The Replacements - Sorry Ma, Forgot to Take Out the Trash (1981)

Paul Westerberg - als ik voor iemand bewondering koester, is het voor meneer Westerberg (een paar andere musicerende medemensen kunnen ook rekenen op mijn verwonderde bewondering ).

Maar meneer Westerberg en ik - da's een Love like Blood

Dit was dus z'n eersteling - punk is volgens Waits "a room without furniture". Wel, hier slaat Westerberg het meubelair van z'n veilige toekomst aan duigen. De nummers slaan in alle richtingen, de akkoorden gaan sneller over en weer dan de handen van een beroepsbekwame statisticus over een grafiek - en vooral die woede. De woede - die verdomd gevaarlijke woede, die lijkt te schreeuwen: "Blijf a.u.b. op een afstand!"

Ik kan niet exact verwoorden waarom ik zo tuk ben op Westerberg en z'n muziek

Hij kan zo mooi "Neen!" roepen tegen de wereld

Misschien past dit citaat van Graucho Marx nog het beste bij hem: I don't want to belong to any club that
will accept me as a member

Heerlijk debuut van The Replacements. Op deze plaat is het nog 1 groot punkfestijn, iets wat later zou veranderen. Dat wil overigens niet zeggen dat dit album minder is dan het latere werk. Ook hier kan ik zeker 4 sterren aan kwijt namelijk. Favoriet is 'Customer'.

Vraag me niet waarom ik na Let It Be en Tim bij dit album ben aanbeland. Wellicht omdat mijn verwachtingen voor Please to Meet Me te hoog gespannen zijn, en ik het beluisteren ervan nog even wil uitstellen. Aan de titel van het album te zien moeten de bandleden nog aardig jong zijn geweest.

Maar wederom een spetterend album. Snauwerige zang en nog weinig geraffineerde songs. Is dit stiekem niet heel sterk beïnvloed door Sex Pistols? Ik geef dit keer 4* want het is nog niet van het niveau van de albums die ik opnoemde.

The Replacements is een naam die ik vaak las maar waarvan ik nooit muziek hoorde. Het beeld dat ik had is dat van een wat intellectuele groep uit Minneapolis. Op reis door de new wave van 1981 - de vorige halte was Movement van New Order - is daar de eerste kennismaking en die valt anders uit. Een luide plaat waarvan ik vermoed dat ie live - in takes - in de studio is opgenomen.
Op Sorry Ma, Forgot to Take Out the Trash maakt de groep punk met enkele opvallende melodieuze elementen. Zo zitten in opener Takin' a Ride en het daarop Careless zingende gitaarlicks die doen vermoeden dat dit meer was dan een poging om in de stijl van Ramones te spelen. Customer ruikt dan weer naar de dan opkomende intensere hardcorepunk en heeft een vrij lange gitaarsolo. Het felle Otto eindigt onverwacht met blues, I Bought a Headache met publieksgeluiden.

Met de grommende bas van I Hate Music opent kant 2, waarna Johnny's Gonna Die aanzienlijk ingetogener is. De stem van zanger-gitarist Paul Westerberg was al charmant en wint nog meer aan sympathie, terwijl leadgitarist Bob Stinson her en der fraai soleert. Een vleugje rock 'n' roll op de wijze van Ramones in I'm in Trouble, waarna met een trits rauwe punk wordt geëindigd.

Bij mijn volgende halte, eveneens Amerikaans, klinkt powerpop. Op naar het onbekende The Wigs.