Steve Walsh - Black Butterfly (2017)

Op 15 juni 1951 werd Steve Walsh geboren in St. Louis Missouri USA en met zijn band Kansas bracht hij in maart 1974 het eerste album uit. De zanger en toetsenist drukte met zijn hoge heldere en karakteristieke stem een duidelijke stempel op het geluid van de progressieve rock band. In 1978 scoorde hij met Kansas een Top 40 hit in Nederland met de ballad “DUST IN THE WIND”. Kansas was verder een echte albumband en hitsucces hadden ze na 1978 in Nederland niet meer. In 1980 maakte hij met Kansas zijn voorlopig laatste album, “AUDIO VISIONS” om in 1986 weer terug te keren op het oude nest met het pure rock album “POWER”. In 2014 maakte hij bekend definitief (?) te stoppen als zanger van Kansas. Deze band keerde vorig jaar terug met een nieuwe zanger en een nieuw, erg goed album “THE PRELUDE INPLICIT”. Walsh bracht sinds 1980 af en toe een solo album uit. In dat jaar verscheen het Kansas achtige “SCHEMER DREAMER”, in 2000 het erg stevige “GLOSSOLALIA” en dat gold ook voor “SHADOWMAN”, dat in 2005 verscheen. Zijn 4e solo studio-album is een meer melodieus rock album en is getiteld “BLACK BUTTERFLY”. De Zweedse gitarist en componist Tommy Denander werkte mee aan het schrijven van de songs en speelt op elk nummer gitaar. Denander is een bekende in het AOR en melodic rock genre, dus dat het album dat geluid heeft, is niet vreemd. Relatief korte, compacte rock songs, geweldig gezongen door de inmiddels 66 jarige Steve Walsh, waarbij hij af en toe vocale ondersteuning krijgt van Jerome Mazza. Twaalf prachtige tracks die af zijn en een absolute aanrader voor liefhebbers van dit soort muziek, maar ook voor de fans van Kansas, de voormalige band van Steve Walsh. Topper!

Drie jaar na zijn "pensionering" kwam Steve Walsh plotseling met een nieuw soloalbum. Ik las over Black Butterfly terwijl ik op vakantie was en bestelde het bij thuiskomst. Opener Born in Fire, een duet met zanger Jerome Mazza, blies me meteen omver.
Laatstgenoemde krijgt zelfs soloruimte, best apart voor een Walsh-solo. Het blijkt dat de plaat in twee delen uiteenvalt: negen nummers werden door Walsh geschreven met de Zweedse gitarist en toetsenist Tommy Denander, het grote brein achter dit album. De andere drie schreef Denander met zanger Steve Overlander van FM en enkele soloplaten en worden door Mazza gezongen.
Ik bleek hem jaren eerder te hebben gehoord en wel op het tweede album van de melodieuze hardrockgroep Angelica. Vergeleken met 1990 is zijn stem meer gerijpt, wat mij beter bevalt.

Walsh heeft een lange weg afgelegd. Blut na de twee albums met Streets, ondanks hun briljante Crimes in Mind, zo herinnert gitarist Rich Williams zich, liggend op zijn bed bij vlog Rock History Music. Terug bij Kansas nam hij zijn favoriete album met hen op, In the Spirit of Things, maar "drinking and drugging" deden hem geen goed, vertelt hij op de site VKontakte met daarop diverse persoonlijke terugblikken op zijn carrière. Eenmaal sober had hij veel tijd over en 2000 bracht zowel soloplaat Glossolalia als Kansas' Somewhere to Elsewhere, mede inspiratie puttend uit de geboorte van dochter OIivia.
Jammer genoeg had hij geen interesse meer in het schrijven en opnemen van nieuw materiaal, maar kennelijk gaf het vertrek uit Kansas in 2014 nieuwe inspiratie, zoals ook Kansas sterk terugkeerde met The Prelude Implicit.

Al met al klinkt Black Butterfly als het beste werk van Streets, waarbij de productie eigentijds is met de gitaren hoger in de mix dan toen en de gitaarsolo's als wervelende dansers. Af en toe jaagt een sequencer de muziek extra op. De nummers die Mazza zingt zijn wat ingetogener dan de veelal uptempo rockers die Walsh vertolkt.
Favorieten kiezen is moeilijk, al neig ik naar de nummers waar Walsh bij de microfoon staat. In Nothing but Nothing bezingt hij zijn twee kinderen, waarbij dochter Olivia, inmiddels bijna volwassen, in het slot een engelenkoor neerzet.
Andere favorieten: de beschrijving van een vrouw in Warsaw en het snelle Billy Carborne Is Dead met zijn aparte tekst. Favoriete nummer met Mazza is het midtempo Mercy on Me, dat een sterke melodie heeft. Je zou je hier zelfs kunnen afvragen hoe Kansas zou klinken met hem als zanger...

Walsh mag in het verleden bij Kansas soms hebben gebotst met Kerry Livgren, de twee blijken het zovele jaren later goed te kunnen vinden: in 2021 was hij één van de gasten op Livgrens The Resurrection of Lazarus. En nu is het hopen op nóg zo'n soloplaat van de zanger met het uitzonderlijke talent...