Lowlife - Permanent Sleep (1986)

Ondanks soms wat gelijkenissen tussen de verschillende nummers, brengt Lowlife albums die een plezier zijn om in hun totaliteit te luisteren. Ze hebben een uniek geluid dat stemming en diepte heeft. Ze doen mij - zoals Premonition ook al zei - nog het meeste denken aan The Chameleons en inderdaad de begin-zware-periode van New Order.

Naar aanleiding van de Gothic KO (die intussen ook weeral enkele maanden achter de rug is) leerde ik - dankzij net genoemde user - deze minder bekende post-punk band uit de tweede helft van de jaren 80 en jaren 90 kennen. Ik heb 2 LP's en 3 EP's van Lowlife nu al een tijdje in de cd-lader in m'n auto zitten, en ik denk dat ik nu wel een redelijk faire beoordeling kan geven. Ik begin met mijn duidelijke favoriet van de vijf beluisterde werken... PERMANENT SLEEP!

Absoluut topnummer van deze plaat is ongetwijfeld het instrumentale The Betting and Gaming Act 1964. Door dit nummer alleen al wist ik dat ik deze plaat minimum 4* zou geven. Het zijn er uiteindelijk 4,5* geworden (Helemaal juist zou een 8,5/10 zijn ).

En die hoge score kwam er vooral dankzij nog twee andere nummers die ook outstanding zijn... en ik doel niet op de voor de hand liggende track2 (het op een na minste nummer wat mij betreft), maar wel Cowards Way en Mother Tongue (niets te maken verder met het gelijknamige nummer op deze plaat van Dead Can Dance, me dunkt). Deze 3 tracks krijgen dus een dikke 5*.

De andere tracks (enkel die van de originele Permanent Sleep nummers - niet de Rain EP) heb ik als volgt beoordeeld:
Do We party - 4,5*
Wild Swan - 4*
Permanent Sleep - 4*
As It Happens - 3,5*
Achteraan bengelt A Year Past July - 3*, dat ik niet steeds kan trekken, want ik vind 'm bij momenten te eentonig en ik heb mij er weleens op betrapt dat ik 'm skipte (zoals dit met wel meer tracks het geval was op die andere full LP die ik beluisterde - Diminuendo).

Nogmaals, ik beoordeel hier wel enkel de 8 originele Permanent Sleep nummers.
Over de bonustracks van de Rain EP zal ik het hier nog wel eens hebben

Toen ik op de albumpagina van Garlands eens liet blijken dat ik het basspel zo intrigerend vond kreeg ik van dazzler meteen Lowlife aangeraden, die andere band van Will Heggie. De basgitaar is ook op dit album prominent aanwezig en klinkt inderdaad net zo fijn als op Garlands. Eigenlijk lijkt dit hele album behoorlijk op de Cocteau Twins van begin jaren '80, ook het gitaarspel laat bij vlagen sterke gelijkenissen horen. Het enige grote verschil is de zang. Een lage, zware mannenstem hoorde je vaak in die tijd en het past op zich goed bij de muziek en de sfeer, maar de zanger van Lowlife weet me niet bepaald in te pakken. Vaak vind ik hem te zeurderig klinken. Bovendien vind ik het songmateriaal niet overweldigend.

Laat ik de vergelijking met Garlands hier maar gewoon loslaten, want aan zo'n topalbum kunnen maar weinig bands tippen. Permanent Sleep is een zeer degelijk album, muzikaal fraai aangekleed met fijn gitaar- en baswerk. Dat niet alle nummers even boeiend of origineel zijn is jammer, maar dat doet niets af aan de fijne luisterervaring. Het prettig klinkende bandgeluid maakt een hoop goed.