Danny Brown - Atrocity Exhibition (2016)

Ik heb me de afgelopen weken, mede geïnspireerd door de hiphop 250 elders op het forum, wat uitgebreider op het afgelopen decennium gestort.

Dit album vind ik op het eerste gehoor Danny’s minst toegankelijke, maar na meerdere luisterbeurten ook zijn beste. Alles komt hier samen. Wat een schitterende beats, en wat een schitterend geheel als album. Mijn eerste en enige kennismaking met deze plaat in 2016 was Let It Rain, en ik kwam er niet gelijk lekker in.

Danny Brown’s stijl is natuurlijk al niet de makkelijkst in het gehoor liggende. Maar zijn technische skills zijn absurd goed, die man hoeft niet zijn best te doen om on beat te zijn, hij wervelt eroverheen, onderlangs, onderdoor, lachend, naar believen hinkelend en met radslagen, zoals alleen de allergrootsten dat kunnen (Kendrick...3 Stacks...etc)

Op de een of andere manier heb ik ook niet zoveel van dit album meegekregen verder, destijds. Het lijkt wel alsof deze minder bekend is dan XXX, Old en zijn laatste.

Maar wat een feest om deze nu te ontdekken, en vooral om te ontdekken hoe ontzettend goed dit is. Hoogtepunten: zo’n beetje de meerderheid van de tracks, maar o.a. de overgang van tracks 1 naar 2 naar 3, de beats op Lost en Ain’t It Funny, de totaal in de beat verzonken flow op White Lines, de gitaren op Golddust, het refrein op Today, de perfecte afsluiter Hell For It...

Vreemd dat ik hier nog geen stem had op staan, ik dacht dat ik deze ooit al eens beluisterd had. Blijkbaar niet of deels of enkel de liedjes in de MuMeladder. Ik heb wel het gevoel dat dit me ligt, maar dit is voor een groot deel door de productie. Bij de meeste hip hop albums heb ik het gevoel dat het te repetitief is, het instrumenteel te weinig biedt en dat er simpelweg te weinig gebeurt. Hier heb ik dat niet. Zeer rijke productie. Zal ik meer luisteren komende dagen.