Frank Ocean - Blonde (2016)

Dat is inderaad wel cool! Hij heeft Def Jam gewoon gebruikt i.p.v. andersom!

Na tien luisterbeurten gewoon weer de volle score hier, hoe voorspelbaar die Frankie. Wat een droom van een plaat; zo origineel, warmbloedig en kwetsbaar. En verslavend! En nog zoveel te ontdekken! Man man man.....

Is in the US nu al 220.000 keer verkocht deze week. 90% van de cijfers zijn binnen. Dus rond de 250.000 zou hij uitkomen. En dat op slechts 5 dagen.

Mooi album weer, niet verwacht dat ik met een 4,0* het gemiddelde naar beneden zou halen

Heerlijk album, naar mijn mening beter dan zijn debuut! Het staat tenminste niet vol met irritante skits en ieder nummer is wel een avontuur.

Ah, ik ben één van de twee onvoldoende stemmers op dit album. De hype snelt Frank Ocean voorbij.

Heb Blonde twee keer afgespeeld en was in eerste instantie best onder de indruk, vooral vanwege de eigenzinnige productie. Daarna volgt zijn stem, eventuele co-producties en daarna pas de teksten. Over het laatste kan ik nog moeilijk een oordeel uitspreken. Het zal ongetwijfeld zijn hele ziel blootgeven.

Maar goed, we zijn hier vooral voor de muziek. Regelmatig dacht ik een spoortje genialiteit te ontdekken, maar plotsklaps was daar het einde van een nummer. Ik werd er regelmatig zeer ongemakkelijk van. Dit komt ook door de vage stukken tussendoor(vastgeknepen keel van een kat in Ivy, drie minuten lang ruis aan het einde van het album). Sorry, maar dat kan ieder productieteam op een album zetten. Die tussendoortjes schaar ik in de categorie 'geen muziek.' Daarom slechts 2* Ik zal Frank Ocean wel nooit begrijpen.

Een gemis

Een groot gemis Mark17 ik heb het met je te doen. Hoe graag zouden we niet allemaal Frank begrijpen?

Dit blijft voorlopig nog wel even dagelijkse kost. Het einde van Self Control, veel mooier gaat het leven muzikaliter niet worden.....

Jullie hebben allemaal net iets te veel pilletjes op.

Ik hou van experiment en kan zeker wel ergens tegen, maar dit is te onzinnig om naar te luisteren. Niet alles trouwens, daarom ook 2*

De eindscore voor deze plaat die volgens mij schippert tussen meesterwerk en irritant gebazel, heb ik nog niet gegeven. Ik snap er soms niets van. Maar soms valt het dan weer op op hoe mooi dat self control is, en hoe hemels dat achtergrondkoortje van Bey in Pink and White. Nikes is trouwens de vetste single van dit jaar, de horror voor radiosamenstellers tegenwoordig. Een nummer om tijd voor te maken, geen drops, geen trap beats, geen pompeuze hoogtepunten. Urban meets Marvin (maar dan ten tijde van Here, My dear). Maar soms werkt het zo op mijn systeem, is het meer Ocean & the Chipmunks. Misschien zou ik ook beter wat van die pillen nemen, want ik snap er niets van.

De quotering volgt later, wat vind ik hiervan binnen een maand ofzo.

Halfje erbij, fantastisch album weer.

I, I, I
Know you gotta leave, leave, leave
Take down some summer time

Dit stukje zit al hele dag in mijn hoofd

Ik hoor het niet; wat jullie allemaal wel horen. Ik hoor geneuzel. Alsof hij aan het zingen is onder de douche. Of effe snel een ideetje vast wil leggen. Ik waardeer het idee van een avontuurlijke zwarte zanger, want daar zijn er maar weinig van, maar het idee alleen is niet genoeg. Fijn dat hij besloten heeft weinig beats te gebruiken hoor. In de plaats daarvan krijgen we..ehm..ja wat eigenlijk?
Radiohead achtige invullingen van matige songs met veel gekweel en maar heel af en toe een mooie melodie; daar waar Chanel Orange daar bol van stond.
Tuurlijk zijn er sterke momenten: Nikes, Pink & White en Night (eindelijk iets dat lijkt op een liedje..en..beats!) mogen er zijn.
Overall is dit een vervelend navelstaarderig plaatje geworden dat niet meer dan 2,5 sterren verdient.

Het valt mij eerlijk gezegd ook wat tegen...
Had meer verwacht, leuk een beetje experimenteel enzo, maar Channel Orange was gewoon vele malen beter en pakkender.

Toen Blonde uitkwam was ik in eerste instantie wat teleurgesteld. Ik had me het vervolg op zijn briljante debuut toch anders voorgesteld. Omdat ik weet dat het soms echt even duurt voor je een plaat goed kunt beoordelen ben ik Blonde blijven luisteren. Na zoveel luisterbeurten hoor ik meer en meer verschillende lagen in de muziek, en begint Blonde hier te landen.
Toch is de opvolger van zijn debuut is beslist geen makkelijke plaat geworden. Frank Ocean had makkelijk een tweede Channel Orange kunnen maken, en was daar waarschijnlijk bij velen ook nog mee weggekomen. Het feit dat hij met Blonde wellicht ook een hoop liefhebbers van Channel Orange afstoot, is gedurfd maar toont ook de artiest die Frank Ocean is. Hij lijkt totaal geen concessies te willen doen, maar maakte met Blonde een plaat die hij wilde maken, een plaat die zijn lef en groei als muzikant perfect weergeeft.

Blonde, of Blond ( de album titel verwijst naar het vrouwelijk en mannelijk geslacht en schijnt een verwijzing naar zijn biseksualiteit te zijn ) is meer een persoonlijke schetsmatige plaat met gospel invloeden en meanderende gitaren geworden, zonder pakkende refreinen en hooks.
Maar god allemachtig wat is de plaat weer bijzonder fraai geproduceerd, iets dat je op een goede muziek installatie of hoofdtelefoon nog meer kunt waarnemen. Op Blonde lijken de nummer nog meer dan bij Channel Orange ineens te stoppen, klinken ze soms tot aanzetten of veranderen ze halverwege van melodie in een soort praatzang. Daarnaast stikt Blonde van het prachtige samplewerk dat in eerste instantie je wenkbrauwen doet fronsen, maar bij meerdere luisterbeurten volledig op zijn plek valt. De op hol geslagen sample tijdens de prachtige finale in Self Control is hiervan een goed voorbeeld. Ook zijn er verwijzingen naar oude muzikale helden als The Beatles in het berustende White Ferrari, en de schreeuw van wanhoop in Seigfried verwekt op subtiele wijze een tekst van Elliott Smith gedrenkt in Radiohead achtige violen.

Blonde mag dan aan de oppervlakte minder coherent linken dan Channel Orange, de eenheid zit hem dit keer vooral in het instrumentarium en de volgorde van de tracks. Daarnaast is de subtiliteit van muzikale thema's, zoals het orgeltje op de achtergrond van Be Yourself dat nog een paar keer plotseling opduikt, een verbindende factor.

Blonde geeft zijn geheimen moeilijk prijs, maar wie de plaat tijd geeft zal daarvoor zeker beloond worden.
Het is nog afwachten hoe de plaat de geschiedenis in zal gaan, maar alleen al door sublieme actie om def jam totaal om de tuin te leiden, zijn eigen label Boys Don't Cry op te richten en Blonde daarop uit te brengen, is het duidelijk dat Frank Ocean zijn status als een totaal eigenzinnige, zeer getalenteerde muzikant verdient heeft.
Een muzikaal grote meneer is geboren.

Wel eens naar een hiphop plaat geluisterd Mark? Daar zijn deze 'skits' juist heel normaal. Hier bevatten ze trouwens deels ook muziek en het gaat hier feitelijk maar om 4 tracks, Solo (Reprise) niet meegeteld. De rest van de plaat is toch echt volop gevuld met muziek. Overigens vind ik Be Yourself & Facebook Story geweldig.

Zo, dit klinkt wel weer erg goed! Nu drie keer gedraaid en vind het echt een geweldig album. Mooi hoe Frank zich niets aantrekt van de grote platenmaatschappijen en gewoon helemaal zijn eigen weg gaat. Dit hoor je ook echt terug in de muziek, Frank Ocean creëert hier gewoon zijn eigen muziekgenre. Dit is het lange wachten zeker waard!

Facebook Story doet mij steeds denken aan dat nummer van Daft Punk en Giorgio Moroder...

Ik vind vooral het begin enorm sterk; Nikes, Pink + White, Solo en Ivy veruit als favoriet. De rest is niet zozeer slechter, wat wel wat minder aanstekelijk. Als geheel is het een fantastisch album met een gevarieerde sound, subtiele gastbijdrages en bovenal een (wederom) sterke Frank Ocean. Dit album blijft op repeat (en de eerste vier nummers net iets vaker)!

Ik heb precies hetzelfde! Kom waarschijnlijk door het gebroken Engels van beide heren

Wat een prachtig stuk muziek die laatste anderhalve minuut van Self Control ja! Niet normaal!

Wat een onzin, wat te denken van Anderson .Paak, Gallant, Raury, om er maar een paar te noemen. Deze heren zijn toch behoorlijk avontuurlijk. Zoek en gij zult vinden.

Weet iemand of en wanneer er een fysieke release uitkomt. Zijn er andere manieren om het album te luisteren behalve een digitale versie te kopen in de iTunes store?

staat al een paar dagen op spotify

Gast plz.

Na een eerste luisterbeurt vind ik vooral Nikes prachtig, raar dat dit nummer niet bovenaan staat in de statistieken. Dit is geen tweede channel ORANGE though, en daarmee bedoel ik dat ie minder goed is.

De hype rond zanger/rapper Frank Ocean was vier jaar geleden niet te volgen. Met Channel Orange bracht hij een soort van moderne klassieker uit en meteen na die release werd er eigenlijk al reikhalzend uitgekeken naar een vervolg. Na wat gedoe met de release is het album nu wel redelijk wijdverspreid te beluisteren. Wat ik wist van de voorganger is dat de muziek van Ocean wat meer luisterbeurten nodig heeft voordat het kan landen, dus die tijd heb ik ook genomen. Kan het nieuwe album van Frank Ocean de hoge verwachtingen waarmaken?

Het album wordt geopend met het favoriete schoenmerk van Frank: Nikes. Een mooie opener waarin vooral productie met de prijzen wegloopt. Vooral in het begin valt het vocaal wat tegen, maar gelukkig horen we zijn “normale” stem uiteindelijk ook terug en dat is een stuk beter. Die stem horen we gelukkig wel meteen vanaf het begin op Ivy. Een nummer met een rondzwevend gitaartje en fijne zang. De spanning en sfeer blijven lang goed behouden. Stiekem bevalt mij dit nog wel wat meer dan de opener en dat komt dan vooral door de meer overtuigende vocalen.
Pink + White heeft als basis meer de basis van vele R&B en Soul-songs. Het is een nummer dat rijp is voor de hitlijsten: toegankelijk, aanstekelijk en met de juiste dosis energie en een vrolijke vibe. Lekker ontspannen nummertje waar de stem van Ocean ook weer lekker wendbaar is. Prima song, maar niet zo prima als de tweede voorgaanden. Daarvoor is het wat te standaard.
Na een korte skit met Be Yourself horen we Solo. Dit nummer moet het toch vooral van de zang hebben. Productioneel is het vrij kaal en dat benadrukt de zang alleen maar des te meer. Mooi ingetogen nummer met de juiste overtuiging gebracht. Zeker een topsong.
Ook op het nummer Skyline To gebeurd er productioneel niet veel en lijkt het vooral de stem te zijn die het moet doen. En de sfeer die er opgeroepen wordt natuurlijk. Maar op dit nummer lijkt het voor mij allemaal niet zo heel goed te werken. Vind het een redelijk saai nummer waar ik mijn aandacht niet echt bij kan houden helaas. De eerste keer dat ik het wat minder vind op deze plaat.
Dat ook Frank Ocean soms niet meer dan alleen een gitaar nodig heeft horen we op Self Control. Dat werkt helemaal goed op dit nummer, kaal als het zijn kan is het wel bijzonder sfeervol namelijk. Voor die sfeersetting wordt nog eens extra gezorgd door de aanzet van de strijkers aan het einde en de echo op de stem. Daarna wordt het album even onderbroken door de korte interlude Good Guy.
Nights pakt het weer op met een meer aanwezig productie, waar de diepe bass goed te horen is. Sowieso een productioneel redelijk vol nummer. Er gebeurde zo te zeggen genoeg. Helaas verzand het op een gegeven moment wat te veel in standaard-R&B. Jammer, daar verliest het ook meteen wat energie en urgentie mee. Één van de mindere nummers van dit album. Daar kan, na een reprise van Solo, het nummer Pretty Sweet bij aansluiten. Wat Ocean met dit nummer van plan was weet ik nog steeds niet, maar het komt mij over als vele probeersel die nooit echt samen zijn gekomen. Een erg rommelig nummer waar ik geen draad aan vast kan knopen.
Ook Facebook Story en Close to You zijn korte snippets, of noem het intermezzo’s. In ieder geval geen voltallige nummers te noemen. Dat in tegenstelling tot White Ferrari. Ook dit nummer gaat weer voor de kale opbouw en het neerzetten van de juiste sfeer. Hier wordt weer aardig gebruik van gemaakt. Misschien omdat het veel voorkomt op het album dat het niet helemaal meer vol binnen komt, maar dit is wel gewoon een mooi nummer. En dat is Seigfried zeker ook. Het concept blijft hetzelfde, maar dit nummer is vooral beter omdat het vocaal een stuk meer binnenkomt. De bliepjes, het gitaartje en de invallende vocals zorgen daar dan verder ook nog voor. Daarnaast is de boodschap ook heel duidelijk.
Op het nummer Godspeed valt mij de vocale bijdrage van Kim Burrell op. Met haar mooie zang maakt ze het nummer mooi af, daar waar Ocean er al mooi mee begonnen was. Het album komt daarna tot zijn einde met het lange Futura Free. Een dampende track waarin heel moois gebeurd. Een waardige afsluiter van deze plaat.

Ook ik ga er niet aan ontkomen om Blonde te vergelijken met Channel Orange. En als ik die vergelijking dan maak dan moet ik niet anders concluderen dan dat dit album lang niet zo van consistent hoge kwaliteit is als dat debuut. Daarnaast wist Channel Orange mij ook meer te verrassen dan dit nieuwe album doet. Wat je over houdt is nog steeds een meer dan prima R&B/Soul plaat die opvalt tussen de grauwe middelmaat, die kan boeien en waarin Frank Ocean weer een aantal nieuwe concepten in uit kon proberen. Dit zijn vooral melancholische concepten.

(bron: Opus de Soul)

Blonde is alweer van spotify af. Rare jongen die Frank.

Bij mij staat het album er nog altijd op hoor.

Het album was een paar uur van Spotify af, maar het schijnt alweer opgelost te zijn, al is de tracklist nu wel incompleet.