The Avalanches - Wildflower (2016)

Zeer sterke eerste helft, daarna wordt het vlak, waarbij ingeleverd wordt op muzikaliteit ten faveure van bijgeluiden.

Exact mijn mening. Misschien verlaag ik 'm ook wel nog na de volgende luisterbeurt.

Kom ik bij het beluisteren van Andrew Bird (& The Mysterious Production of Eggs) via Spotify onverwacht terecht bij dit nummer. Blijkbaar niet het album aangeklikt maar een afspeellijst met deze naam. Gelukkig maar want wat een heerlijk nummer. (rest van deze afspeellijst ook trouwens)

Berichten verplaatst naar: Muziek >> Algemeen >> Objectiviteit vs subjectiviteit

Begin vorig jaar luisterde ik voor het eerst naar de vermaarde voorganger van dit album – Since I Left You, dat gek genoeg op RYM veel beter scoort dan hier (meestal is het andersom) - en dat beviel me gelijk goed. Op SILY wordt een woud aan geluidjes/samples op de luisteraar afgevuurd, dat op fraaie wijze tot een sfeervol, weelderig en vloeiend geheel is gesmeed. The Avalanches was natuurlijk niet de eerste groep/artiest die een volledig album uit samples opbouwde, maar SILY geldt voor mij zeker als één van de betere voortbrengsels van dit ‘subgenre’.

Enfin, de kennismaking met hun debuutalbum smaakte naar meer, maar het duurde uiteindelijk ruim anderhalf jaar voordat ik me aan opvolger Wildflower waagde. Dit kwam mede door de betrekkelijk lage score alhier (tja, in de zoektocht naar nieuwe muzikale pareltjes moet je toch een aantal selectiecriteria hanteren ).

En ik had dit album waarschijnlijk nog veel langer links laten liggen als ik het laatst niet voor een mooi prijsje bij Plato in de schappen tegenkwam. Toen besloten om ‘m toch maar gewoon aan te schaffen, met in het achterhoofd dat Because I’m Me in ieder geval een tof nummer is en dat het album vast nog wel een paar andere fijne nummers/fragmenten herbergt. Zo erg kon het toch niet zijn…

Inmiddels heeft dit album een plekje in mijn top 10 bemachtigd; wat een geweldige luistertrip verschaft Wildflower! In principe wordt een vergelijkbaar recept gevolgd als op SILY, alleen zijn aan dit album ook nog aardig wat gastvocalen toegevoegd (waardoor het in feite niet alleen meer uit samples bestaat).

Vanaf Subways tot en met het einde van de plaat waan je je in een soort droomwereld, die soms een licht absurdistische verschijningsvorm aanneemt (The Noise Eater bijvoorbeeld), maar waar over het algemeen een behaaglijk en dromerig sfeertje heerst. Heerlijk!

Of dit album hier nou wordt ondergewaardeerd durf ik echter niet te poneren; ik kan me voorstellen dat mensen Wildflower te rommelig of zweverig vinden, of dat de sound simpelweg niet aan hen is besteed. Maar goed, voor mij wel een bevestiging dat een stemgemiddelde verre van heilig is (zoals ik in het verleden nog wel eens geneigd was te geloven, hehe).

Amen, volledig eens met je. Hoewel ik denk dat SILY nog steeds mijn favoriet is, vind ik dit album ook geweldig, juist ook omdat het zo'n creatieve trip is, die juist rommeligheid weet te smaden tot een prachtig geheel.

Ik ben de Avalanches nog steeds zeer dankbaar voor hun comeback en ik kan nu al niet wachten tot 11 december als de opvolger uitkomt. De singles lijken een voorbode van opnieuw een groot feestje van creativiteit. Whereever You Go behoort alvast tot mijn favorieten uit hun oeuvre.

Ik hoorde 'frank sinatra' in de platenwinkel...meteen gekocht.