Kansas - The Prelude Implicit (2016)

Topeka, Kansas, USA, is de geboortestad van de rockband Kansas. In 1970 werd de band opgericht, maakte met de albums “LEFTOVERTURE” en “POINT OF KNOW RETURN” twee klassiekers in de symfonische rock en met de single “DUST IN THE WIND” een rockballad pur sang. “THE PRELUDE IMPLICIT” is het 15e studio-album van de groep en daarop is een nieuwe lead zanger te horen. Steve Walsh, jarenlang het geluid en boegbeeld van Kansas gaf in 2014 aan te willen stoppen met Kansas en stapte voor de 2e keer uit de groep. In de jaren ’80 verving John Elefante hem en Ronnie Platt mag het nu proberen. Hij evenaart het bijzondere geluid van Walsh en heeft een prachtig hoog stemgeluid, een echt Kansas geluid. Dat zit dus goed. Het songmateriaal dan? Sinds 2000 is er geen nieuwe muziek van de heren verschenen en blijkbaar hebben ze in die tijd veel inspiratie opgedaan, want “THE PRELUDE IMPLICIT” klinkt als Kansas in zijn beste jaren. Geweldige pop rock songs, een enkele langere track en het viool geluid van David Ragsdale zorgt ervoor dat de songs “af” zijn. Overigens zijn drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams de enige 2 die er sinds het begin bij zijn, maar met de rest zorgen zij wel voor een muzikaal zeer sterke plaat. Met dit nieuwe album kan de band weer jaren vooruit, hopelijk duurt het niet weer 16 jaar alvorens ze iets nieuws uitbrengen, dat zou jammer zijn!

Alicia en Kansas. Het moet niet gekker worden!

Waarom dan toch deze nieuwe Kansas erbij gepakt?

Het is mij namelijk opgevallen dat ik dit jaar veel meer dan anders melodische rock/metal gerelateerde muziek beluister!

Gewoon deels uit nieuwsgierigheid en deels omdat ik nog veel van het oude symfo spul op dvd, lp en cd in de kast heb staan dat ik vroeger mooi vond (én sommige oude liefdes roesten namelijk nooit) en gewoon omdat ik op andere momenten de 'rechttoe rechtaan liedjes' een beetje zat ben.

Ik vond Kansas altijd al hele knappe muziek maken, maar het was ook regelmatig te zeurderig, te langdradig, te priegelig, teveel 'countryrock' invloeden (zang en viool) en te weinig spontaan klinkend om de muziek voor mij interessant te houden. Ik kon er in elk geval nooit erg lang naar luisteren.

En... hoewel ik nog altijd geen enkel album van Kansas aan één stuk kan beluisteren - enerzijds klinken songs als Visibility Zero en Rhythm in the Spirit enorm lekker en anderzijds, ook al zijn de langzamere stukken op dit nieuwe album verre van slecht - hou ik nog steeds niet van nummers als The Unsung Heroes.

Kortom, de 'ruigere' passages gaan het nu voor mij wél veel beter doen en dan heb ik het niet per se over tempo in de muziek. Het geluid in het algemeen lijkt trouwens ook wat steviger, de liedjes wat compacter en minder zeurderig te zijn dan in mijn herinnering.

Met andere woorden: The Prelude Implicit is dus eigenlijk een verrassend goed album geworden!

Walsh weg, Steinhardt weg en Livgren bleef niet eens na Somewhere To Elsewhere. Degenen die zo belangrijk waren voor het gezicht van Kansas zijn weg. Dat de band hier met een leuk album komt, is natuurlijk mooi, maar het voelt niet meer als Kansas. Toch zitten alle vertrouwde elementen er wel in, behalve Walsh achter de microfoon. De nieuwe zanger is niet slecht al is hij wel vrij inwisselbaar. Muzikaal heeft het niet de flow van de andere recente platen, laat staan de klassiekers. Voor mijn gevoel zit ik eerder naar Kansas fans te luisteren dan naar Kansas zelf. Het is over de hele lijn genietbaar en dat is met deze line up ook wel wat waard.


Eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Somewhere To Elsewhere
8. Freaks Of Nature
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. The Prelude Implicit
12. Audio-Visions
13. Vinyl Confessions
14. Drastic Measures

De komst van een nieuw Kansas-album was in 2016 toch een verrassing voor me. Ik had daarvoor als laatste de live-dvd met orkest gezien (waar toch wel opviel dat Walsh heel erg tegen zijn bereik aanzat) en was dan ook niet verbaasd dat Walsh er als zanger mee was gekapt. Zonder Steinhardt, Livgren en Walsh is het echter wel weer een flink uitgeklede variant van de band, maar in tegenstelling tot het geval was in de jaren '80 klinkt de band hier nog flink als Kansas. De nieuwe zanger kwijt zich goed van zijn taak en de productie is (zoals gebruikelijk bij bands die op Inside Out zitten) perfect.

Minpunten? Ja, het klinkt allemaal wat klinisch waar de vorige twee albums vooral speels en spontaan klinken. Dat maakt deze cd alsnog niet slecht, de kwaliteit is namelijk flink aanwezig. Refugee is een prachtige ballad en The Voyage Of Eight Eighteen en Crowded Isolation zijn progpareltjes. Zo mag deze band nog wel even blijven klinken!

Tussenstand:
1. Point Of Know Return 5*
2. Song For America 4.5*
3. Leftoverture 4.5*
4. Masque 4.5*
5. Kansas 4.5*
6. Somewhere To Elsewhere 4*
7. Freaks Of Nature 4*
8. Power 4*
9. The Prelude Implicit 4*
10 Audio-Vision 4*
11. Monolith 4*
12. In The Spirit Of Things 3.5*
13. Vinyl Confessions 3.5*
14. Drastic Measures 3*
Gemiddelde 4*

In 2014 kwam het bericht dat Steve Walsh Kansas had verlaten. Later ontdekte ik beelden van het slot van zijn zijn laatste optreden als zanger bij de groep, waarbij niets erop wijst dat dit zijn laatste show met hen was geweest.
Het bleek echter een zegen in vermomming. In september 2016 vertelde gitarist Rich Williams in het Nederlandse webzine ProgWereld dat het Walsh was die geen nieuw materiaal meer wilde opnemen en bovendien vasthield aan een beperkte liveset, daarbij de nodige andere klassiekers uit de rijke historie van de groep uitsluitend.

In 2000 had de groep door toedoen van voormalig bandlid Kerry Livgren met Somewhere to Elsewhere voor het laatst een nieuw album uitgebracht, in 2001 gevolgd door het laatste nieuwe nummer: een kerstlied bij het project The December People.
Logisch dat de berichten van een nieuw Kansasalbum de nodige scepsis opriepen, maar met nieuwe zanger Ronnie Platt, toetsenist en ex-lichttechnicus-van-Kansas David Manion, plus gitarist Zak Rizvi maakte dit vernieuwde Kansas met The Prelude Implicit een ijzersterke indruk. Rizvi had als producer/engineer voor de groep al jaren eerder nieuw materiaal voor de groep geschreven, geheel in de progrockstijl van Kerry Livgren van de hoogtijjaren '70. Het album werd gemixt en gemasterd door oudgediende Jeff Glixman, hun geluidsman en producer gedurende de eerste bandjaren.
Met de 6/8-maat van opener With This Heart worden meteen nieuwe hoogten bereikt. Net als toen vechten rijke melodieën en creatieve energie om de aandacht, net als toen zitten elementen van klassieke muziek en jazz in de progrock verweven, net als toen vormt de viool (inmiddels al jarenlang in handen van David Ragsdale) het ijkpunt in de muziek. Visibility Zero is zo mogelijk nog sterker, waarna verrassend een buitenbeentje volgt: The Unsung Heroes klinkt alsof Kansas een nummer van The Eagles covert. Het werkt wonderwel. De ronde stem van Platt lijkt enigszins op jaren '80-voorganger John Elefante, zoveel wordt al snel duidelijk.

En zo gaan we van het ene naar het andere juweeltje. Zoals de hoes toont is de fenix uit de as herrezen en vliegt majestueus zijn muzikale vluchten, met als primeur dat bassist Billy Greer op Summer voor het eerst de leadzang bij een nieuwe track van de groep krijgt.
Favorieten kiezen is onmogelijk. Ik wil bijvoorbeeld ook Rhythm in the Spirit noemen waarin zware rock wordt afgewisseld met jazzbeïnvloede delen, of de symfokraker The Voyage of Flight Eighteen. Tegelijkertijd doe ik dan andere nummers tekort, zoals het akoestische Refugee en het instrumentale Section 60.

Enige nadeel is dat de stem van Platt een rauw randje mist, waardoor je soms een sterkere climax zou willen horen. En de twee bonusnummers zijn lekker maar niet spectaculair: het zijn Amerikaanse traditionals, waarvan Shendandoah de rustige variant is van de versie die Thin Lizzy in 1979 op hun album Black Rose zette. Toch blijkt The Prelude Implicit zeven jaar na verschijning te zijn gegroeid: ik geniet er nog meer van dan in de nazomer van 2016.

Steve Walsh bracht in 2017 zijn album Black Butterfly uit en zong in 2021 en '22 op nieuw solowerk van Kerry Livgren. Ondertussen bleef Kansas touren: op naar Leftoverture - Live & Beyond