Oathbreaker - Rheia (2016)

Een nieuw album van Oathbreaker; dat maakt een mens blij! 'Needles in Your Skin' is alweer erg straf.

Needles in your Skin is echt een fenomenale track. Caro's cleane vocalen zijn nog beter en intenser geworden.

Ik had nog nooit een noot van deze groep gehoord, terwijl ik ze wel al jaren slechts van naam ken via Church of Ra. Needles In Your Skin is echt een dijk van een trip, heerlijk. 6 november releaseshow in de Vooruit!

Ik ben niet echt wild van dit nummer.

Godsallemachtig, wat een prachtig nummer weer.

10:56 / Second Son Of R.

Dit is een kunststuk. Caro graaft zo diep in haar teksten en vocalen in deze tracks en meesterlijke video. Zo ontzettend benieuwd naar deze plaat!

Ik ben het helemaal met Don eens, wat een gruwelijk nummer is dat zeg. Die videoclip is ook echt een pareltje.

Goddomme! Ik had wel eens van Oathbreaker gehoord, maar dit is mijn eerste kennismaking met deze band. Wat is is dit vreselijk intens zeg! Ik zag een lieflijk meisje tussen een paar stoer kijkende kerels op de promo foto's staan, maar als die haar strot opentrekt kun je zien wie de bazin is in Oathbreaker

Ik begin een beetje een Sunbather gevoel te krijgen bij het luisteren van Rheia, zo'n euforisch gevoel dat je zo iets moois aan het ontdekken bent en dat niemand het je ooit nog gaat afnemen...

Wat een hosanna allemaal bij een plaat die mij erg tegenvalt. Dat een band zich ontwikkelt is lovenswaardig, maar het kan ook verkeerd uitpakken. Dat is hier dus duidelijk gebeurd. Oathbreaker volgt Deafheaven in de blackmetal/postrock crossover maar verliest zichzelf in ambitie en overbodig lange en saaie nummers. Vergeleken met de vorige platen (flauw, ik weet het) komt het allemaal krachteloos over. Te veel cleane zang ook, niet het sterkste punt van de zangeres.
Af en toe hoor ik ook echt tenenkrommende passages, zoals de laatste minuut van Second Son Of R. Zowel in het nummer als in de videoclip (zangeres ligt in een koddig stoeipakje te kronkelen op de grond en poogt getormenteerd over te komen), wat een middelbare school-niveau.

Rheia is een zeer ambitieus werk dat voor het grootste gedeelte het sterkste werk van de band heeft, maar in zijn speelduur simpelweg te lang is. Het openingssalvo van 10:30/Second Son of R. en Being Able to Feel Nothing is gruwelijk intens en indrukwekkend. Caro's schreeuwen zijn gruwelijk goed en haar cleane vocalen zijn ongeremd en gevoelig, bij vlagen doen ze me aan die van Julie Christmas denken. Veel dynamiek en spanning met momenten die vloeiend naar elkaar gaan. Ook bij Needles in Your Skin is de spanning om te snijden.

Daarna vindt er een tweedeling plaats. De nummers worden nog langer en trager, de spanningsbogen ook. Immortals slaagt daar ontzettend goed in met de creepy vervormde vocalen van Caro en de prachtige climax die toch wel flink wat Deafheaven in zich heeft. I'm Sorry, This Is doet me vrij weinig. Where I Live / Where I Leave doet er veel te lang over om ''to the point'' te komen en dat is toch ruim een kwartier van de plaat.

Tot en met Immortals grijpt de plaat me echt bij de lurven en is het gewoon 4,5/5*-materiaal, daarna vind ik het gewoon goed. Caro's cleane vocalen worden wel erg vaak ingezet en beginnen richting het eind vermoeiend te worden. Oathbreaker probeert hier veel nieuwe dingen en ik heb zo'n gevoel dat er bij een volgende plaat een nog spannendere samensmelting gaat plaatsvinden, al zitten hier ronduit briljante momenten in.

Zo vreselijk weinig berichten bij dit album...laat ik hier dan ook maar nog iets neerpennen:

De wanhoopskreten op het eind van Second Son of R. zijn van een nog maar zelden gehoorde intensiteit. Ik kan niet wachten tot de voorstelling van dit album in de Gentse Vooruit op 6 november.

Ik ga wel akkoord met Don Cappuccino wat betreft de lengte van dit album. Tot en met Immortals is het een prachtig album maar daarna zakt hij toch wat in jammer genoeg...

Goed, maar had er meer van verwacht.

De harde stukken zijn meestal ijzersterk, hoewel vooral in de tweede helft van de plaat de opbouw ernaar soms wat aan de trage kant is.

Maar het grote struikelblok zijn toch de rustige stukken, met name de clean vocals, die mij ervan weerhouden een hogere score te geven. Ze zijn helemaal niet zo geweldig.
Ik geloof haar meestal niet als ze clean gaat, het is me te theatraal.
Bovendien worden ze onnodig vaak ingezet zodat het best vermoeiend wordt om naar te luisteren.

Kleine 3,5*

Wat een heerlijke plaat is dit zeg. Ik vind juist de afwisseling tussen de cleane stukken en de harde stukken heerlijk. Het geeft de plaat een bepaalde rust die het goed doet en de harde stukken komen daardoor een stuk harder over.
Erg goede plaat! Het vorige werk van de band ken ik eigenlijk niet.

'Dat was pijnlijk': bekijk de making of van het artwork van Oathbreaker - Muziek - KnackFocus.be - focus.knack.be

Aparte manier om een hoesfoto te maken.

Het heeft enige tijd geduurd alvorens ik mijn vinylexemplaar van Rheia op mijn draaitafel kon leggen. Het album bleek bijzonder slecht leverbaar. Nu dan toch eindelijk heb ik de LP weten te bemachtigen. Hierop komt het prachtige artwork echt tot zijn recht.

Oathbreaker is een nieuwe band voor mij en 'Rheia' dus mijn eerste kennismaking met deze band. De muziek is een intense en wanhopig klinkende samensmelting van black metal, shoegaze en avant-garde en refereert sterk aan Deafheaven, en ongetwijfeld andere bands in dit genre waarin ik een nieuwkomer ben. Daarnaast doet de muziek en in het bijzonder zangeres Caro mij in de rustigere passages erg aan Fear Of God en wijlen Dawn Crosby denken.Deze associatie heb ik vooral in het nummer ''Being Able to Feel Nothing" maar ook in het fantastische 'Needles In Your Skin'.

Oathbreaker weet op fantastische wijze een koude, wanhopige en desolate sfeer neer te zetten. Het is een album geworden dat, als het je volledige aandacht krijgt, je aangrijpt en blijft vasthouden.

Hoogtepunten:
'Second Son of R.', het hardste en meest intense nummer van de 2-LP. Daarnaast 'Being Able To Feel Nothing', 'Needles In Your Skin' en 'Where I Leave'. Maar eigenlijk doe ik de meeste andere nummers tekort door ze niet te noemen.

Dieptepunten:
Geen, of het moet de soundscape 'I'm Sorry, This Is' zijn dat eigenlijk de opmaat is naar het tweeluik 'Where I Live' en 'Where I Leave'.

Conclusie:
'Rheia' is een fantastische plaat die, als ik het album eerder had leren kennen, zeker een plaats verdiende in mijn top tien van 2016. 4,5 sterren!

Mijn enthousiasme van oktober is helaas ietwat getemperd, Oathbreaker musiceert op Rheia namelijk iets te grillig. Met monsters van songs als Second Son of R. en Needles in your Skin leggen ze de lat namelijk zo gruwelijk hoog voor zichzelf dat de rest van het album er letterlijk bij verbleekt.

Sommige songs zijn inderdaad ook nét iets te lang, waardoor de aandacht af en toe verslapt. Begrijp me niet verkeerd, de kwaliteit overall is nog steeds ver boven gemiddeld, maar een vijf- of zestal songs als de hierboven aangehaalde op het volgende album en we hebben een instant klassieker te pakken!

3,5

Ik blijf het een heerlijk album vinden. De afwisseling is heerlijk.

Poeh, wat een album is dit zeg. Eerste luisterbeurten van een paar nummers gingen volledig aan mij voorbij, maar ben nu compleet om. Geweldig dit.