Fad Gadget - Fireside Favourites (1980)

Vandaag reis ik terug van 1983 (The Hurting van Tears for Fears) naar 1980 met dit debuut van Fad Gadget. Iemand die ik slechts van naam kende, maar voor de synthesizerwave wel een relevante factor.
Zelfs zijn naam had ik niet paraat, maar dankzij het informatieve retrospectieve forum Oordelen duikt hij op uit mijn vergetelheid. In Oor was Swie Tio namelijk positief (even scrollen voor een fragment van zijn recensie).

Opvallend is het verschil qua synthgeluiden: op Fireside Favourites klinkt nog de eerste generatie met “primitieve” geluiden en drumcomputers. Zowel technologie als genre zijn in die drie jaren sterk gegroeid. Terug naar af dus. Af en toe klinkt een stevige basgitaar, die de muziek van extra gewicht voorziet.
Naar de basis met pure new wave, somber als Engelse (of Nederlandse) grijze regendagen, halverwege Joy Division en de vroege Human League. Of het album Nosferatu, een uitstapje van Stranglers’ Hugh Cornwell uit het jaar ervoor.

Dit is geen briljant album, maar te goed om over te slaan. Enerzijds typisch Brits en een goed voorbeeld van wat new wave in die dagen inhield. Anderzijds beklijven de melodieën niet altijd en zijn de teksten soms plat (het titelnummer) of wat oversimpel (Newsreel ).
Dat laatste nummer blijft qua muziek overeind met een pakkende baslijn en digitale percussie. Soms werkt het namelijk goed. Voor mij geldt dat verder voor opener Pedestrian met daarin naast de synthesizers een kleine rol voor gitaar, het uptempo Salt Lake City Sunday over de stad met zijn mormoonse religieuzen, het grimmige Pesticide, het depressieve maar uptempo The Box en vooral het afsluitende, sferische en instrumentale Arch of the Aorta met zijn vervormde spreekstemmen.
Met zijn 35 minuten duurt het album niet te lang, precies goed zelfs. Een kwaliteit die veel huidige albums ontberen, waar kwantiteit het van kwaliteit wint. Maar dat is een andere discussie...