Kansas - The Prelude Implicit (2016)

Van de hoes hoeven we het in ieder geval niet te hebben maar hopelijk heeft het muzikaal gezien nog iets te bieden. Zestien jaar na hun laatste (overigens best aardige) album komt er dus een nieuw album. Van de oorspronkelijke line up of eventuele prominenten vanuit het succesvolle verleden is weinig meer te vinden in deze groep die zich nu Kansas mag noemen. Maar goed wellicht dat namen als Ronnie Platt, David Manion en Zak Rizvi ons positief kunnen verrassen.

Tja... wellicht...

Tja, dat Steve Walsh er niet meer bij is, is niet per se een verslechtering. Kerry Livgren en Robby Steinhardt worden meer gemist, wat mij betreft. Ik laat me graag verrassen.

Steve Walsh in zijn top-jaren ('70, '80,'90) blijft toch wel mijn all-time favoriete pop-rock zanger, man o man wat was die goed.

klopt Rudi S

Kijk nog een liefhebber

'Visibility Zero' (lyric video) klinkt alvast best lekker.

Jemig, dat valt zeker niet tegen zeg!

Rhythm in the Spirit is waanzinnig, hoor ik daar Song for America achtige vioolstukjes tussendoor? Ja dat hoor ik

Ja klopt! en The Unsung Heroes lijkt wel gejat van Don Henley's Please come home for christmas.... voor het overige bevalt dit prima so far....

Voorlopig 4 stemmen. Dit album valt zeer zeker niet tegen. Omdat Steve Walsh niet van de partij is was ik toch benieuwd naar de zanger. Maar...eh dat is gewoon een top(!) zanger die precies bij de band past en raakvlakken heeft met Walsh. Verder ook weer mooie lange nummers zoals we gewend zijn ( the voyage of eigh eighteen en crowded isolation bijvoorbeeld)

Topeka, Kansas, USA, is de geboortestad van de rockband Kansas. In 1970 werd de band opgericht, maakte met de albums “LEFTOVERTURE” en “POINT OF KNOW RETURN” twee klassiekers in de symfonische rock en met de single “DUST IN THE WIND” een rockballad pur sang. “THE PRELUDE IMPLICIT” is het 15e studio-album van de groep en daarop is een nieuwe lead zanger te horen. Steve Walsh, jarenlang het geluid en boegbeeld van Kansas gaf in 2014 aan te willen stoppen met Kansas en stapte voor de 2e keer uit de groep. In de jaren ’80 verving John Elefante hem en Ronnie Platt mag het nu proberen. Hij evenaart het bijzondere geluid van Walsh en heeft een prachtig hoog stemgeluid, een echt Kansas geluid. Dat zit dus goed. Het songmateriaal dan? Sinds 2000 is er geen nieuwe muziek van de heren verschenen en blijkbaar hebben ze in die tijd veel inspiratie opgedaan, want “THE PRELUDE IMPLICIT” klinkt als Kansas in zijn beste jaren. Geweldige pop rock songs, een enkele langere track en het viool geluid van David Ragsdale zorgt ervoor dat de songs “af” zijn. Overigens zijn drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams de enige 2 die er sinds het begin bij zijn, maar met de rest zorgen zij wel voor een muzikaal zeer sterke plaat. Met dit nieuwe album kan de band weer jaren vooruit, hopelijk duurt het niet weer 16 jaar alvorens ze iets nieuws uitbrengen, dat zou jammer zijn!

Alicia en Kansas. Het moet niet gekker worden!

Waarom dan toch deze nieuwe Kansas erbij gepakt?

Het is mij namelijk opgevallen dat ik dit jaar veel meer dan anders melodische rock/metal gerelateerde muziek beluister!

Gewoon deels uit nieuwsgierigheid en deels omdat ik nog veel van het oude symfo spul op dvd, lp en cd in de kast heb staan dat ik vroeger mooi vond (én sommige oude liefdes roesten namelijk nooit) en gewoon omdat ik op andere momenten de 'rechttoe rechtaan liedjes' een beetje zat ben.

Ik vond Kansas altijd al hele knappe muziek maken, maar het was ook regelmatig te zeurderig, te langdradig, te priegelig, teveel 'countryrock' invloeden (zang en viool) en te weinig spontaan klinkend om de muziek voor mij interessant te houden. Ik kon er in elk geval nooit erg lang naar luisteren.

En... hoewel ik nog altijd geen enkel album van Kansas aan één stuk kan beluisteren - enerzijds klinken songs als Visibility Zero en Rhythm in the Spirit enorm lekker en anderzijds, ook al zijn de langzamere stukken op dit nieuwe album verre van slecht - hou ik nog steeds niet van nummers als The Unsung Heroes.

Kortom, de 'ruigere' passages gaan het nu voor mij wél veel beter doen en dan heb ik het niet per se over tempo in de muziek. Het geluid in het algemeen lijkt trouwens ook wat steviger, de liedjes wat compacter en minder zeurderig te zijn dan in mijn herinnering.

Met andere woorden: The Prelude Implicit is dus eigenlijk een verrassend goed album geworden!

Dit is een opvallend fris en actueel klinkend Kansas, die hun sound uit de jaren zeventig bijna nonchalant de 21e eeuw hebben binnen getoverd. Nieuwe klassiekers staan er niet op, maar Kansas is met deze nieuwe zanger goed bezig. Er zit zowel power als gevoel in de nummers en het geluid is om te omarmen. Dit is duidelijk een meevaller, dat deze band hier nog zo weet te overtuigen had ik nooit verwacht.

Best een redelijk album van Kansas. Het spelplezier spat er van af. Helaas ben ik zelf niet echt een fan van deze band. Ik vind hun muziek vaak net iets te kneuterig en te saai, zo ook hier. Crowded Isolation is echter best een aardig nummer.

Walsh weg, Steinhardt weg en Livgren bleef niet eens na Somewhere To Elsewhere. Degenen die zo belangrijk waren voor het gezicht van Kansas zijn weg. Dat de band hier met een leuk album komt, is natuurlijk mooi, maar het voelt niet meer als Kansas. Toch zitten alle vertrouwde elementen er wel in, behalve Walsh achter de microfoon. De nieuwe zanger is niet slecht al is hij wel vrij inwisselbaar. Muzikaal heeft het niet de flow van de andere recente platen, laat staan de klassiekers. Voor mijn gevoel zit ik eerder naar Kansas fans te luisteren dan naar Kansas zelf. Het is over de hele lijn genietbaar en dat is met deze line up ook wel wat waard.


Eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Somewhere To Elsewhere
8. Freaks Of Nature
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. The Prelude Implicit
12. Audio-Visions
13. Vinyl Confessions
14. Drastic Measures

Bij laatste beluistering (een maand geleden of zo) had ik juist bij dit album veel meer het gevoel naar een écht Kansasalbum te luisteren - inderdaad, opmerkelijk met zo veel sleutelleden vervangen. Meer het gevoel wat jij eerder bij Somewhere to Elsewhere beschreef dus.

Enfin, zo veel hoofden, zo veel zinnen.

De komst van een nieuw Kansas-album was in 2016 toch een verrassing voor me. Ik had daarvoor als laatste de live-dvd met orkest gezien (waar toch wel opviel dat Walsh heel erg tegen zijn bereik aanzat) en was dan ook niet verbaasd dat Walsh er als zanger mee was gekapt. Zonder Steinhardt, Livgren en Walsh is het echter wel weer een flink uitgeklede variant van de band, maar in tegenstelling tot het geval was in de jaren '80 klinkt de band hier nog flink als Kansas. De nieuwe zanger kwijt zich goed van zijn taak en de productie is (zoals gebruikelijk bij bands die op Inside Out zitten) perfect.

Minpunten? Ja, het klinkt allemaal wat klinisch waar de vorige twee albums vooral speels en spontaan klinken. Dat maakt deze cd alsnog niet slecht, de kwaliteit is namelijk flink aanwezig. Refugee is een prachtige ballad en The Voyage Of Eight Eighteen en Crowded Isolation zijn progpareltjes. Zo mag deze band nog wel even blijven klinken!

Tussenstand:
1. Point Of Know Return 5*
2. Song For America 4.5*
3. Leftoverture 4.5*
4. Masque 4.5*
5. Kansas 4.5*
6. Somewhere To Elsewhere 4*
7. Freaks Of Nature 4*
8. Power 4*
9. The Prelude Implicit 4*
10 Audio-Vision 4*
11. Monolith 4*
12. In The Spirit Of Things 3.5*
13. Vinyl Confessions 3.5*
14. Drastic Measures 3*
Gemiddelde 4*

Ik had deze plaat ten onrechte een 3,5* gegeven. Misschien omdat Walsh en Reinhardt niet meespelen, maar dit is echt een ontzettend fijne plaat, met mooi drumwerk, mooi vioolspel van Ragsdale en straks gitaar en baswerk van Rich Williams en Billy Greer.

Ik kende Ronnie Platt eigenlijk nog niet, maar hij lijkt hier wat te zingen zoals John Elefante, maar ook de stem van Billy Greer en Platt hebben overeenkomsten.

Kansas klinkt hier ook een beetje meer als Seventh Key dan echt als Kansas, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik net een aantal Seventh Key platen had opstaan.

Hoe dan ook, ga ik deze plaat vaker draaien, dan ik oorspronkelijk van plan was. Wel een verademing deze fijne proghardrock tussen al die moderne prog dat mij veel te somber en saai is.

Edit: zanger klinkt ook wat als Ted Leonard van Enchant.

Maar eens gaan proberen dan. Want Seventh Key gaat er in als koek namelijk!

Mssr Renard schreef:
.

En nu geef je helemáál geen punten. Wat bedoelde je in 2020 te zeggen?

Wat ik in 2020 zei lijkt mij duidelijk. Maar sinsdiem ben ik wel een keer uitgeschreven geweest en dan zijn al je scores gewist. Ik weet nu niet hoe de plaat klinkt, dus kan uit mijn hoofd niet een nieuwe score toekennen.

Maar waarom geef jij geen score? Ik lees ook geen review trouwens.

In aantocht, net John Elefantes On my Way to the Sun gedaan, nu eerst deze een paar keer herbeluisteren!

Ik vind het dan weer wel leuk dat je oude berichten terugleest. Doen we het allemaal niet voor niets. P.s.: ik denk dat deze een 4* waard is.

Jij en anderen (zoals Alicia hierboven) schrijven altijd helder en gefundeerd, vandaar dat ik die bijdragen teruglees. Met veel plezier bovendien! In dit geval was ik je even "kwijt" maar inmiddels begrijp ik zeer wel dat, als je waarderingen weg zijn, het niet is te doen om dat snel te repareren.

Ben dus bezig om de discografieën van Kansas plus die van hun afzonderlijke leden chronologisch te volgen. Nog zo'n zeven albums te gaan en daarna verder met de biografieën en discografieën van UFO en Tull.

Deze Kansas is interessant als doorstart #5, de periode met Elefante niet als zodanig meerekenend. Uiterlijk maandag hoop ik mijn bevindingen te plaatsen.

Fijn om terug te horen. Ik probeer altijd mijn best te doen een uitgebreid stukje te tikken.

Ah, dan kom ik je ook graag tegen bij Tull. Mijn favoriete band.

Kansas moet ik ook wat gaan herwaarderen. Vroeger heel veel plezier aan beleefd

In 2014 kwam het bericht dat Steve Walsh Kansas had verlaten. Later ontdekte ik beelden van het slot van zijn zijn laatste optreden als zanger bij de groep, waarbij niets erop wijst dat dit zijn laatste show met hen was geweest.
Het bleek echter een zegen in vermomming. In september 2016 vertelde gitarist Rich Williams in het Nederlandse webzine ProgWereld dat het Walsh was die geen nieuw materiaal meer wilde opnemen en bovendien vasthield aan een beperkte liveset, daarbij de nodige andere klassiekers uit de rijke historie van de groep uitsluitend.

In 2000 had de groep door toedoen van voormalig bandlid Kerry Livgren met Somewhere to Elsewhere voor het laatst een nieuw album uitgebracht, in 2001 gevolgd door het laatste nieuwe nummer: een kerstlied bij het project The December People.
Logisch dat de berichten van een nieuw Kansasalbum de nodige scepsis opriepen, maar met nieuwe zanger Ronnie Platt, toetsenist en ex-lichttechnicus-van-Kansas David Manion, plus gitarist Zak Rizvi maakte dit vernieuwde Kansas met The Prelude Implicit een ijzersterke indruk. Rizvi had als producer/engineer voor de groep al jaren eerder nieuw materiaal voor de groep geschreven, geheel in de progrockstijl van Kerry Livgren van de hoogtijjaren '70. Het album werd gemixt en gemasterd door oudgediende Jeff Glixman, hun geluidsman en producer gedurende de eerste bandjaren.
Met de 6/8-maat van opener With This Heart worden meteen nieuwe hoogten bereikt. Net als toen vechten rijke melodieën en creatieve energie om de aandacht, net als toen zitten elementen van klassieke muziek en jazz in de progrock verweven, net als toen vormt de viool (inmiddels al jarenlang in handen van David Ragsdale) het ijkpunt in de muziek. Visibility Zero is zo mogelijk nog sterker, waarna verrassend een buitenbeentje volgt: The Unsung Heroes klinkt alsof Kansas een nummer van The Eagles covert. Het werkt wonderwel. De ronde stem van Platt lijkt enigszins op jaren '80-voorganger John Elefante, zoveel wordt al snel duidelijk.

En zo gaan we van het ene naar het andere juweeltje. Zoals de hoes toont is de fenix uit de as herrezen en vliegt majestueus zijn muzikale vluchten, met als primeur dat bassist Billy Greer op Summer voor het eerst de leadzang bij een nieuwe track van de groep krijgt.
Favorieten kiezen is onmogelijk. Ik wil bijvoorbeeld ook Rhythm in the Spirit noemen waarin zware rock wordt afgewisseld met jazzbeïnvloede delen, of de symfokraker The Voyage of Flight Eighteen. Tegelijkertijd doe ik dan andere nummers tekort, zoals het akoestische Refugee en het instrumentale Section 60.

Enige nadeel is dat de stem van Platt een rauw randje mist, waardoor je soms een sterkere climax zou willen horen. En de twee bonusnummers zijn lekker maar niet spectaculair: het zijn Amerikaanse traditionals, waarvan Shendandoah de rustige variant is van de versie die Thin Lizzy in 1979 op hun album Black Rose zette. Toch blijkt The Prelude Implicit zeven jaar na verschijning te zijn gegroeid: ik geniet er nog meer van dan in de nazomer van 2016.

Steve Walsh bracht in 2017 zijn album Black Butterfly uit en zong in 2021 en '22 op nieuw solowerk van Kerry Livgren. Ondertussen bleef Kansas touren: op naar Leftoverture - Live & Beyond

Kijk, dat is nog eens leuke info, die je daar doorgeeft over de redenen waarom Steve Walsh ermee stopte. Wist ik namelijk niet. Enerzijds jammer, anderzijds kan ik me voorstellen dat andere bandleden zich tekort gedaan voelden door slechts een touring-act te worden die zich beperkt tot een veredelde greatest hits-revue.

Nou is het opnemen en uitbrengen van een nieuw album met eigen werk in het huidige tijdsgewricht geen sinecure, ook financieel niet, gelet op de te verwachten verkopen. Dus zo'n koerswijziging is alleen lonend als er een album komt dat zich enigszins kan spiegelen aan eerder werk. Ik was dus ook behoorlijk sceptisch over dit 'uitgeklede' Kansas, waarin de echte spilfiguren leken te ontbreken.

Maar het bleek een aangename verrassing. Tuurlijk, ik mis Walsh, maar nieuwe zanger Ronnie Platt kwijt zich hier voorbeeldig van zijn taak, al hebben zijn vocalen minder een eigen karakter dan die van Walsh. Iets gezichtslozer inderdaad, maar dat kan ook zijn omdat we gewoon even moeten wennen aan het idee van een nieuwe zanger. Destijds had ik John Elefante - die in 1982 al helemaal voor een onmogelijk opgave stond - ten slotte ook al vrij snel in het hart gesloten, dus wellicht gebeurt dat het het nieuwe Kansas ook wel. Inmiddels weet ik, na een nóg recenter album, dat dat inderdaad het geval is.

Wat hier natuurlijk enorm helpt, is dat het songmateriaal door de bank genomen goed tot uitstekend is. En er zitten ruim voldoende vertrouwde elementen in die Kansas nu eenmaal uniek maken: het vioolspel en de vermenging van jazz- en hardrock-invloeden in de op zichzelf al bijzondere progrock van de band. Wellicht heb ik ook de belangrijke rollen onderschat die David Ragsdale en Billy Greer al vele jaren binnen de band spelen. Hun inbreng is van groot belang, net als het fundament: het als altijd afwisselende en virtuoze, maar toch down-to-earth drumwerk van Phil Ehart, die het zaakje bij elkaar houdt.

Lang niet elke band uit de jaren zeventig van de vorige eeuw die bijna een halve eeuw later met nieuw materiaal op de proppen komt, weet te overtuigen. Meestal speelt het nieuwe werk een rol in de marge, zowel in het totale oeuvre als in de live-optredens, maar dat geldt niet voor Kansas. Zowel dit album als opvolger The absence of presence weten me ten volle te overtuigen. Een knappe prestatie voor een band die altijd is blijven doorgaan in goede én slechte tijden.