Kensington - Control (2016)

De Kings Of Leon vergelijking is al vaak gevallen, en dus zou ik graag anders zijn begonnen, maar helaas moet ik bij het begin van Do I Ever gelijk aan die band denken.
Vervolgens hoor ik toch wel het vertrouwde Kensington geluid, want men mag zeggen wat ze willen, ze hebben wel degelijk een eigen geluid.
Kensington is net als Kane een Nederlandse band die voor het grote gebaar gaat.
Totaal niks op tegen, want als je de grote zalen kan vullen, dan moet je er wel voor zorgen dat het publiek waar voor zijn geld krijgt, en een feestje kan bouwen.
Uiteraard zijn dit grotendeels dezelfde personen die samen met dezelfde vriendengroep naar Vrienden Van Amstel gaan, helemaal niks op tegen.
Als je als band zijnde de nodige zendtijd krijgt bij RTL Late Night, dan mag je trots zijn.
De keuze zal liggen tussen een minuutje De Wereld Draait Door, of daadwerkelijk een aantal avonden een nieuw nummer spelen.
Sinds Giel Beelen steeds minder luisteraars heeft op Radio 3, lijkt mij de keuze duidelijk.
Is er dan helemaal geen vernieuwing te horen?
Zeker wel, er wordt geflirt met wat dansbeats, er is ruimte voor meer warmte, en het geluid klinkt nog voller.
Met Control voldoet Kensington geheel aan de wensen van de doelgroep, en zorgen ze voor genoeg afwisseling op de plaat, zodat het voor hun nog genoeg uitdagingen over blijven.
Zijn die negatieve kritieken dan terecht?
Nee, want dit is geen album voor mensen die op zoek gaan naar de een of andere moeilijke plaat, die wel elke luisterbeurt beter hoort te worden, of waarbij het kwartje later hoort te vallen, maar zoals bij mij blijft steken, zoals bij de laatste Bon Iver.
Control is voor het publiek welke ook hun vorige twee, of in sommige gevallen zelfs drie albums, met veel plezier kocht, en ook van deze weer vrolijk wordt.
Ikzelf zal deze over een half jaar wel bij de Aldi kopen voor een paar Euro, want ondanks succesvol in de eerste paar weken, beland deze daar wel gebroederd naast de laatste van Anouk in de uitverkoopbakken, ergens tussen de K3 sokken en de Disney DVD’s.

Het album begint met vooral veel van hetzelfde. Bij de eerste drie nummers heb je niet door dat het om de nieuwe plaat gaat. Regrets daarna is wat experimenteler en klinkt interessant. Halverwege het album volgen wat ballads. Het afsluitende Storms is een van de hoogtepunten van het album wat mij betreft. Geen slecht album, dat zeker niet, maar het volgende zal de band zichzelf toch echt moeten gaan vernieuwen.

'Sorry' en 'Control' zijn wel twee prachtige nummers.
De rest van het album vind ik wat minder, maar zeker niet zo slecht als dat hierboven omschreven word.
Goed, ik moet eerlijk toegeven: dit is het eerste complete album van Kensington dat ik beluisterd heb.
Echt veel vergelijkingsmateriaal heb ik dus nog niet.
Als ik meer van ze heb beluisterd denk ik er misschien weer anders over, maar voor nu vind ik 3,5* wel gepast.

Ben ik (of moet ik mezelf beschouwen als) een Kensington-basher? Hmmm... Ik krijg bij zo'n beschuldiging altijd hetzelfde gevoel als wanneer er op MovieMeter een discussie gaande is over een film die veel mensen slecht vinden, en als iemand dan zegt dat hij de film eigenlijk best goed vindt is de reactie soms : "Ja, maar jij houdt nou eenmaal van die regisseur of acteur, en fanboys vinden altijd alles goed, dus dat telt niet." Toen ik Kensington voor het eerst hoorde was ik verbaasd over en onder de indruk van hun lekker harde geluid, hun puntige rock en de karakteristieke zang van Eloi Youssef, en Vultures vind ik nog altijd een prima plaat, dus ik heb zeker geen hekel aan deze band. En ik hoor ook wel dat ze op Control af en toe wat ánders proberen, zoals het slepende ritme op Regret (voor mij het enige echt goede nummer van dit album), een ballade als Sorry en het lekker broeierige Storms. Het probleem is alleen dat ze zelden of nooit afwijken van het climaxgerichte componeren, nergens zo erg te horen als op het titelnummer dat zo ingetogen begint en dan eindigt met breed uitwaaierende akkoorden en klassieke stadion-samenzang. En dan direct daarna Rely, vier maten rustig, en dan weer de galm en het grote gebaar... Misschien zitten er nog meer kleine of grote verschillen of veranderingen of nuances op deze plaat die ik verder niet heb opgepikt, maar ook op het vierde album van deze band klinkt wat ik hun emotionele dynamiek zou willen noemen niet wezenlijk anders, net zoals de teksten nog altijd vlak zijn en ik nog altijd nergens eens een lekker vieze gitaarsolo hoor. En dat hoeft verder ook niet, zolang zijzelf en hun doelgroep er tevreden mee zijn en ze de Ziggodome moeiteloos uitverkopen vind ik het allemaal best, wat míj betreft moeten ze vooral blijven doen waar ze goed in zijn als ze daar gelukkig van worden, maar ik heb het zelf inmiddels wel gezien met deze band, en aan de commentaren hier te lezen ben ik daar niet de enige in – en dat heeft toch echt niets met bashen te maken, maar alles met voorspelbaarheid. (Overigens beluisterd via de Limited Live Edition uit 2017, met een 11 tracks tellende, 51 minuten lange bonus-CD Live at Ziggo Dome 2016, opgenomen in november van dat jaar.)

Mooi album maar inderdaad zoals vaker gezegd het is alsof je naar een oud cassettebandje zit te luisteren dat met een slecht afgesteld dolby systeem is opgenomen. Een soort mistige dofheid overheerst de opname waardoor het nergens fris of sprankelend klinkt zelfs niet op de allerbeste koptelefoons. Jammer, volgende keer iets minder de vingers aan de knoppen.

Redelijk goed album. Ik vind vooral het nummer Control heel erg goed. Daarnaast zijn Sorry, Slicer, St. Helena, Bridges en Do I Ever ook sterke nummers.