A Flock of Seagulls - A Flock of Seagulls (1982)

In ieder geval in de hitlijsten over heel de wereld maar wat mij betreft staan songs als Modern Love Is Automatic, Telecommunication en Messages op dat zelfde (hoge) niveau.

Je zou kunnen zeggen dat wat adult oriented rock voor hardrock is, dat was in 1982 A Flock of Seagulls voor de new wave. Je hoort overeenkomsten met de melancholie van bijvoorbeeld een Joy Division of The Cure, maar dan met een laagje marsepein erover. Het is zoeter.

Mijn reis door de wereld van synthesizer-new wave vervolgt met het debuut van deze Liverpoolse groep, die indertijd in eerste instantie opviel met het kapsel van frontman Mike Score en met single I Ran, in mei 1982 bescheiden één week #46 in de Nationale Hitparade. Ondanks de marsepein hoor je de wortels van de groep. En als fan van The Stranglers heb ik, toen ik hun Toiler on the Sea hoorde, iets geroepen in de trant van ‘Oooo, dáár hebben ze hun naam van!’
Waar sommige van de eerste golf synthesizerbands (die van rond 1980) kozen voor bijna volledig digitale instrumenten, is dit een volledige groep met een klassieke gitaar-bas-drumsbezetting, maar de toetsen van zanger Score zijn wel heel prominent in het geluid. Ze dragen de muziek, samen met de veelal uptempo bas en drums, terwijl gitarist Paul Reynolds heerlijk uitwaaierende gitaarpartijen rondstrooit.
Heel anders dus dan de debuutalbums van groepen als O.M.D., Duran Duran, Depeche Mode, Talk Talk en Yazoo, meer lijkend op bijvoorbeeld Tubeway Army / Gary Numan en Ultravox, die eveneens de klassieke groepsbezetting combineerden met véél nieuwegeneratietoetsen.

Gemeenschappelijk met sommige van deze groepen is de optimistische sfeer die van de muziek naar je toewaait, passend bij de releasedatum; 28 april 1982, over twee dagen wordt het lentealbum dus alweer 41 jaar.
De nummers zijn bijna zonder uitzondering uptempo, hetgeen bij herhaald draaien voor enige verveeldheid kan zorgen. De zang van Score is niet opvallend, maar past prima bij dit geluid. Troef is hierbij het gitaarspel van Reynolds, die kwistig met het ene na het andere pakkende lijntje smijt. In 2018 postte hij een gitaarlesje over zijn spel, leuk om te bekijken.
Science-fiction loopt als een rode draad door de digitale geluiden en de teksten. Als aardse tegenhangers zijn daar de licht scheurende gitaren en de strakke ritmesectie.

Marsepeinen new wave met genoeg weemoed om serieus te nemen, mede dankzij het gitaarwerk. Daarom een stevige vier sterren. Afgelopen februari verschenen als 3cd met de nodige extra's.

Ik heb inmiddels de twee opvolgers op vinyl in huis. Die vind ik beide heel acceptabel. Deze is het bekendst (denk ik?) vanwege de 2 grote hits en moet ik ook nog een keer aanschaffen. Ik zag dat er sinds kort een heruitgave is dus die maar eens in de gaten houden. Het mooie aan deze band is dat ze aardig gitaar gericht zijn. Kan ook niet anders met zo'n talent in je band.

Zojuist weer eens gedraaid vanaf vinyl én ontdekte dat ie weliswaar op streaming staat, maar dikke kans dat dat in een andere volgorde is: niet beginnend met Modern Love Is Automatic maar met de hit I Ran. Dat is de Amerikaanse volgorde, zoals bijna (altijd?) met deze platformen.

Wat me verder opvalt is dat Telecommunication dat kant 2 aftrapt, delen bevat die ontzettend aan Joy Division en New Order doen denken. Met die associatie besef ik dat deze composities met donkere zang van een Ian Curtis van JD of Tom Smith van Editors donker zouden hebben geklonken. Maar het is Mike Score die bij de microfoon staat en daarmee is het lichter. En toch heel aangenaam!

Gezien mijn bericht van bijna een jaar geleden zie ik bevestigd wat ik voel: voor mij een plaat passend bij zonneschijn. Zoals vandaag; ik gooi er nog een halfje bij.

ik ga naar 5*, om deze nu enkel om het ietsje pietsje mindere Tokyo op 4,5* te laten staan is ook zo wat.
Dat maken Modern Love Is Automatic, I Ran, Space Age Love Song, Messages, Telecommunication en het magistrale Man Made meer dan goed!

Een derde keer ben ik hier, nu kort vanwege mijn reis door new wave, komend vanaf Devo's New Traditionalists. Daarom kort aandacht voor de singles.
Ik ben in september 1981 en van A Flock Of Seagulls verscheen toen single Telecommunication. Die flopte maar is passend in mijn afspeellijsten met new wave uit die periode. Overigens was non-albumsingle (It's Not Me) Talking al eerder verschenen en eveneens geflopt, maar belandde in 1983 in nieuwe versie alsnog op een album én in de hitlijst.

Telecommunication opent kant 2, is vrolijk zoals Orchestral Manoeuvres In The Dark vrolijk kan zijn: met licht-melancholische onderstroom. Vreemd dat de Britten er in de nazomer van '81 niet warm voor liepen.
De navolgende singles haalden wél de hitlijst, zij het pas het jaar erop: I Ran kwam in april 1982 tot #43 (in Nederland de maand erop #46) en Space Age Love Song in juni tot #34. Het debuutalbum kwam in mei '82 tot #32.

Hij draait hier weer van vinyl - hoe lekker! Mijn volgende station kan ik ook op vinyl uit de kast plukken: single en album Happy Birthday van Altered Images. Van Liverpool naar Glasgow.

I Ran was overigens wel hun grote doorbraak. Dat het in eigen land niet lukte was redelijk absurd (dat kwam bij Wishing (If I Had a Photograph of You) pas) maar het haalde bv wel de Top 10 in Amerika en de 1ste plek in Australië.

Ik heb dat hele ‘I Ran’ nooit zo bijzonder gevonden. Beetje een gemakzuchtig deuntje, gitaarwerk ook wat te gladjes. Maar niet slecht hoor. Anno nu geeft het vooral veel 80’s sentiment. En daar ben ik best gevoelig voor. Ik zal dit album straks weer eens beluisteren. Wie weet dat de waardering nu toch weer anders (naar boven) is, zeker bij 3,5* platen wil dat bij mij nog wel eens gebeuren. Als ik hem bij de occasionhandelaar op het dorp op vinyl (voor minder dan €15) tegenkom, neem ik hem wel mee. Dat dan weer wel. Komt door dat sentiment hè - de hang naar de jeugd die ooit was….

Mmm, gladjes? AFOS heeft zeker iets gladjes, maar het gitaarwerk van Reynolds is dat wat mij betreft zeker niet en zeker niet op I Ran. Het heeft echo's van de stijl van The Edge uit zijn beginperiode.
Interessant artikel over beide gitaristen....

Dat hoor ik ook wel, maar het gitaarwerk van The Edge op Boy (en zeker October) was heel veel rauwer, wijdser en gevarieerder dan wat ik op ‘I Ran’ hoor. Toch niet vergelijkbaar imo. Maar ik ga het album zo in de herdraai doen tijdens de voorbereidingen die ik dit weekend moet doen voor een cursus. Zal vast geen straf zijn.

Leuk artikel Premonition, dank!

Ik deelde de link drie jaar terug al, desondanks nogmaals voor wie dat miste: een tutorial hoe je de gitaarpartijen van I Ran speelt.

Leuk en dank je, maar geen behoefte aan - ik speel m’n eigen gitaarpartijen. Daar zou ik natuurlijk op YouTube een tutorial over kunnen posten.

Verras ons!

Doet ie niet. Ik heb hem al zo vaak aangespoord om dat te doen. Chameleon Day is te bescheiden

Of hij doet aan grootspraak. Heb een paar honderd schetsen liggen - uit m’n studententijd en van de afgelopen 7 jaar toen ik het gitaar spelen weer oppakte - maar van schets tot nummer tot arrangementen tot opname en release is een (heel) lange weg. En daar is tijd voor nodig. En tijd is er niet. Tenzij ik m’n echtgenote zo dadelijk meld dat ik ontslag neem. …. Maar het jeukt wel. Ik maak daarom een heeeeel diepe buiging voor hen die wel weten hoe, o.a. muziekobsessie (Conrad Freling) en Theunis (Tonny Mollema).

Ik doe er daarom ook 4 jaar over chameleon day. Met een thuis studio kan je tussendoor opnemen en mixen wanneer je maar even tijd hebt. Dat gaat heel langzaam. Ik moet er nu ook niet meer aan denken dagen in een gehuurde studio te zitten. Een paar jaar geleden met een band nog wel gedaan en niks is slopender.

Interessant en treffend, had de link tussen die twee nooit zo gelegd, maar is inderdaad wel een stijl die hetzelfde is. Ik vind juist Reynolds interessanter klinken omdat het eigenlijk het hele geluid van AFOS draagt en uit duizenden te herkennen. Het klinkt als een voorverwarmd zwembad zonder chloor waar ik een hele nacht in kan vertoeven, heerlijk! Ik ga gelijk Space Age LoveSong weer eens opzetten.

Dat kun je natuurlijk net zo goed op The Edge plakken....

Kan, en doe ik ook wel. Maar ik vind bij U2 Clayton ook wel heel bepalend en Bono natuurlijk. Bij AFOS knalt de gitaar er veel meer uit en de synths die dat ondersteunen, geeft een soort luchtigheid en toch ook scherp. Maargoed, ondanks overeenkomsten ook heel verschillende bands, dat weet jij ook wel.

De link met The Edge snap ik wel. Qua geluid zitten ze in dezelfde hoek. Seagulls zijn echter meer pop/rock dan U2 en daardoor wordt de gitaar wat anders ingezet.