White Lies - Friends (2016)

Ok, na meerdere luisterbeurten blijk ik verslaafd aan dit album. Heerlijk dromerige pop met toch wel trieste teksten.

Vind dit toch wel tamelijk slappe hap. Is het een trend? Kaiser Chiefs en in iets mindere mate Green Day doen op hun laatste album ook al aan heel-erg-binnen-de-lijntjes-braafheid zonder verrassingen of iets minder radiovriendelijkheid.

Nou, ik dacht een tijdje dat ik fan was van White Lies. Hoewel ik het debuut niets vond, stonden op de vorige twee albums wat nummers die ik écht heel goed vond. Ze hadden heerlijke pakkende melodieën, sterke teksten en diepgang. Al die elementen zijn op Friends zeer sterk afgezwakt. Er staat niet één nummer op dat me pakt. White Lies doet me hier denken aan A-Ha, maar dat is eigenlijk nog te veel eer, want A-Ha heeft dit recept zelf vele malen beter uitgevoerd.

Bijzonder, als er nou één album was waar de kwaliteit van afdroop dan was het wel het debuutalbum. Maar wellicht is dat gewoon een kwestie van smaak. Aan Big TV heb ik overigens nog erg veel plezier beleefd, hoewel dat album op het randje van kitsch balanceerde.

Op basis van de uitgebrachte singles heb ik nog geen drang gevoeld dit album op te zetten, maar ik ga het dit weekend toch maar een kans geven.

Mooie heldere productie,de soms licht elektronische inslag bevalt me best goed maar waar het uiteindelijk om draait is de kwaliteit van de nummers en die valt of tegen of lijkt op iets wat we allemaal al eerder gehoord hebben.
Uitzonderingen zijn het sterke Summer Didn't Change a Thing en ook Is My Love Enough en Morning in LA zijn zeker niet slecht te noemen.De rest schuurt vaak tegen een voldoende aan maar mist vaak bezieling.
Iets wat in zijn totaliteit eigenlijk ook geldt voor Friends.
Wat dan weer voor dit album spreekt is dat het wel allemaal lekker weg luistert.

Dinsdag gezien in Groningen. Hoewel Take It Out On Me (opener van zowel het album als het concert) nog wel een aardige meezinger blijkt te zijn, vallen de nummers ook live erg tegen.

Even een lans breken voor dit, in mijn oren, zeer fraaie album. Waar White Lies vaak de kritiek krijgt te pompeus te klinken, is dit beslist hun meest bescheiden album. Stuk voor stuk songs die zich niet aan je opdringen en een zeer prettige (nachtelijke) sfeer uitstralen. Hou je van Alphaville ten tijde van Big In Japan is dit één van de eerste dingen die ik zou aanraden. Je zou dit ook hun 'Stranger Things' album kunnen noemen. De productie hier is ook het vermelden waard, wat is die goed zeg.

Mensen verwijzen steeds naar de eerste twee albums van White Lies, terwijl ik van mening ben dat ze net vanaf hun derde album (Big TV) een frisse start hebben genomen. Ik ben alvast liefhebber van de drie laatste albums.

Key Track : Morning in LA

Een oor in, andere uit. Zwakste album van White Lies, zelfs na het zwakke en bleke Ritual.