisterd, simpelweg omdat een consistent pakketje favorieten soms voldoende is. A Moon Shaped Pool had ik om een vergelijkbare reden nooit beluisterd, de – zeker voor een plaat uit 2016 – uitzonderlijke combinatie van stemmenaantal en gemiddelde op MuMe ten spijt.

Opener ‘Burn the Witch’ klinkt na 5 beluisteringen al alsof ik het honderden keren gehoord heb. Ondanks zijn ijle, zweverige geluid, heeft de track iets enorm herkenbaars en vertrouwds – alsof hij altijd al bestaan heeft. Dat druilerige is onmiskenbaar Radiohead en begeeft zich voor mij op een dunne lijn tussen zuivere, onvertaalde emotie enerzijds en vermoeiende lethargie anderzijds. Er wordt een vrij salonfahige sound neergezet die mij haast het gevoel geeft alsof ik modern klassiek aan het luisteren ben. De muziek is haast vloeibaar, vriendelijk en behaaglijk – consistent en ontdaan van rafelrandjes. Alsof Radiohead steeds dichter bij zijn eigen essentie komt, en daarbij ook elke vorm van verrassing heeft afgeschud. Prima voor mij – het maakt dit tot een album dat me niet erg prikkelt, maar ook verre van stoort en legio behaaglijke motiefjes bevat. Het is enorm consistent, maar tegelijkertijd leef ik nergens echt op. Ik word zelfs een beetje in slaap gesust. En dat is ook wel prima, want het gebeurt op een gebalanceerde en smaakvolle manier.

Zonder de RYM-lijst had ik dit album zomaar eeuwig links kunnen laten liggen, en dat was voor mij geen enorm gemis geweest. A Moon Shaped Pool klinkt precies zoals je van een Radiohead-plaat anno 2016 zou verwachten. Erg spannend is het allemaal niet, maar je jaagt mij met een album als dit zeker de kamer niet uit, en ik kan me voorstellen dat ik deze op de juiste gelegenheden, zoals een lange autorit, zeker nog wel eens tevoorschijn zal toveren. Behaaglijke plaat.

3.5*

Radiohead, de iconische Britse band opgericht in 1985, staat bekend om hun experimentele en invloedrijke geluid. Hun album "A Moon Shaped Pool" uit 2016 is daar ook een voorbeeld van. Dit album omvat een scala aan emoties maar draagt een enorme soberheid en somberheid uit. Het is daardoor geen album dat ik echt met plezier beluister

Het album opent met "Burn the Witch", een nummer dat gekenmerkt wordt door staccato strijkers die een dreigende sfeer oproepen. De orkestrale begeleiding geeft het nummer een intensiteit die onmiddellijk je aandacht grijpt en niet meer loslaat. De opbouw van spanning is onmiskenbaar, resulterend in een claustrofobische sfeer die wel past bij de alarmerende teksten

Vervolgens brengt "Daydreaming" een ingetogen en melancholische toon, die met zijn sobere arrangementen een gevoel van introspectie en verlangen oproept. De dromerige melodieën versterken het gevoel van eenzame reflectie.

"Decks Dark" blijft trouw aan deze ingetogen sfeer, donker en sinister met onheilspellende ondertonen die een zekere spanning creëren voor een naderend onheil. Het nummer bouwt subtiel op zonder ooit volledig te ontploffen, waardoor de spanning voelbaar blijft.

Met "Desert Island Disk" duiken we nog dieper in de donkere, sobere klanken. Het nummer is voorzichtig en bedachtzaam, met een begeleiding die perfect past bij de introspectieve teksten. Het doet wat denken aan eerder werk van de band.

"Ful Stop" is een van de meer ritmische nummers op het album, aangedreven door een strak bas- en drumritme. Het nummer zwelt aan, maar bereikt in mijn beleving net niet een echte climax, en eindigt op een sobere noot. Dit nummer is een goede weergave van de spanning en urgentie die door het hele album voelbaar is.

"Glass Eyes" keert terug naar de ingetogenheid, met prachtige strijkers die een gevoel van kwetsbaarheid en tederheid oproepen. Het nummer is een kort maar krachtig moment van emotionele intensiteit.

"Identikit" brengt een complexere ritmische structuur en veel gelaagde vocale harmonieën. Het nummer is zowel intrigerend als ongrijpbaar, en biedt een boeiende luisterervaring.

"The Numbers" breekt eindelijk door de ingetogenheid heen met meer volume en dynamiek. De strijkers en de stevige ritmes geven het nummer een heerlijk volle sound die een welkome afwisseling biedt.

"Present Tense" keert terug naar een meer intieme sfeer, met subtiele gitaarpartijen en een meeslepende melodie. Het laat een sprankje uitbundigheid zien, met een iets vrolijker toon. Het is een zeldzaam moment van lichtheid op een verder somber album

"Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief" dompelt ons opnieuw onder in melancholische somberheid, met een complex en introspectief arrangement dat blijft hangen in je gedachten.

Tot slot sluit "True Love Waits" het album af met een bitterzoet gevoel. Het nummer blijft trouw aan de melancholische sfeer en biedt een ingetogen afsluiting. Het is een herinterpretatie van een eerder nummer dat al jaren door fans wordt gekoesterd. Deze nieuwe versie is ingetogener en emotioneler, met een spaarzame pianobegeleiding die de kwetsbaarheid van de tekst benadrukt.

Samenvattend is "A Moon Shaped Pool" een album dat wordt gekenmerkt door soberheid en somberheid. De ingetogen en introspectieve klanken domineren, wat voor mij resulteert in een enigszins eentonige luisterervaring. Het album voelt meer als een solo-project van Thom Yorke dan een collectief werk van Radiohead, aangezien de band weinig ruimte lijkt te krijgen om te schitteren. Hoewel het ongetwijfeld artistiek indrukwekkend is, behoort het zeker niet tot mijn favoriete Radiohead-albums.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl