OOR 1981/01

cover: John Lennon

artikels: The Stray Cats / Steve Winwood / Whitesnake / Factory Records
/ Ze Popes / De Vuyle Wasch / Ellen Foley / The B-52's / John Lennon

Steve Winwood - Arc of a Diver (1980)



Winwoods grote gelijk. Hij is zich nog verder gaan verdiepen in de geheimen van de synthesizer en is blijven luisteren naar anderen. Eindelijk heeft hij de tijd rijp geacht om het nu helemaal zelf te doen: het componeren, het spelen van alle instrumenten, het zingen, het opnemen en de productie. Alleen de songteksten zijn niet van zijn hand. Is de definitieve Winwood dan eindelijk opgestaan?

Bram van Splunteren ****

Bauhaus - In the Flat Field (1980)



De verpakking blijft mooi: een orkaan van geluid met roffelende trommels, maagsplitsende bas, wagonladingen fuzz en distortion op de gitaren, pathetische Bowie/Curtis-achtige zang en een flink dot galm. Als de aandacht zich dan verplaatst naar het inhoudelijke, blijft slechts hol gebral over. Kille bombast en ingewikkelde, intellectualistische doemteksten, emotieloze kitsch. Plat op de bek!

Swie Tio *

The Clash - Sandinista! (1980)



Heel veel en van alles wat dus, en dat is geen garantie voor kwaliteit. Na twee weken intensief luisteren kan ik echter niet anders zeggen dan dat de eerste twee platen van Sandinista! bol staan van bevlogen muziek met de vertrouwde socialistische teksten. Beter naïef en idealistisch in de weer dan cynisch in het massagraf. Op plaat drie zakt de kwaliteit: hier zijn de restjes terechtgekomen.

Martijn Stoffer ***

Ozzy Osbourne - Blizzard of Ozz (1980)



Eindelijk heeft brokkenpiloot Osbourne twee jaar na zijn vertrek een eigen groep uit de grond kunnen stampen. Op een paar forse ontsporingen na wordt weliswaar de Black Sabbath-sound gehaald, maar het peil van de composities is niet altijd even constant. Als geheel is die Blizzard of Ozz dan ook niet echt geslaagd. En naast Heaven and Hell van Black Sabbath blijft er helemaal geen groef heel.

Kees Baars **

Doe ik ook nog gauw mijn top-10 van 1980 :

1. Echo & the Bunnymen - Crocodiles
2. The Cure - Seventeen Seconds
3. Joy Division - Closer
4. Joe Jackson Band - Beat Crazy
5. The Sound - Jeopardy
6. Rush - Permanent Waves
7. The Jam - Sound Affects
8. Hawkwind - Levitation
9. Japan - Gentlemen Take Polaroids
10. Talking Heads - Remain In Light

@Rudi S. : jouw nr. 8 komt uit 1979; wsch bedoel je Sound Affects ?

Naar 1981 ben ook ik benieuwd; er zijn erg veel goede albums in dat jaar uitgebracht.

Setting Sons werd besproken in de OOR 1 van de jaargang 1980.
Wellicht baseerde Rudi S zijn lijstje op de albums die in dit topic voorbij kwamen.

*Sons

Jajaja ...



Maar oprecht fijn dat jullie het hier allemaal zo alert volgen.

Eens met de recensie van kees baars over Ozzy's album, ook in vergelijking met die van Black Sabbath al is Baars wel behoorlijk streng; ik heb ook altijd mixed feelings met Blizzard of Ozz gehad.

Met Sandinista van The Clash ben ik het gedeeltelijk wel eens; kan lang niet op tegen London Calling imo. Sandinista blijft veelal hangen in ideetjes en slaat The Clash door om maar zoveel mogelijk invloeden/soorten muziek te laten horen.

OOR 1981/02

cover: Nina Hagen

artikels: Saxon / Adrian Belew / New Order - Bauhaus / Manfred Mann - Chris Thompson /
Gregory Isaacs / Orchestral Manoeuvres in the Dark / Arendsoog / Harry Verbeke / Nina Hagen

The Sound - Jeopardy (1980)



Implosiegevaar! Muziek waarin veel stille plekken vallen en onderhuidse spanning doorlopend voelbaar wordt gemaakt. Contrast is de belangrijkste stijlfiguur. The Sound schaart zich daarmee in de snel wassende school van Joy Division. De onmacht om te kunnen ingrijpen in je eigen leven komt ruim aan bod. Tegen het schrille zwart-wit tekenen zich de contouren van een eigen gezicht af.

Alfred Bos ****

Styx - Paradise Theatre (1981)



Gaaf geproduceerd en voorzien van prachtige arrangementen vallen de meeste songs in te delen onder de noemer commercieel verantwoorde, zeer Amerikaanse rock-muziek met prachtige zang, opvallend veel blazers en toch een zeer eigen sound, die ongetwijfeld een zeer breed publiek zal aanspreken. Met Paradise Theatre zijn ze daar helemaal in geslaagd.

Kees Baars ****

The Fall - Grotesque (After the Gramme) (1980)



Op de vierde elpee pakken Mark Smith en zijn alter-ego Joe Totale weer zeer bijtend uit. Muzikale progressie is in dit verband een slecht gekozen woord, maar met iedere elpee gaat de groep overtuigender klinken. Aan hun technische capaciteiten kan het niet liggen, die hebben ze niet. Het zal het toegenomen zelfvertrouwen zijn, waardoor de ideeën steeds sterker hun muzikale beslag krijgen.

Alfred Bos ****

Lio - Lio (1980)



Poesje Lio miauwt en spint op luchtige, elektronische disco. De grappige, ongecompliceerde teksten, waarin tal van woordspelletjes zitten, gaan over tienerproblemen en stripverhalen. De plastic glittermuziek van Lio is te doorgronden door de lezeressen van Tina en Club. De oude geiten, die nog een groen plaatje lusten, kunnen Lio met behulp van het inlegvel aan- en uitkleden.

Fer Abrahams ***

Ik twijfelde tussen 2 en 3 sterren.
Baars is doorgaans erg positief, maar zijn laatste opmerking
over de vergelijkende test met Black Sabbath deed me besluiten 2 sterren te geven.

Toch is Blizzard Of Ozz net zo'n klapper als Heaven And Hell. Kwalitatief doet het er niet voor onder vind ik. En nog altijd vrolijken Mr. Crowley, I Don't Know en Suicide Solution de set van de Madman op. Wat? Zelfs Pat Boone (of was het nu die andere huisvrouwentroubadour) coverde ooit Crazy Train.
Ik weet niet hoe de rest van de recensie is, maar als Kees Baars voorbij gaat aan Randy Rhoads, beging hij hier een behoorlijke miskleun. Dat mag best een keertje, maar toch.

De inbreng van Rhoads is geen discussiepunt: Ozzy leefde helemaal weer op toen hij zijn 'muse' ontmoette en kwam (vooral) daardoor terug uit zijn diepe, diepe dal.

... en gitarist Randy Rhoads was tot voor kort een van de duizenden naar werk zoekende muzikanten in Los Angeles.

Aldus Baars wanneer hij de band van Ozzy voorstelt. Hij vernoemt verder
I Don't Know en vooral Revalation/Steel Away als toppers (lees: Black Sabbath oude stijl).

Dank voor de info Dazz

Dan was Baars blijkbaar op zoek naar een nieuw Sabbathalbum. En dat is Blizzard nu net niet.

Ook wel grappig hoe de grond gelijk wordt gemaakt met Bauhaus. De kritiek begrijp ik volkomen, maar daarin schuilt nu net de charme. In mijn nederige beleving dan.

OOR 1981/03

cover: Amsterdam

artikels: Chas Jankel / Bette Midler / Amsterdam / Earth, Wind & Fire /
Bruce Springsteen / Powerplay / Doug Sahm - Joe King Carrasco / Lowell Fulson

Camel - Nude (1981)



Het is me een waar genoegen dat Camel anno 1981 orde op zaken heeft gesteld, met een nieuwe toetsenman en een terugkeer naar de conceptelpee. Met Nude wordt de ijzersterke draad van platen als The Snow Goose en Moonmadness weer opgepikt. Het is een schitterende symfonische rockelpee, die op den duur even verslavend is als het gelijknamige sigarettenmerk.

Harry van Nieuwenhoven *****

Judas Priest - Point of Entry (1981)



Op mijn vraag hoe de opnames van de nieuwe elpee verlopen waren, wist Dave Holland mij te melden dat Priest heel bewust bezig was geweest een commercieel album te maken, teneinde het succes van British Steel verder uit te bouwen. Tien korte songs, waarvan vier goed tot zeer goed, drie middenmotors en drie missers. Ik ben benieuwd hoeveel fans er afhaken, en hoeveel ze erbij krijgen.

Kees Baars ***

Toto - Turn Back (1981)



De nieuwe elpee van Toto heeft lang op zich laten wachten. Hoewel het geen pure hardrock elpee is, zal Turn Back de liefhebber van hard zeker aanspreken. Toetsenman Paich schreef de meeste nummers, maar niet zozeer keyboards geven de toon aan, doch de gitaar van Lukather. Hij zorgde altijd al voor het venijn in de band. Daarbij komt dat het fundament van Porcaro ook zwaarder is geworden.

Roberto Palombit ****

Rush - Moving Pictures (1981)



Het meest opvallende is het zeer symfonische karakter: de plaat kent geen moment zonder synthesizers. In zeven songs diept Rush het bekende concept verder uit, waarbij vooral de perfecte instrumentbeheersing opvalt. Nu Rush zich op symfonisch gebied begeven heeft, zonder de hardrock als basis te vergeten, zal deze plaat meer fans opleveren dan ze al hadden. En dat is zeer terecht.

Kees Baars ****

Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)



Bosjesmannen. De heren hebben elkaar niet alleen theoretisch, maar ook praktisch weten te vinden en een redelijk interessante plaat afgeleverd. Het is een vorm van afgeleide kunst, een soort crossover muziek. Het thema is duidelijk: religie. Radio- en tv-dominees, een heuse exorcist, moslimzangers, de plaat staat er vol mee. Als dit de muziek van de jaren 80 is, kunnen we nog wat beleven.

Bert van de Kamp ****

Phil Collins - Face Value (1981)



Met zijn solo-elpee Face Value wil Collins tonen wat hij werkelijk kan en dat is een schitterende plaat maken. Wat iemand als Peter Gabriel niet schijnt telukken, namelijk het begrijpelijk maken van soms niet zo toegankelijke muziek, krijgt Phil Collins wel voor elkaar. Wie had ooit gedacht dat het onopvallend drummertje zou uitgroeien tot een van de toonaangevende muzikanten van dit moment!

Roberto Palombit ****

Elvis Costello & The Attractions - Trust (1981)



Gehuld in een droge en sobere productie van Nick Lowe lijken we te worden getrackteerd op lichtvoetige, typisch Costelliaanse singles. Maar schijn bedriegt, en onder de schaapskleren verbergt zich de wolf. Z'n voornaamste onderwerpen (seksuele frustraties en paranoïde angst) worden op Trust grimmiger en vooral serieuzer verwoord. De nummers lijken op onoplosbare cryptogrammen.

Herman van der Horst ***

Ja, klopt als een bus, deze van de Jam werd bij Oor ook in '80 gepropt.
Mijn lijstje gaat dus over dit topic en omdat Oor in het dubbel decembernr. nooit aan recensie's deed liep het jaar voor Oor eigenlijk tot december.
En ik vind het leuk om mijn avatar onder de Trust recensie te zien

Oor laat ook wel eens wat liggen. Het debuut van Godspeed You Black Emperor is destijds ook niet besproken en dat heeft zelfs meer dan 500 stemmen op de site.

Door dit topic trouwens maar weer eens de plaat van Byrne en Eno opgezet. En misschien dat ik zo nog Lio draai, dat klinkt ook wel interessant.

Ik had nog nooit van Lio gehoord. Maar ja, "tienerproblemen, de lezeressen van Tina en Club". Dat is misschien de reden geweest...

Shit en je bent van mijn leeftijd.

Recent ontdooid wellicht ?

Jullie zouden toch de belpop hit Amoureux Solitaires van Lio moeten kennen: top 3 in Nederland.

Tja, mooi meisje (18 jaar) danst in haar ondergoed haar nummertje de hitparade in.

Achteraf denk je ook wel eens ... hé, waar zat dat album?

Zo ben ik Kings of the Wild Frontier van Adam & The Ants in 1980 niet tegengekomen.
Misschien zat het in de rubriek "doorgedraaid" of heb ik er gewoon over gekeken.

Mocht ik het vinden, dan probeer ik het alsnog (via herman) in te voegen.

En die eindigde op no. 208 in de jaarlijst van Oor in 1980.

http://www.muzieklijstjes.nl/1980.htm

Merkwaardig. In OOR 4 van 1981 een artikel over Adam Ant,
maar het Kings of the Wild Frontier album is nog steeds niet besproken.
Ik heb er zeker niet over gekeken. De plaat verscheen pas eind november 1980.

Ik heb wel nog een album uit de "doorgedraaid" bak gevist: herman zal het invoegen.
En ik heb ook nog goed nieuws voor diezelfde herman ... zie mijn volgende update.

OOR 1981/04

cover: Bob Dylan

artikels: Adam Ant / Tuxedomoon / muziekinstrumenten / Danny Lademacher
/ Misha Mengelberg / AC/DC / Bob Dylan / Burning Spear / Zev

Iron Maiden - Killers (1981)



Door een uitstekende debuutelpee werd Iron Maiden vorig jaar al snel één van de leading bands in de nieuwe generatie hardrockers. Met als belangrijkste man oprichter en bassist Steve Harris die wederom voor alle composities verantwoordelijk is. Killers overtreft qua geluid en productie gemakkelijk het debuut en wat betreft de songs is hij minstens zo goed.

Kees Baars ****

Rainbow - Difficult to Cure (1981)



Schouderklopje. Rainbow heeft een werkstuk weten te maken dat door de nieuwe zanger, Joe Lynn Turner, een frisheid en energie uitstraalt die ik niet verwacht had. Blackmore is echt een van de weinige hardrockmuzikanten, die in staat is op artistiek zeer verantwoorde wijze en met veel succes een flinke scheut commercie door zijn dikke en vette heavy metal-pap te roeren.

Kees Baars ****

J.J. Cale - Shades (1981)



Zijn liedjes lijken in eerste instantie weinig meer dan slordig genoteerde invallen die eigenlijk nadere uitwerking behoeven, op langere termijn echter blijken ze vol verborgen schoonheid te zitten. Des te jammer is de storende aanwezigheid van ongeïnteresseerd uitgevoerde niemendalletjes. Al met al voldoet Cale aan de verwachtingen, overtreffen doet hij ze echter niet.

Geert Henderickx ***

Pylon - Gyrate (1980)



Stompende drums en felle bas vormen de basis voor de rake gitaarslagen van Randy Bewley. Vanessa Ellison voert de spanning op door haar furieuze zang. Voorwerpen worden minutieus gedemonteerd, mensen zijn hooguit bruikbare werktuigen. De onthullende teksten en de tot op het bot gaande klanken werken bijna hallucinerend. Ze maken de realiteit tot een nachtmerrie. Aanbevolen.

Fer Abrahams ****

Fad Gadget - Fireside Favourites (1980)



Diegenen die elektronische popmuziek wel zien zitten, maar The Humen League oppervlakkig gedreutel vinden, OMD te kneuterig en Gary Numan een slappe slijmbal, moeten eens naar Fad Gadget luisteren. Dit heerschap biedt goed in het gehoor liggende synthpop, voorzien van uitstekend arrangementen, fantasierijk drumwerk en een verrassende leuke draai aan melodie of instrumentatie.

Swie Tio ****

Natuurlijk is wat Swie Tio bij Fad Gadget over OMD schrijft weinig vleiend.
Maar (en daarom vind ik het als fan een geweldige quote) hij plaatst OMD begin 1981
wel in één adem naast The Human League en Gary Numan als Britse synthpop pioniers.

Pylon, speciaal voor Herman

Ja, hij bleek pas in het vierde nummer van 1981 aan de beurt te komen.
Ik herinner me nog dat de plaat in het New Wave album van de dag - topic
veel bijval kreeg en de status van cultklassieker dus wel verdiend had.

Kan me wel aardig goed vinden in Baars' opmerking over Killers; bij andere recensisten(?) viel ie soms wat aan een iets teleurstellende kant uit, wat voornamelijk kwam doordat veel nummers hiervan al live gespeeld werden rond 1980. Het mocht de pret bij mij niet zo drukken, alhoewel mijn voorkeur naar het debuutalbum uitgaat. Doordat ze op Killers ook goed materiaal hadden , werd dit dus geen mispeer. Het ook vaak als essentieel 3e album geldende moment ging het wat over een andere boeg, wat ze geen windeieren legde.

Zit nog eens even m'n eigen stemmen van 1980 door te nemen en de volgende twee albums zijn geloof ik ook niet aan bod gekomen hier. Over het hoofd gezien door OOR of pas in 1981 besproken?

The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)

Visage - Visage (1980)

Visage is het nummer uit de doorgedraaid-bak waar dazz het over had, ik heb het net ingevoegd bij 1980/24, maar het kan ook nog even hier:



Mooi van Gyrate trouwens! Al ervaar ik het album wel heel anders dan de recensent.

Het album van The Soft Boys heb ik mogelijks over het hoofd gezien.
Ik ben het in ieder geval niet bewust tegengekomen. Ik zoek het op.

In Duitsland volgens discogs pas in 1981 verschenen ... misschien komt ie nog voorbij.