Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

De ervaring die ik had met mijn eerste luisterbeurt van OK Computer zal wel nooit meer geëvenaard gaan worden vrees ik. Op dat vlak is het 'been there, done that' met Radiohead.

De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik vanaf Kid A (wat ik indertijd een enorme teleurstelling vond) altijd een wat moeizame relatie heb gehad met de band. Ik vind het prachtig wat ze doen. Kwalitatief ver verheven boven heel veel hedendaagse bands, maar ik vond en vind het soms ook wel eens een beetje té. Ik voel niet altijd de spontaniteit. Wel de originaliteit. Misschien iets meer muziek voor het hoofd (what's in a name) dan voor het hart. En dan toch lukt het elke keer weer om me net zo geboeid te krijgen als menig ander.

Hoe doen ze dat toch?

Krijg ik van A Moon Shaped Pool net zo'n kippenvel als OK Computer? Neen. Dat kreeg/krijg ik ook niet bij albums als In Rainbows of Kid A terwijl die toch een mooie score van 4,5* hebben (daar heeft Kid A overigens een tijd over gedaan).
Maar het moet gezegd: de euforie was wel even heel groot bij het horen van Burn the Witch. Die strijkers! En zeg je strijkers, dan ben ik één en al oor.

Maar Radiohead zou Radiohead niet zijn als het bij hen net weer even anders klinkt. De strijkers brengen me niet in vervoering zoals dat bij andere albums wel gebeurt. Ze hebben een tegendraadse werking, het is vervreemdend, het zet me op het verkeerde been. Maar zo dreigend als in Burn the Witch.... dat kan alleen maar als magisch omschreven worden.

Dit magische gevoel krijg ik ook bij Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief en Decks Dark. Het is opwindend, niet troostend of in vervoering brengend, wat ik eigenlijk wel gewend ben zodra er strijkers worden ingezet. Petje af dus voor Radiohead dat het ze lukt om het toch weer net even anders te doen.

Op Glass Eyes komt de band overigens wel veel meer in de buurt van de emoties raken zoals dit soort orkestrale nummers vaker doen bij mij. Een klein gehouden nummer dat alleen maar heel groots uitpakt, en dat is te danken aan de manier waarop de strijkers worden ingezet.

The Numbers doet het ook erg goed bij mij (voorlopig hoogtepunt). Ik hoor hier een soort Nick Drake echo. Een nummer waar ik de eerste luisterbeurt heel geboeid naar heb zitten luisteren. Voor Desert Island Disk gaat hetzelfde verhaal op. Zo zou Nick Drake anno 2016 hebben geklonken.

De strijkers doen aan het einde van Daydreaming goed werk. De inzet van piano geeft het haast een Sigur Rós-achtige sfeer, zonder dat het ook maar enigszins daarop lijkt.

Ik blijf erbij dat mijn enorme liefde voor deze band die ik had ten tijde van The Bends en OK Computer niet meer zo groot is nu, maar nog steeds groot genoeg om ze tot mijn favoriete bands te rekenen. Ergens vind ik hun latere albums soms net iets te berekenend (ja, dat is persoonlijk), maar ondanks dat blijven ze boeien en is er wel degelijk een bepaalde vorm van opwinding (Ful Stop) en dat is wat ik prijs.

Radiohead weet mij op geheel andere wijze te boeien en is daarmee een soort buitenbeentje geworden in mijn platenkast. Radiohead is een op zichzelf staand gegeven geworden. En dan ben je heel groot als dat lukt.

A Moon Shaped Pool is een zeer bijzondere release van een band die wederom boven zichzelf uit weet te stijgen, bewijst één van de meest originele en toch redelijk toegankelijke bands te zijn, en het weer lukt een juweeltje af te leveren.

Ok Ik heb hem ook geluisterd. Radiohead heeft voor mij een paar aardige nummers (oa de hit Karma Police, Creep) in het verleden gemaakt maar verder ben ik nooit erg weggeweest van deze band.
Daar denken anderen weer anders over.

Radiohead is mij teveel zeurderig, te herhalend, te weinig afwisseling. En zijn stem vind ik bijna tegen het slechte aan. Het werkt op mijn zenuwen op een gegeven moment.
Het is een type muziek waar je ook van wat moet houden denk ik.
Enfin niet aan mij besteed dus, zo ook niet dit album. Dacht geef het een kans.
Geef wel een cijfer maar vergeet niet dat ik dus geen Radiohead fan ben.
2*

Tot nu toe had je wat mij betreft de Radiohead van de eerste 3 albums in de jaren '90, waarbij vooral The Bends & OK Computer fantastische platen zijn, en daarna. Meer experimenteel werd het vanaf Kid A, albums waar ik ontzettend en lang aan heb moeten wennen. Nu kan ik uit die periode wel heel wat muziek waarderen, maar minder als uit mijn favoriete jaren '90. Een uitzondering tussendoor was eigenlijk In Rainbows wat heel kort gezegd gevuld is met hele mooie muziek.

Dan kom ik bij A Moon Shaped Pool. Op deze plaat vindt naar mijn idee een soort samensmelting plaats van de vaak hele mooie melodieën die Radiohead kan maken en de meer experimentele muziek uit deze eeuw. Hierdoor krijg je hele mooie maar tegelijk erg spannende muziek, prachtig melancholische, maar tegelijk tegendraadse muziek. A Moon Shaped Pool is de haast perfecte samenstelling van stijlen die Radiohead gebruikte door de jaren heen.
Opvallend mooi vind ik de gitaar en de piano op deze plaat. En daarop de vaak angstige haunting zang van Thom Yorke. Dit past ook goed bij de vaak sombere soms heftige teksten, die gaan tot aan paniekaanvallen aan toe. Er heerst ook een soort filmische sfeer, die mooi verbeeld wordt in de fraaie videoclip van Daydreaming.

Natuurlijk is dit album ook nu weer één mooi geheel, wat absoluut een pluspunt is. Maar eigenwijs als ik ben pik ik er toch een aantal songs uit die wel heel erg mooi zijn: het waanzinnig mooie Daydreaming, het fraaie Decks Dark, het indringende Ful Stop, het ijzersterke Identikit, het prachtige The Numbers en het fantastische, in klassieke Radiohead stijl gespeelde, Present Tense.
Een absoluut meesterwerk, dit A Moon Shaped Pool.

Nee ik kan me niet vinden in de meeste beoordelingen hier. Het album is weliswaar erg sferisch maar mist voor mij juist een heleboel power. Juist daar waar Radiohead me vroeger kon raken (lees Paranoid Andronoid), blijven deze nummers vooral hangen in de stem van Yorke die ik niet altijd zo kan waarderen. De sfeer is ook het sleutel woord op deze plaat, maar blijft tezeer ingetogen.
zoals hierboven ergens staat mis ik ook het WOW gevoel.
Ik denk niet dat ik op hoger dan een 7 zal geraken.

A Moon Shaped Pool. Het negende album van een band waar ik al een lange tijd een haat-liefdeverhouding mee heb. Hoewel ik op elk album wel een paar fantastische nummers hoor, heb ik nog nooit kunnen genieten van een heel album. En om een lange review maar even kort samen te vatten, ook Moon Shaped Pool weet mij niet in zijn geheel te boeien.

Waar ligt het voor mij toch aan dat ik niet de magie kan horen die heel veel andere mensen wel horen? Mijn grootste probleem met dit album ligt niet in de instrumentatie. Nee, bijna elk nummer heeft prachtige orkestrale stukken waar de klasse van afdruipt. Mijn grootste probleem met dit album ligt in het element waardoor ik Sufjan Stevens' laatste album zo geweldig vond: de emotie. Ik voel het gewoon niet. Ik vind de meeste teksten, op een paar interessante oneliners na, niet van een erg hoog niveau. Voor mijn gevoel gaan de nummers nergens heen. Je ziet het ook op vele fora en websites; mensen die speculeren over wat de teksten nou echt betekenen terwijl niemand het zeker weet. Begrijp me niet verkeerd, abstractie kan geweldig uitpakken, maar 52 minuten lang niets concreets zeggen terwijl de muziek rustig voortkabbelt.

Mijn tweede probleem met dit album ligt in Thom Yorke's stem. Hoewel ik Yorke nooit een geweldige zanger heb gevonden, vind ik hem op dit album nog minder dan andere albums. Op dit album zoekt hij nergens interessante zangstructuren op en net zoals vele instrumentaties kabbelt het maar voort. Het is degelijk, en voor een Radiohead album is degelijk niet genoeg.

Sommige nummers op dit album zijn fantastisch, zoals het energieke Identikit, het dromerige Daydreaming of het prachtige Decks Dark. Maar op andere nummers werkt het voor mij gewoon niet. Ful Stop, Desert Island Disk, Glass Eyes.. nummers waar ik mijn aandacht niet bij kan houden omdat er simpelweg niets interessants te beleven is. Een prima album, maar niet meer dan dat.

3.5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Radiohead - A Moon Shaped Pool - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zondag was er bijna uit het niets nieuw werk van Radiohead en inmiddels is A Moon Shaped Pool absoluut de meest besproken plaat van het moment.

A Moon Shaped Pool volgt op een stilte die bijna vijf jaar duurde en is de opvolger van The King Of Limbs.

Dat was overigens een plaat die ik na enige gewenning best kon waarderen, maar die ik na het schrijven van mijn recensie op deze BLOG volgens mij nooit meer heb gedraaid.

Muziek van Radiohead beluister ik sowieso maar zelden en als ik al een plaat van de band opzet is het vrijwel altijd het geweldige The Bends uit 1995.

Ik begon dus zeker niet met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van A Moon Shaped Pool, maar wat is dit een mooie en bijzondere plaat.

Radiohead maakte na The Bends vooral muziek die bij mij tegen de haren in streek, maar de nieuwe plaat van de Britse band is verrassend toegankelijk. Dat betekent nog niet direct dat A Moon Shaped Pool ook een makkelijke plaat is, want de songs op de plaat zitten vol bijzondere verrassingen.

De nieuwe plaat van Radiohead klinkt verrassend toegankelijk omdat veel songs op de plaat geworteld lijken in Britse folk, waarbij met name de muziek van John Martyn met enige regelmaat opduikt als referentiemateriaal. Radiohead maakt van deze songs typische Radiohead songs door de spannende en bijzonder fraaie arrangementen en de zo kenmerkende zang van Thom Yorke.

In de arrangementen is een belangrijke rol weggelegd voor de strijkers van de London Contemporary Orchestra, die zorgen voor prachtige spanningsbogen. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat ook de andere instrumenten op de plaat zorgen voor prachtige accenten.

Zeer incidenteel is geweldig gitaarwerk te horen, zo nu en dan bewandelt de elektronica zeer avontuurlijke wegen en tenslotte zorgt wonderschoon pianospel meer dan eens voor een bijna serene rust.

A Moon Shaped Pool is een behoorlijk ingetogen plaat, maar wat gebeurt er onder de op het oog kalme oppervlakte verschrikkelijk veel en wat is het allemaal mooi en bijzonder.

Radiohead vond zich op bijna al haar vorige platen opnieuw uit, maar op A Moon Shaped Pool klinkt de band vooral als zichzelf en is citeren uit het eigen verleden eens geen probleem.

Ik heb A Moon Shaped Pool inmiddels een aantal keren gehoord en iedere keer hoor ik weer nieuwe dingen en word ik weer verrast door de schoonheid van de songs, de vocalen en de instrumentatie. Volgens mij heeft Radiohead een plaat gemaakt die ik net zo vaak zal gaan beluisteren als het tot voor kort onaantastbaar geachte The Bends. Voor mij een enorme verrassing. Erwin Zijleman

Na de eerste luisterbeurt was ik er vrij zeker van dat ik nog lang van deze plaat zou gaan nagenieten. Ik hoef dan ook gelukkig (vooralsnog) niet terug te komen op mijn eerder uitgebrachte stem. Persoonlijk ben ik een liefhebber van het Radiohead na Kid A, het zal ongetwijfeld iets met mijn leeftijd en muzikale interesses te maken hebben. Daarnaast heb ik enkele mooie herinneringen aan specifieke nummers of platen uit deze periode waardoor het heel lastig is om geheel objectief te blijven en op een zelfde manier geraakt te worden door nieuw werk.

Na het horen van Burn the Witch en Daydreaming, in aanloop naar de release, kon ik nog niet echt een beeld schetsen van het totaalplaatje, allerminst gezien het voorgaande; sterk electronisch, georiënteerde King of Limbs en de twee zijprojecten van Yorke (AMOK en Tomorrows Modern Boxes). Na de eerste luistersessie op de BBC was ik vrijwel direct verkocht. Niet alleen omdat A Moon Shaped Pool volstaat met prachtige nummers maar ook omdat de plaat vertrouwd en eigentijds aanvoelt zonder excessieve pogingen te doen origineel en eigenzinnig te zijn.

Burn the Witch blijkt een prachtige opening te vormen die niet alleen de juiste toon neerzet maar ook een brug vormt tussen A Moon Shaped Pool en diens voorganger. De ritmische klanken van de strijkers worden begeleid door de diepe bass en synths die vrijwel vanaf het begin hun intrede maken. Al snel maakt deze plaatst voor de subtiele klassieke klanken van Greenwood, die dikwijls de boventoon voert op dit album zoals dat ook op Amnesiac het geval was. Daarnaast is het een nummer dat zo typisch het Radiohead uit jaren '90 vertegenwoordigd, het afzetten tegen politiek en maatschappij of in dit geval de ironische ondertoon van "Burn the Witch" die wel erg veel geïnspireerd lijkt te zijn door het hedendaagse populisme.

Daydreaming is een nummer dat mij vooral dankzij de spannende videoclip geboeid wist te krijgen. Normaliter ben ik niet de grootste fan van ballads maar de combinatie van beeld en geluid zetten de juiste toon, waarbij vooral de laatste 2 minuten die dagdroom meer standvastig en permanent lijkt te worden, tot de droom de overmacht krijgt "Evol ym dnuof ev'I". Opgevolgd door Decks Dark een van de hoogtepunten op dit album. De opbouw, de tekst, de sfeer sluiten nagenoeg perfect op elkaar aan en dit vanuit een intro die aansluiting vind op Daydreaming. Vooral de laatste minuut waarin Yorkes vocalen "Sweet Dark" subtiel worden begeleid door sketchy gitaar, spookachtige vocals en duistere akkoorden schetsen een sfeer die ook nog eens verschrikkelijk groovy en rustgevend kan overkomen.

Desert Island Disk is een nummer dat meer waardering zou moeten krijgen zoals reeds vermeld door UnknownPleasure. Een nummer dat bijna op Led Zeppelin achtige wijze wordt ingeleid en daarnaast ook nog prachtige teksten kent. Ik kan me haast niet voorstellen dat dit nummer niks te maken heeft met de recente breuk van Yorke. Ondanks dat het nummer besluit in de woorden "Different types of love are possible" voelt het ergens ook onbevredigd of onecht. Vooral omdat wordt opgevolgd door Ful Stop, een nummer dat als een grote knipoog naar de Krautrock scene voelt (bijv. Mother Sky van Can), maar gaandeweg transformeert en van een rups naar een vlinder. Ook hier weer pakt de band uit met gitaar en jazzy drums.

Glass Eyes wordt redelijk recht toe recht aan muzikaal en tekstueel onderbouwd. De slag van de piano voelt haast als neerslaande waterdruppels. De strijkers, die ook dit nummer weer sieren, zorgen voor een melancholische sfeer die goed past tussen Daydreaming en True Love Waits. Op dit gebied zeker een persoonlijk favoriet van de drie. Identikit is een nummer dat op deze plaat eindelijk wordt opgenomen in de studio catalogus van de band. Het is een nummer dat van begin tot eind spannend blijft, door wisselende invloeden van gitaar, koor en synthesizers. Het luidt tevens de drieluik in van het absolute hoogtepunt van dit album, Identikit, The Numbers en Present Tense.

The Numbers is tekstueel misschien wel de climax van dit album. Daarnaast wordt het prachtig begeleid door de akoestische gitaar en piano. Klassieke invloeden die heel vertrouwd overkomen en ik persoonlijk niet meer zo heb ervaart als op bijvoorbeeld de klassieker Karma Police. Persoonlijk geïnterpreteerd als een nummer dat gaat over reïncarnatie of tenminste onze plek in de natuur en op aarde. Dit is een nummer dat je omarmt met rust en vrede, ook muzikaal spannend en prachtig opgebouwd. Daarbij is Present Tense een nummer dat (uiteraard geheel persoonlijk) niet alleen muzikale ontspanning biedt maar tevens tekstueel de typische poëtische kwaliteiten van de band laat zien. Vooral het "In you I'm lost" waarin het nummer besluit raakte bij mij vanaf de eerste luisterbeurt direct een gevoelige snaar.

Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief heeft niet het kaliber van zijn voorgangers maar luidt het naderende einde in van wat dusver een groot muzikaal avontuur is geweest. Een nummer dat zonder twijfel tussen Kid A en Amnesiac had gepast ware het niet dat het op deze plaat staat. De snappy hihat, de subtiele piano, het zeurende geluid van Yorke vormen een combinatie van elementen die gewoon werken. Mede door de invloed van Greenwood en de haast cinematische strijkers later in het nummer ontplooid dit nummer zich in pure schoonheid. True Love Waits besluit de plaat dan definitief. Het is een nummer waar ik heel erg naar uit keek bij het lezen van de tracklist. Een van die nummers, die zoals eerder aangegeven, al in zijn voorgaande versie onlosmakelijk een persoonlijk indruk heeft achtergelaten. Daardoor wordt het lastig om nog langer objectief te blijven. Het is een nummer dat waarschijnlijk door deze band met het "origineel" geen enkele emotie bij mij oproept. Daarnaast klinkt het minder spannend, minder oprecht of urgent dan de live versie die begin 2000 verscheen. Het doet iets wat ik totaal niet gewend ben van Radiohead, het klinkt gemaakt en zeurderig, ware het niet voor de rest van de plaat dan zou deze plaat een halve punt lager scoren.

Een van de redenen om deze plaat met 5 sterren te belonen is puur gebaseerd op het feit dat enkele nummers precies de juiste nuance tussen oud en nieuw weten te vatten die mijn interesse in de band door de jaren heen met name hebben gevoed. Daarnaast werd ik meer dan aangenaam verrast door de kwaliteit en samenhang van het album, het eindproduct ging totaal in tegen mijn verwachtingen. Bovendien is het een plaat geworden die niet zozeer mijn verwachtingen waarmaakt maar een geluid biedt waar ik naar opzoek was... Achteraf voelt The King of Limbs een beetje als een midlife crisis, ondanks het feit dat dit album vooral schittert als deze live wordt uitgevoerd. Radiohead keert terug naar zijn roots zonder voorspelbaar en saai te worden.

Altijd spannend om een nieuw album van je favoriete band te gaan beluisteren, zeker aangezien die er niet zo vaak zijn én ze zichzelf de laatste pakweg 25 jaar maar blijven vernieuwen. Na één luisterbeurt, een korte impressie;

Duidelijk minder aanwezige elektronica ten opzichte van de laatste albums. Dat betekent niet automatisch (weer) meer gitaar. Strijkers zijn er meer, ongetwijfeld de invloed van Greenwood. Yorke is nog steeds niet de meest vrolijke, maar zijn zang is en blijft bezwerend.
Het is een introvert plaatje geworden. De sfeer is over het algemeen rustig en donker, maar vaak toch opvallend toegankelijk. Soms wat spooky, soms bijna lichtvoetig. Een plaat voor de avond en nacht. Er zijn uiteraard climaxen, maar er zijn geen grote, bombastische gebaren. Niet met gitaar, niet met elektronica. Dat mis ik een beetje. Eerste 'teaser' Burn The Witch is zelfs het drukste nummer.
Anders dan bij de teleurstellende voorganger heeft dit album wel nummers waarvan je de potentie meteen voelt. Het dreigende Ful Stop zou zomaar de top 10 van mijn favoriete Radiohead-tracks in kunnen vliegen. Met True Love Waits is het wennen om het nummer na 15 jaar in een gitaarjasje nu met piano te horen, maar damn, die komt wel binnen.
Plaat staat voor de tweede keer aan en er zullen er nog vele volgen, als opmars naar het HMH-concert volgende week

Ik denk dat deze Radiohead echt een groei album is.

Gister nacht voor het eerst beluisterd. Met vlagen fantastisch, ik hoor dan de enorme potentie. Maar er zijn ook genoeg stukken die me minder pakken. Hier verwacht ik dan ook de nodige groei. Naar aanleiding van de reacties had ik meer een In Rainbows verwacht maar ik vind het toch wel weer een heel eigen stijl hebben. Waar bij in In Rainbows de schoonheid zich heel sneller prijs geeft, duurt het bij dit album wat langer denk ik (hoop ik). Ik moet dan ook aan Sigur Ros denken. Waarbij de muziek steeds dichter op de huid gaat zitten en uiteindelijk blijft plakken. De schoonheid zit hem dan denk ik niet in pakkende refreintjes en typische Radiohead kippenvel momenten maar in de subtiliteit, sfeer en algehele cohesie. Meer dan de som der delen .

Ik volg dat 'vaker luisteren' niet echt.
Het moet voor mij de eerste keer al juist zitten.
De enige keer dat ik niet onmiddelijk onder de indruk was, was met TKOL (behalve bloom, voor mij één van hun beste nummers). En dat is zo gebleven. Ik luister trouwens maar 6 maanden om de 5 jaar ongeveer naar Radiohead.

Nadat ik de hele week praktisch niets anders dan A Moon Shaped Pool heb gedraaid, kan ik twee dingen concluderen: Ik ben verslaafd aan deze band en dit album is fantastisch! Waar toxief hierboven benoemt niet te begrijpen waarom men het vaker moet draaien, heb ik dat juist wel. Pas na meerdere luisterbeurten vallen je de kleine, subtiele maar o zo prachtige tegenpartijtjes, effectjes en andere dingen op. En dan voel je het album ineens als geheel. Of zo. Zo is het voor mij althans.

Aan albumopener Burn the Witch hadden we al een klein weekje kunnen wennen. Een opzwepend, bijna vrolijk nummer met behoorlijk cynische teksten, waarbij de strijkers een belangrijke rol spelen. Hoe schril is het contrast met Daydreaming? Een prachtig opbouwend nummer rondom een schitterende pianopartij, de zang van Yorke fragiel en breekbaar, uitbouwend naar een zweverige climax, om vanaf daar somber dromerig over te gaan in het eerste nummer dat we pas sinds zondagavond kennen; Decks Dark. Hier kon ik in eerste instantie mijn vinger niet op leggen, maar inmiddels is het één van mijn favorieten. Dat koortje..!!

De gitaar is terug op de voorgrond in Desert Island Disk, een typische Radiohead-track, waarbij de songstructuur tot in de puntjes is uitgedacht. Vervolgens Ful Stop, een duistere, kille song die voelt als statische spanning. Ful Stop bouwt een kleine zes minuten op, om uiteindelijk te verstommen tot alleen de vreemd door elkaar lopende gitaren overblijven.

Glass Eyes, ik heb Thom Yorke nog nooit zo duidelijk horen zingen. Prachtig weer hoe die strijkers het nummer versterken, wat een sterke orkestratie van Jonny Greenwood! Identikit kenden we al als liveversie, maar Radiohead heeft van die redelijk rechttoe-rechtaan-elektroplaat toch een heel ander nummer gemaakt. Bijna dub-achtig begint het, om vervolgens uit te bouwen tot een experimenteel geheel vol met elkaar overstemmende zanglijntjes en dikke gitaarloopjes. En we krijgen zowaar een 'gitaarsolo'!

Ook The Numbers mag op veel hulp rekenen van de strijkers, met daarnaast een leuk samenspel tussen gitaar en piano. Zeker het laatste deel van The Numbers, met aanzwellende strijkers en prachtige zangpartijen vormt een hoogtepunt van het album.

Het duurde even voordat ik Present Tense ging waarderen. Dat Braziliaanse geneuzel doet me vrij weinig en dit vond ik in eerste instantie te prominent aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die tegen elkaar inwerkende gitaarpartijtjes er doorheen en wordt de zang geloopt en voila, we hebben een typisch Radiohead-nummer dat ook op In Rainbows niet had misstaan.

Tinker Tailer Soldier Sailer Rich Man Poor Man Beggar Man Thief (uit mijn hoofd) is op het moment mijn favoriet. Die lijzige elektronische beat, de drums die er op een gegeven moment doorheen komen en de manier waarop het nummer uitbouwt tot het die strijkers opzwellen... Ik vind het fantastisch! Ik luister het betreffende stuk nu weer en krijg er steevast kippenvel van.

True Love Waits, de live-versie van I Might Be Wrong deed me nooit zo veel en ook die ene keer dat ik hem zelf live mocht meemaken vond ik het geen specifieke hoogvlieger, maar wat de band er op A Moon Shaped Pool van heeft weten te maken zorgt iedere keer voor een brok in mijn keel. Hoe die stem van Thom Yorke even breekt bij het zingen over kleine handen (ik moet toch even aan Deadpool denken nu... ) Wat een afsluiter!

Al met al vind ik A Moon Shaped Pool nu al het album van het jaar, hoewel ik misschien ook wel een beetje bevooroordeeld ben als liefhebber van deze band. Maar dat maakt me eigenlijk ook geen reet uit. Wat mij betreft zijn deze gasten net zo innovatief (hoewel in een andere tijdgeest) als the Beatles. Die laatste zin gaat ongetwijfeld 100 keer gequoot worden, dus ik zeg het alvast: Het is een mening, je mag best wat anders vinden!

Op 9Gag zouden mensen met een aardappel komen voor de lange post, maar dat lijkt me hier niet nodig.

De nieuwe Radiohead, daar is ie dan eindelijk. Vijf jaar na het nogal polariserende The King Of Limbs, brengen de fanatiekst gekoesterde indie darlings ooit weer eens een plaatje uit waar liefhebbers aller landen massaal voor op de knieën gaan, zo zwaar onder de indruk van de sonische kwaliteiten van het werkje dat sommigen onder hen zelfs spontaan in coma belanden. A Moon Shaped Pool heeft zijn blijde intrede gemaakt, maar is dit echt nog maar eens een meesterwerk? Of wordt het tijd dat we onze roze hype-brilletjes eens afzetten met z’n allen?

Tja, dames en heren. Het zou voor de variatie waarschijnlijk leuk geweest zijn als ten minste één recensent deze plaat compleet met de grond gelijk had gemaakt, in plaats van het zonder pardon de sterren in de prijzen. Iemand die bruut de feestelijke stemming verstoort door ons toe te schreeuwen dat dit gewoon neuzelmuziek om bij de bingoën is, en dat Thom Yorke hier nog het meeste klinkt als een treurig slingeraapje met astma in plaats van als een zanger. Maar helaas, zij die in deze hosanna-chaos op zoek zijn naar een boze tegenstem, zijn hier niet aan het juiste adres. Ook ik vind dit een wondermooie plaat.

Radiohead had altijd al iets stads, iets kosmopolitisch. Albums als OK Computer en Kid A hebben een gevoel van postmoderne eenzaamheid en verval in zich. Het was muziek over de grootstad als machine en het weggecijferde individu dat alleen telt in het grote geheel, en de gevolgen hiervan op persoonlijk vlak. We zijn allemaal paranoïde androïden in een wereld van valse plastieken bomen en wankele kaarthuisjes, zingen ze ons toe. Op elkaar gepakte sardientjes in een tinnen doos. Kortom, een bende creeps. En wie weet, misschien is dat de reden waarom een in de grond vreemde band als Radiohead toch wereldwijd zoveel gevoelige snaren weet te raken. Omdat het gevoel dat ze overbrengen met hun muziek net iets dieper gaat dan gemiddeld.

De insteek van A Moon Shaped Pool was om oude en nieuwe technologie door en naast elkaar te gebruiken, en dat heeft geresulteerd in het ontstaan van een soort folk ambient dat vrij uniek is voor Radioheads doen. Het album voelt hierdoor pastoraler aan dan eerder werk. Nog steeds dreigend, maar op een andere manier, eerder Twin Peaks-onheilspellend dan American Psycho-benauwend. Het knappe aan deze plaat is dat de band dan wel lichtjes van werkwijze is veranderd, maar dat ze nog steeds probleemloos hetzelfde unheimische Radiohead-gevoel weten over te brengen.

De hamvraag is echter: kan deze plaat zich meten met zijn voorgangers in zo’n kwalitatief sterk oeuvre? Ik vind van wel. Deze collectie songs past perfect in elkaar en flowt heerlijk door, ook al verandert er weinig in tempo en klankkleur. De stem van Thom Yorke wordt in deze hypnotiserende atmosfeer ook uitstekend ingezet, meer als een zich rond de muziek kronkelend extra instrument dan als aparte aandachtstrekker. Het knapste van al is echter dat het toch niet moeilijk is om aparte hoogtepunten te vinden in dit uniforme geheel. Burn The Witch, Daydreaming, Identikit, The Numbers, na een aantal luisterbeurten komen ze vanzelf bovendrijven zonder allesoverheersend te worden. Met andere woorden, A Moon Shaped Pool toont nog maar eens het vakmanschap van Radiohead, maar dan bekeken vanuit een andere hoek.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Wat is het toch fijn om heerlijk ontspannen op de rug liggend uit het raam te kijken naar de talloze schapenwolkjes, die nu door het heldere licht en de plotseling instromende kou wel kleine ondeugend spartelende ijsbeertjes lijken. Hoog in de lucht hangt een jonge zilvermeeuw. Blijkbaar komt hij niet verder door de straffe tegenwind. Dan maar achteruit, moet de vogel gedacht hebben en zweeft vrolijk verder in de richting waar hij net vandaan is gekomen. De lucht is enorm in beweging, ook al zie je dat niet onmiddellijk en als de ijsberen steeds groter en grijzer worden, steeds sneller gaan tollen en er meer en meer kleine beertjes bijkomen en de windveren steeds vaker het hemelse blauw mengen met het zuiverste wit... dan... dan doe ik er toch weer een halfje bij!
Deze naar mijn smaak soms wat dreinerige klanken passen dan ineens zo wonderwel bij deze fraaie koele luchten vol dartelende ijsbeertjes en uiteen getrokken wattenvlokken.

Iemand zei me eens; Tom Yorke zingt niet, hij huilt in zijn nummers. Deze opmerking was ongetwijfeld niet als compliment bedoeld, maar toch was dat voor mij de trigger om naar de muziek van Radiohead te gaan luisteren. En hoewel Radiohead liefhebbers nogal wat standvastig kunnen zijn in hun liefde voor de band en daarmee nogal eens koketteren, moet men over het algemeen wel bekennen dat de band al ruim 20 jaar kwaliteit aflevert. Toen King Of The Limbs uitkwam was dat voor de meeste liefhebbers van het eerste uur schrikken. Radiohead die een nogal afstandelijke ritmische plaat afleverde. Als drummer kon ik de nummers op King Of Limbs wel waarderen, maar zo mooi als op In Rainbows werd het nergens meer. Op A Moon Shaped Pool, beheerst Tom weer de Idylle van het lijden. Zijn pijn smeert hij hier uit over werkelijk verbluffend mooie melodieën met af en toe een vleugje elektronica. Hoogtepunten zijn zo talrijk, de muziek is zo gedetailleerd, dat bij de laatste tonen van True Love Waits de tranen me in de ogen schieten. Don't Leave, Don't leave zingt/ huilt Thom. A Moon Shaped Pool geeft zijn geheimen niet meteen prijs, maar wie blijft luisteren zal beloond worden met zoveel muzikaal rijkdom. A Moon Shaped Pool is een een plaat die je op den duur zal omarmen. Wonderschoon.

Radiohead heeft met A Moon Shaped Pool bewezen waarom ze tot één van mijn allerfavorietste bands behoren. The King Of Limbs deed het niet (echt) voor mij en was een lichte teleurstelling omdat het de eerste release van hen was die ik heel bewust meemaakte. The Bends, OK Computer en ondertussen vooral In Rainbows hadden me klaargestoomd om TKOL met open armen te ontvangen, maar de liefde voor dat album is nooit echt doorgebroken.

Dinsdag 3 mei 2016 kwam dan Burn The Witch een beetje uit de lucht vallen en dat bleek meteen een schot in de roos. Gepaard gaand met een geweldige videoclip en een fantastische stringsclimax. Een paar dagen later kwam ook Daydreaming online en betoverden ze me met een Sigur Rosiaanse song die enorm beklijvend is. Toen reeds besefte ik dat dit wel eens een heel speciaal album zou kunnen worden.

Zondagavond in dezelfde week was er dan de global listening party op BBC6. De geloste songs bleken meteen de eerste twee nummers van het album te zijn. Daarna zou het pas een echte ontdekkingstocht worden. Liggend op het bed, starend naar het plafond met de koptelefoon op luisteren naar dit wonderlijke album en even compleet wegdromen. Decks Dark leende zich daar meteen uitstekend toe. Van een sterke start gesproken.

Eenmaal terug op planeet aarde bleek dat ook de MuMe-community helemaal ondersteboven was van deze plaat met een waanzinnig gemiddelde tot gevolg. Een tiental dagen en allicht zo ongeveer het dubbele aantal luisterbeurten later blijf ik bij die overweldigde eerste mening. Dit is (alweer) een uitzonderlijk album door het fenomeen dat Radiohead is.
Radiohead toont zich van al hun beste kanten op dit album: een vleugje The National Anthem in Ful Stop ('the less grumpy cousin van TNA', ergens gelezen op Twitter), het meesterlijke In Rainbows is terug te vinden in onder meer The Present Tense (hoera, arpeggio!), volop ontroeren in Glass Eyes en True Love Waits, meesterlijk gitaarwerk in Identikit (wat een solo) en nog wat geweldige strijkers in onder meer The Numbers en Tinker Tailor.

Kortom, een dijk van een album. Deze release heb ik alleszins heel erg bewust meegemaakt en zal ik me allicht heel lang herinneren. Pure schoonheid, pure klasse. Liefste Radiohead, just don't (ever) leave.

Nu pas de nieuwe Radiohead kunnen beluisteren en ondanks dat ik er wat schrik voor had (de vorige KoL was vrij zwak), is hij me zeker bevallen. Er staan wat flauwere nummers zoals Daydreaming en Tinker Tailor. En ook de studioversie van True Love Waits is bijlange na niet zo intens en magistraal als de liveversie van enkele jaren terug. Maar daarnaast staan wel een aantal echt leuke nummers op, te beginnen bij het spanning creërende eerste single Burn The Witch. Maar over het gehele album staan echt wel mooie en melodieuze nummers op. De koude, afstandelijke Radiohead heeft terug wat gevoel gekregen en de robotachtige bliepjes zijn amper terug te vinden. Na een eerste keer luisteren, krijgt dit album van mij een nipte 4*, maar we zien wel waar hij uitkomt.

De release van een nieuwe plaat; ik keek daar vroeger vaak rijkhalzend naar uit. Ruim van tevoren werd aangekondigd wanneer de nieuwe Police, Madonna of Michael Jackson uitkwam. Tintelingen in de buik, de spanning die bijna voelbaar is, opwinding, #zinin. Met het verstrijken der jaren is dat gevoel weggeëbd (#jammer). De uitzondering op de regel is Radiohead.

In de basis komt dit omdat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar nieuwe muziek van Radiohead. Wat verder meewerkt is dat de band een grote mate van suspense weet op te bouwen. Het gonsde al langere tijd van geruchten. Een nieuwe livetour werd aangekondigd; dat moest toch vergezeld gaan van nieuw plaatwerk. Maar er was totale radiostilte. Wel ging alle (sociale) media op een gegeven moment op zwart en werd een intrigerende singlevideo uitgebracht: Burn the witch. Enkele dagen later gevolgd door Daydreaming. En de aankondiging dat op zondag 8 mei om 8 uur het nieuwe album online ter beschikking komt. Wat een glorious day.

De hoes van 'A moon shaped pool' is exemplarisch voor hoe ik de plaat zie. Een plaat met in de hoeken kolkende grijs- en zwarttinten en een groot wit gat in het midden. In dat gat worden brokstukken gezogen. Ook ik val hierin en verdrink in muziekschetsen die wordt ingevuld met strijkers, een grote mate van subtiliteit, een schat aan ideeën en de bevreemdende stem van Thom Yorke. Waarbij melancholie de boventoon voert. Een onweerstaanbare cocktail waar ik steeds opnieuw aan nip.

Een Radioheadplaat is geweldig, een Radioheadconcert is de overtreffende trap. De band treedt voor het eerst sinds vier jaar weer op en heeft de HMH in Amsterdam uitverkozen om de try-outs voor een nieuwe wereldtour te doen. In twee avonden wordt de nieuwe plaat 'gerepeteerd' voor publiek en worden twee heel verschillende setlists gespeeld. Samen met muziekmaat Bert was ik bij de hoogmis op zaterdag.

Af en toe heb ik het gevoel dat ik in mijn arm moet knijpen. Gebeurt dit echt en ben ik hierbij? Dit is een band van een andere planeet, beter gezegd van de maan. Het spectrum aan geluidsklanken is groot. De basis, de ritmesectie, is van essentieel belang. Geluidsvirtuoos Jonny Greenwood bespeelt vanavond zeker tien verschillende instrumenten met de bezetenheid die hem zo kenmerkt. Van hypnotiserende dance (Idioteque) naar de meest intieme liedjes (All I need). Nergens zijn het hapklare brokken maar het publiek smult ervan.

Bij het tweede nummer van de avond Daydreaming leek het of ik was terechtgekomen in een spirituele sessie. 5500 Mensen luisterden doodstil, aan de grond genageld, naar de zieleroerselen van Thom Yorke. Een zeldzaam moment wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Na afloop van Daydreaming klapten de bandleden voor het publiek.

Wat een glorious day. Daarom speelde de band vanavond waarschijnlijk ook Lucky waarin de tekstregel It's gonna be a glorious day is opgenomen.

Dit is een opsteker na de teleurstellende voorganger. Op A Moon Shaped Pool staan ouderwets sterke nummers, met als persooonlijke favoriet Identikit. De productie is zoals ik het graag zie: met een uitgekiende balans tussen gitaren, electronica en de stem van Yorke. Radiohead durft terug te grijpen naar de sound van het verleden (O.K. Computer, Kid A) en ook daar is niets mis mee. Er zijn helaas wel een paar nummers die blijven hangen zonder veel ontwikkeling: Desert Island Disk en The Numbers.

Eindoordeel: niet briljant maar zeker goed.

Wel of niet op Spotify?
Daar ging het afgelopen week over.
Deed mij wat denken aan U2 die hun album als gratis download aanbood.
Dat zou toch niet mogen?
Terwijl iedereen wacht tot 17 juni, de dag van drie belangrijke releases; Radiohead, Swans en Red Hot Chili Peppers.
Vroeger ging je naar een platenzaak, kreeg een kop koffie, en rookte een aantal sigaretten, terwijl je ondertussen een nieuw album luisterde.
Tegenwoordig doe je dat gewoon thuis; inclusief koffie, maar zonder sigaret.
Fijn dat Radiohead mij de mogelijkheid geeft om hun album te luisteren, zodat ikzelf vervolgens kan beslissen of ik het album zal kopen.
Nog steeds ga ik dagelijks naar echte winkels, op zoek naar echte albums, om een echte cdmuur mee te behangen.
En dan nu eindelijk het nieuwe Radiohead album.

Mijn eerste indruk is zeer positief.
Het dromerige overheerst, waardoor ik met mijn gedachtes al snel in de jaren 90 zit.
Zeg maar Smashing Pumpkins, maar dan zonder de gitaar explosies.
De liedjes ademen meer.
Het experiment is meer naar de achtergrond verdrongen.
Sinds tijden komt Radiohead weer met een album welke al gelijk bij de eerste luisterbeurt te begrijpen is.
De rustige stukken zoals Desert Island Disk en The Numbers hebben zelfs een Nick Drake achtig sfeertje.
Knap hoe ze kleine folk elementen in hun muziek verwerken.
Present Tense valt op in het geheel, bij dit nummer heb ik het idee dat het een overblijfsel was uit de OK Computer opnames, geen slecht lied, maar het past voor mijn gevoel minder tussen de rest.
Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief geeft mij ook soortgelijk gevoel; alsof je naar een remix van Pyramid Song zit te luisteren.
Verder meer gebruik van strijkers, die de elektronica meer naar de achtergrond verdringen.
Hun muziek is weer stukken toegankelijker, zeg maar radiovriendelijker geworden.
Niet dat Radiohead dezelfde weg inslaat als Coldplay, nee, Radiohead doet nog steeds waar ze zelf zin in hebben.
Zeker de eerste nummers zijn het beste wat ze na The Bends hebben laten horen, helaas zwakt het gedurende de 2e helft toch wel wat af.

Ik luister al anderhalve maand geregeld naar deze plaat, maar het blijft moeilijk om een oordeel erover te vormen, vreemd. Daarom heb ik al die weken niet gestemd.

De eerste luisterbeurt was ik weggeblazen, daarna een tijdje niet, en nu is mijn ervaring wisselend. Soms vind ik em briljant, soms tegenvallen. De liveversies van het concert in Amsterdam vorige maand hebben daar weinig verandering in gebracht.

"Burn the Witch" en "Daydreamer" vond ik prachtig toen ik ze voor het eerst hoorde, maar vind ik nu twee van de mindere nummers. Ik mis iets, maar weet niet wat. Ze pakken me in ieder geval (nog?) niet zo. Maar verderop wordt het beter. "Decks Dark", "Glass Eyes", "Identikit", "The Numbers" en "Present Tense" zijn toch heel mooi.. meestal. Of komt dat omdat ik gewoon even in de plaat moet komen..? "True Love Waits" vind ik soms geweldig mooi, en soms verlang ik naar de live versie (die met keyboard).

Het is vreemd, want op het eerste gezicht lijkt het een voor Radiohead begrippen vrij toegankelijke plaat, maar dat is het dus zeker niet. Het is een heel geraffineerde plaat, met vele lagen er in die blijkbaar behoorlijk lang moeten bezinken. Overigens ben ik wel in positieve zin verrast door de bijdrage van Johnny Greenwood (en het London Contemporary Orchestra). Prachtige orkestrale stukken, wat toch wel vrij nieuw is voor Radiohead (ik zag Greenwood vorig jaar op Best Kept Secret al met het LCO.. prachtig ook).

Eigenlijk hebben alle Radiohead platen vanaf Kid A bij mij veel tijd nodig gehad om echt te bezinken, inclusief the King of Limbs, wat ik nu een best goede plaat vind. Ik hoor dat A Moon Shaped Pool een betere plaat is dan die laatste, dus ik verwacht dat deze ook nog wel gaat groeien de komende maanden. Ik begrijp in ieder geval de mensen die deze plaat vinden voortkabbelen. Ergens klopt dat ook, maar toch ook niet. En dat is wat deze schijnbaar toegankelijke plaat zo lastig te doorgronden maakt. Maar daarom is Radiohead ook zo'n fantastische band. De platen die het langst duren voordat je ze volledig op waarde kunt schatten, worden vaak je meest dierbare platen. Daarom staat Kid A nu zo hoog bij mijn persoonlijke favorieten.

Voor mij zit A Moon Shaped Pool nu tussen de 3,5* en 4,5*, afhankelijk van hoe die op dat moment bij mij landt. Dus zet ik em nu op 4*. Maar ik vermoed dat deze, net als alle andere RH platen, nog gaat groeien. We zullen het zien.

Het is al maanden aan de gang, de nieuwe van Radiohead die er dan eindelijk echt is.
Een klaarblijkelijk spannend gebeuren, want wat wordt ons dit keer weer voorgeschotelt.
Wat kan ik nog toevoegen van wat er eigenlijk al lang iis gezegd.
A Moon Shaped Pool is in ieder geval een album die er mag zijn en genoeg fraais tentoonstelt om vaker op terug te vallen.
Hun beste ? Nee, dat dan weer niet, daar is de overrompeling iets te gering voor.
Radiohead betreedt geen hele nieuwe wegen, vult het wel anders in hier en daar en bevat het de warme sfeer die een In Rainbows vooral heeft.
Het is loom, de strijkers zijn een fraaie aanvulling en de piano, gitaar en minimal percussie / drums, zijn zo gearrangeerd dat het wederom volkomen in dienst van het liedje staat.
York is de slagroom op het toetje met vertrouwde beladen zangpartijen.
Alles past, de plaat is ruimtelijk, diepgaand, maar opvallend toegankelijk, mede ook doordat de electronica ver naar de achtergrond is verdwenen.
Missers zijn er eigenlijk niet, al heb ik niet veel op met Identikit, die mij iets te geforceerd een richting op gaat die mij niet aanspreekt.
Burn The Witch is aardig als opener, maar zal nooit een favo van mijn worden.
Maar dan Daydreaming ( textueel weer een York die zelfbeklag niet schuwt.) Decks Dark ( heel fraai) en het al wat oudere Ful Stop, The Numbers en Present Trens......prachtige nummers werkelijk.
Aan de twee laatste songs moest ik aanvankelijk wat wennen, maar dat zit nu ook goed.

A Moon Shaped Pool, een plaat voor late regenachtige avonden en voor overdenkingen.
Een mooi tripje met heel fraaie relaxte muziek en de typerende spanningsboog.
Goed dat ze terug zijn.

Vanaf de aanstekelijke opener Burn The Witch voel je dat het wel goed komt met dit album. De band concentreert zich gelukkig weer wat meer op 'het liedje' dan op het experiment, met overwegend positief resultaat. Naar het einde van het album zakt de boel wel wat in en begint het overwegend ingetogen songmateriaal een beetje te slepen, maar tot die tijd... fijne sfeervolle plaat.

Vind Identikit een van de betere platen juist..
Ietwat simpel maar dat vind ik wel aantrekkelijk.. De drums, middenstuk (koor) en de solo aan het eind zijn voor mij verdomd aanstekelijk..

Gooi de plaat naar 5*. Heb 'm sinds de internet release non-stop aanstaan en mis het als het niet aanstaat.
Echt weer een Radiohead album.

Een knappe prestatie van Radiohead: ze hebben een album gemaakt dat ik onmogelijk slecht kan noemen, maar waar ik liever nooit meer naar wil luisteren. Ik kan er niet echt de vinger op leggen. Misschien is het de mompelende zang, die eigenlijk ook wel bij de muziek past, misschien is het dat de spanning die er veelal ingebouwd is bijna nooit echt tot een climax komt, misschien is het dat ik die climax dan weer liever anders had willen horen, ook al is hij zo slecht niet. Vrijwel ieder nummer is herkenbaar, soms zelfs catchy, en dat voor een plaat die toch behoorlijk zweverig is. Het is knap, dat ongetwijfeld, maar het werkt gigantisch op mijn zenuwen. Dus ik geef het een 3,5*, en daarmee ben ik er klaar mee.

Ik wilde nog ergens beargumenteren dat sinds 'OK Computer' geen enkele plaat meer zo overtuigend nummer 1 van het jaar was als Bowies 'Blackstar'. Gooit uitgerekend Radiohead roet in het eten voor wat betreft de top 100 op Musicmeter. Zelf zou ik dit eerlijk gezegd niet op 1 hebben gezet trouwens. Sterker nog: ik vrees dat dit de plaat is waarbij ik definitief mijn interesse voor Radiohead begin te verliezen.

De opener is prima, een lekker tegendraadse aanklacht tegen massahysterie, waar de strijkers de sfeer van het nummer perfect naar voren brengen. De videoclip is ook vrij geniaal, maar leidt wel de aandacht nogal af van het nummer, wat op de koptelefoon beter tot zijn recht komt.

Vervolgens een reeks, ik ga het gewoon ronduit zeggen, vrij middelmatige nummers. 'Daydreaming' lijkt een fanfavoriet te worden, maar ik vind het vooral te lang, topzwaar en repetitief. Decks Dark is op zich nog wel een aardig liedje, maar ook al net iets te langdradig. Van de twee nummers daarna is na een keer of twintig luisteren nog weinig blijven hangen, behalve een sfeer van grijze apathie die deze plaat vrees ik kenmerkt.

'Glass Eyes' mag de plaat doormidden breken, en doet dat meer met een zucht dan een klap. Vluchtig nummer, net zo stroperig als de rest van de plaat tot dusver, maar ergens weet Thom hier toch wel te ontroeren. Jammer genoeg komt het op een moment in de plaat dat ik meer snak naar wat ademruimte,met een andere tracklisting was het misschien beter tot zijn recht gekomen.

Toegegeven, de tweede helft is wel een stuk beter, en weet de plaat nog net naar een voldoende te tillen. 'Identikit' zou, met een ijzersterke groove en een lekker vuig gitaartje ('O Brien?) zelfs nog in aanmerking komen voor een playlistje met uitstekende Radiohead-nummers. Dat nummer met die achterlijk lange titel is eigenlijk het enige nummer waar ik nu nog groeipotentieel in hoor. 'Present Tense' en 'True Love Waits' zijn dik oké alhoewel voor Radiohead-begrippen niet echt hemelbestormend, en 'The Numbers' moet het vooral hebben van Greenwoods strijker-dramatiek.

Allemaal best te doen, en als geheel meer samenhangend dan het vorige album van de band. Maar met één nummer dat ik echt tot hun beste werk zou rekenen (en vooruit, twee a drie twijfelgevallen), is de oogst voor mij wel wat magertjes in vergelijking met de luisteruren die het heeft gekost. Dat is eigenlijk voor het eerst, bij Radiohead.

Ik had er niet op durven hopen, maar na het tegenvallende The King Of Limbs bracht Radiohead in 2016 onverwacht weer een prachtalbum uit. Waar op eerdere platen veel geëxperimenteerd werd met elektronica, gaat “A Moon Shaped Pool” weer terug naar de basis: wonderschone liedjes met gitaar en soms ook strijkinstrumenten. Enkele liedjes zijn zelfs geschreven in de beste Engelse folktraditie. Voor mij springen de nummers “Burn The Witch”, “Daydreamer” en “The Numbers” eruit, die kunnen zich meten met de sterkste nummers uit het oeuvre van Radiohead.

Vrij onverwacht verscheen dan toch eindelijk het vervolg op het toch wat tegenvallende The King of Limbs uit 2011. De week voor de release van A Moon Shaped Pool bracht de band Radiohead al twee singles uit, waarna het negende album van de uiterst succesvolle Britse band volgde. Het album bestaat niet alleen uit nieuw materiaal, zo werd True Love Waits al geschreven in 1995 en is opener Burn the Witch al ontstaan in het jaar 2000. Bands uit de jaren 90 hebben het in deze tijd niet makkelijk, veel invloedrijke groepen zijn dan ook ten ondergegaan aan hun successen of zijn in de vergetelheid geraakt. Radiohead heeft hier echter maar weinig last van ondervonden, al werden met elke release de verwachtingen hoger en de kritieken groter. Thom Yorke weet echter op effectieve wijze de critici de mond te snoeren, want A Moon Shaped Pool is een samensmelting van alle muzikale stromingen waar ze gedurende de jaren 90 en 00 doorheen zijn gevoerd.

Opener Burn the Witch deelt rake klappen uit met de strijkerssectie van Jonny Greenwood, waarna de percussie het geluid wat meer diepgang geeft. De volumewisselingen voeren de zang van Tom Yorke door de frustraties en vermoeidheid van het bestaan heen, de constante veranderingen die we ondergaan. Hulpeloosheid straalt ook het aangrijpende Daydreaming uit, van de pianoklanken tot aan de angstige strijkerssegmenten. De uitgestrekte vocalen van Yorke putten je uit, de schade die niet meer herstelt kan worden en de pijn die tot in het diepste van je gewrichten is doorgedrongen. Identikit gaat in op het einde van zijn 23 jarige relatie en de vragen die dit gegeven oproepen. Het ritmische geheel van Philip Selway en de felle gitaarklanken voeren het nummer door de pijnlijke naweeën en doet zich meer ontwikkelen als een klassieke rock song. Aan nu bepalende onderwerpen geen gebrek, zo bewijst ook het aan klimaatveranderingen onderhevige The Numbers. De instrumentatie wordt geleidelijk toegevoegd aan het geheel, van stilistische pianoklanken, het akoestische gitaarspel tot aan het meeslepende orkestrale.

A Moon Shaped Pool is perfect geproduceerd door hun gebruikelijke producer Nigel Godrich. Het album is rijk aan klanken en geeft haar schoonheid beetje bij beetje prijs, van de synths en door strijkers gedreven melodielijnen tot de door gitaar en drums gedreven rock songs. Het is de ultieme samenkomst van de verschillende stijlen die hun muziek door de jaren heen kleur hebben gegeven.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Ik ben van het type dat de hitsingle 'Creep' geweldig vond en die ook het album OK Computer goed kon waarderen. Maar daarna, toen de band uitdrukkelijk afstand nam van het rockgenre en de experts omgekeerd evenredig Radiohead binnenhaalde als de toekomst van de pop/rock en de beste band van onze generatie, ben ik afgehaakt. Ik vind het gewoon strontvervelende muziek, ik kan niet anders zeggen. Als dit het hoogtepunt van de hedendaagse muziek is, dan blijf ik liever in het verleden leven (hoi, Ty Segall!).

De muziek van Radiohead kabbelt maar voort en kabbelt maar voort en er gebeurt niets! Maar ik kan niet eens zeggen dat ik de muziek van Radiohead slaapverwekkend vind: het is veel en veel erger dan dat. Radiohead is voor mij het muzikale equivalent van de Chinese marteling: de monotonie van Radioheads muziek is als waterdruppels die op je hoofd vallen en die je krankzinnig maken. Ik kan eerlijk gezegd de muziek van Radiohead ook niet langer dan zo'n 10 seconden aanhoren, want dan voel ik al dat ik gek (op een negatieve manier) aan het worden ben als die muziek niet heel snel uit wordt gezet.

De plaat staat inmiddels als mid price dubbel LP te koop. Spontaan besloot ik hem te kopen en sindsdien klinkt hij weer geregeld door het huis. (Ik heb besloten dat ook met de andere albums te doen die ik alleen digitaal bezit, zodra de prijsverlaging zich aandient.)

Vier jaar later valt mij op hoe consistent hoog de kwaliteit van de plaat is, maar ook hoe vreselijk steriel, afstandelijk en ronduit koud. Dat is natuurlijk op zich niets nieuws. Mijn vermoeden is dat Thom Yorke zo geschrokken is van het feit dat hij al zijn emoties er uit gooide, als stiff upper lip Brit, in 'Creep', dat hij die upper lip sindsdien in steeds betere kwaliteit beton gegoten heeft.

Ook dat vertoont wel eens een scheurtje, zodat in de muziek zelf er toch wel eens wat kan ontsnappen. Wat in de muziek zelf ook opvalt, is het soms soundtrackachtige. Het werk van Jonny Greenwood sijpelt duidelijk door in het moederschip.

Ook de tweede conclusie luidt: prima plaat, maar ik overweeg er toch een halve * af te halen. Radiohead heeft betere platen dan AMSP gemaakt.