Korn - The Serenity of Suffering (2016)

Rotting In Vain is old-skool Korn.

Saaie video maar best leuk liedje, vooral naar het einde toe de old-skool Korn sound inderdaad.
Voorzichtig benieuwd naar de rest, vorige 2 albums vond ik zwaar tegenvallen.

Rotting In Vain is een soort van massaproductie-Korn. De riff had op Issues kunnen staan, Fieldy slapt zijn basgitaar weer naar gruzelementen, man, zelfs Jonathan Davis is weer aan het scatten alsof het niks is. Heel leuk allemaal, maar wat heb je eraan met een gruwelijk moderne sound waarin je bezieling zelfs met een microscoop nog niet zou kunnen vinden. Ray Luzier is een goede drummer, maar hij zal nooit de hip-hopswing van David Silveria krijgen. Korn zou eens vooruit moeten kijken, dit voelt te veel als tweederangs nostalgienumetal.

Tja, met dat vooruit kijken zijn ze op de twee vorige albums zwaar op hun bek gegaan naar mijn mening. Korn is een band die ik liever naar hun oude sound zie teruggaan in plaats van dat ze zichzelf opnieuw proberen uit te vinden.
Korn III: Remember Who You Are uit 2010 alweer vond ik best geslaagd, ookal stond er weinig memorabel op. Verder wel akkoord, Silveria is (op albums) een gemis en de productie op Rotting In Vain doet mij ook niet veel. Geef mij maar Ross Robinson voor numetal albums.

Heerlijk om te horen dat Jonathan weer eens ouderwets losgaat met zijn tazmanian devil imitatie!
Ik ben zelf ook meer liefhebber van de eerste twee albums en bij het horen van Rotting in Vain komt deze sound weer enigszins in de buurt, mede door o.a. de slappende Fieldy Bass. Toch ben ik het wel met Don Cappuccino eens dat het drumwerk van Silveria gemist wordt en dat ook de zang van Jonathan wat bezieling mist die het had bij de eerste twee albums. Misschien is het truucje wel uitgewerkt, is de koek op? Ik heb in ieder geval sinds Follow de Leader (die ik overigens ook al een pak minder vond) geen memorabel Korn album voorbij horen komen.

De nummer 1 band die me heeft geholpen in het ontdekken van muziek. Tevens de nummer 1 band uit mijn jeugd die had kunnen vallen onder jeugdzondes ware het niet dat ik het gewoon nog altijd heel verschrikkelijk goed trek.

Ik ben dan ook heeeeeeel erg aangenaam verrast dat die ouwe Korn vibe terug is.

Korn had nooit moeten (proberen) vernieuwen blijkt wel.

Ps: jammer dat de hoes wel nog steeds belabberd is...

Die hoes!

Erg benieuwd hiernaar, als groot Korn-fan. Ik zie het overigens niet als een terugkeer of wat dan ook, ze wisselen al jaren old-school af met alternatieve richtingen.

Ik vind Rotting in Vain eerlijk gezegd best wel in orde.

Ik ben erg benieuwd naar deze plaat. Rotting In Vain en Insane zijn alvast prima voorproefjes, waarbij toch vooral weer teruggegrepen wordt naar hun oude sound. Wat mij betreft prima. Insane zou ik zelfs inschalen bij een van de beste nummers van de afgelopen jaren van Korn.
Laat maar komen dus.

Ze hebben sinds Head weg ging in 2004 volgens mij al een stuk of drie comebacks gehad, waaronder het vorige album. Ik vind dat gezeur over 'de oude Korn vibe' een beetje onnodig. Als ik 'Rotting in Vain' hoor, dan hoor ik een idioot vette riff waar al die zogenaamde 'intellectuele' metalbands nog een puntje aan kunnen zuigen. Dat Jonathan Davis na al die jaren nog altijd slechts één onderwerp heeft om over te zingen is geen compliment, maar het staat wederom als een huis. Het is typisch Korn, absoluut, maar dan wel op een goeie manier.

'Insane' sluit daar goed bij aan, vind ik. 'Take Me' moet ik nog wat vaker horen, en 'A Different World' vind ik ook prima. Nu hopen dat het album over de gehele linie dit niveau weet te behouden.

Klinkt vooral weer heel vertrouwd en solide, laat dat maar aan Korn over. De ene keer hebben we een terugnaardebasisplaat, dan weer een experimentje, maar het blijft altijd onmiskenbaar als Korn klinken zonder dat ze té veel in herhaling vallen.

Zo ook hier. De refreinen neurie je al na één keer mee, de productie is lekker zwaar en helder, Jon is wederom goed bij stem; prima. Alleen vind ik hem niet zo goed als zijn voorganger, die Untouchables-stijl van The Paradigm Shift ligt me nog beter.

Desondanks prima plaatje waarvan meerdere nummers het live wel eens goed kunnen gaan doen. Weinig (metal)bands die zo'n solide discografie opbouwen over zo'n lange periode.

Vind het nog lastig een 'overall' oordeel te vellen.
Tot nu toe springen Insane en Next in line er uit...

Na het zwakke Untouchables ben ik destijds afgehaakt bij Korn maar met de release van The Serenity of Suffering werd ik toch weer benieuwd hoe ze er tegenwoordig voorstaan.
En dat valt me zeker niet tegen.Niet dat hun album vernieuwend of verrassend is,begreep dat dit zelfs een gedeeltelijke terugkeer naar het verleden is,maar de nummers zijn gewoon (voor het overgrote deel) dik in orde en de sound/productie bevalt me prima.Vooral het eerste gedeelte is erg sterk met de drie singles (waaronder A Different World met een prima bijdrage van Corey Taylor) en het onheilspellende the Hating.
Daarna wordt het allemaal wat wisselvalliger maar met onder meer Die yet another night en Next in line valt er nog genoeg te genieten.
Een ander sterk punt van The Serenity of Suffering is zowel de afwisseling in de zang als in de muzikale structuren van de songs en dat was in het verleden wel eens minder bij Korn.
Vier sterren is wellicht wat veel maar ik geef ze toch omdat ik per luisterbeurt meer plezier beleef aan dit album.

Blijkt maar weer eens hoe smaken kunnen verschillen...Untouchables is voor mij het hoogtepunt uit hun bestaan.
Serenity of Suffering is wel stukken beter dan de laatste 4 of 5 platen die ze uit hebben gebracht.
Meer afwisseling dan voorheen. Wat ik blijf missen is de verscheidenheid in dynamiek wat Korn voor mij vroeger zo uniek maakte. Iedere song is dichtgeplamuurd en dat is jammer. Dit maakt Korn wel een beetje een band zoals veel anderen...
Maar toch...hoewel nog te vroeg voor een 'eindoordeel', ben ik vooralsnog zeer content met wat ik hoor.

Voor mij ook, blijft een schitterende plaat! Absoluut hun beste, en hun discografie is al zo sterk.



Deze uitspraak vind ik wel opvallend. The Paradigm Shift deed mijn Untouchables-hart sneller kloppen en komt van al hun platen daar het dichtst bij in de buurt.

The Paradigm Shift heeft voor mij één uitschieter en dat is Love & Meth. De rest van het album kan mij niet bekoren. Ik hoor dan ook in de verste verte geen overeenkomsten met Untouchables...

Alles bijeen vind ik ook deze plaat wat veel van hetzelfde, maar Korn blijft lekker op zijn tijd. Zelfs met de beste nummers van elk album geplukt word ik na een tijdje moe. Echter ook hier staan weer prima lekkere nummers op afgewisseld met wat matiger materiaal. Favorieten zijn 'A Different World', 'Take Me', en 'Everything Falls Apart', maar eigenlijk zijn vrijwel alle singles ook prima lekkere nummers.

Stevig nieuw album in de stijl van Untouchables, één van mijn favoriete platen van Korn. Dat betekent dus lekker in het gehoor liggende, maar tegelijkertijd intense en lekker zware songs, voorzien van refreintjes die zich direct in je hoofd nestelen. Weinig vernieuwend, dat wel, maar zo fris en energiek gebracht dat er geen sprake is van een simpele herhalingsoefening. Op deze manier kan Korn nog wel een tijdje mee.

Plaat mist naar mijn mening groove en spanning. Toch staan er wel een paar goeie songs op.

Weliswaar geen topper in het toch al niet van kwaliteit overlopende oeuvre van deze band maar toch wel genietbaar. Er zit wat meer variatie in de nummers, zeker in acht nemend dat de laatste albums van de band van een belabberd niveau waren. De productie op deze schijf is best goed te noemen, ondanks de soms terugkomende heftige erupties bevatten enkele nummers wat popachtige refreinen en dat klinkt wat vreemd. Tegelijk is het ook het contrast tussen hard en zacht dat de band zo kenmerkt. Nogmaals, geen topper, daarvoor is het allemaal wat te eenvormig en blijft Davis geen zanger die je een heel album blijft boeien.

De video van A different world had zo van Tool kunnen zijn (anno 1994).

Ja dit is wel heel, heel, heel, heel, heel erg Tool. Als de muziek dezelfde kwaliteit had als Tool zou dat erg mooi zijn . Staan wel een aantal lekkere nummers op deze plaat trouwens.

Doen ze toch 1 van hun inspirators enige eer aan

Korn geïnspireerd door Tool?

Als het gaat om een video kan dat zeker, de muziek is een ander verhaal.

Ah, zo.

Na het afgelopen jaar de hele discography beluisterd te hebben komt er nu een nieuw album uit. Wat een heerlijk toeval is dat toch.

De laatste paar albums vallen allemaal een beetje in een niemands dalletje. Her en der wat lekkere nummers maar nergens een echt solide album. Het zoeken naar 'vernieuwing' hielp daar ook niet echt bij. met The Serenity of Suffering is dat niet het geval, het klinkt voornamelijk bekend en vertrouwd. De stijl die we gewend zijn.
Het hele album loopt lekker in de juiste flow door. Geen vervelende wisselingen, geen afleidingen en vooral ook niet te langdradig. Het klinkt voornamelijk weer bekend rauw en zwaar met veel aandacht voor het knallende beukwerk. Dan toch eindelijk weer een solide album.

Het album bevalt goed, erg goed zelfs.
4*


Overigens gaat er hier iets niet helemaal lekker met de track tijden. Ik kom op 49 minuten terwijl hier een uur wordt aangegeven.

Ik volg Korn al sinds de eerste plaat. Zoals bij veel mensen zijn de eerste 2 platen - ook voor mij- nog altijd het beste wat ze ooit uitgebracht hebben. De verdere discografie heb ik ook gekocht/gevolgd maar er zat niet echt een plaat bij die mij volledig wist te overtuigen. Er zijn zeer zeker enkele goede platen daarna uitgekomen, maar voor mij nooit met een "waw!" gevoel. Tot deze: ik kan het niet juist duiden, maar "the serenity of suffering" brengt terug de sfeer en gevoel terug van de eerste 2 platen. De nummers blijven hangen en er zijn - als je goed analyseert- veel raakvlakken met de beginjaren van de band. Ik vind dit hun beste album in jaren, ook beter dan hun recentere werk "The Nothing", dat weer "ok" is maar niet memorabel. Geef deze plaat de tijd om enkele malen na elkaar te beluisteren, Korn is terug!