Lowlife - Permanent Sleep (1986)

De muziek op Permanent Sleep is een prachtige melancholieke/mystieke mengeling van de vroege Cocteau Twins en New Order tijdens Movement.

De geremasterde heruitgave is uit 2006. Je krijgt als bonustracks de EP Rain uit 1985 erbij + een andere versie van From Side to Side van de cd Diminuendo uit 1987.

As It Happens en The Betting and Gaming Act 1964 zijn regelrechte goth/postpunk klassiekers (die gitaar!).

Voor de liefhebbers!

Ik heb hem al een tijdje in huis, maar heb hem nog niet echt veel geluisterd. Dat komt voornamelijk omdat hij wel érg zwaar is. Dat maakt hem uiteraard niet minder mooi, de muziek is zéér sfeervol, de songs sterk. Permanent sleep doet soms denken aan Strange times van The Chameleons, maar dan nog een stuk zwaarder. De gitaren vanop Garlands, gecombineerd met een grafstem. Het doet me allemaal denken aan oude (gothische) kerken, de muziek lijkt geschikt om doorheen deze oude gebouwen te galmen. Op Permanent Sleep springen voorlopig As it happens en de titeltrack er bovenuit.

Ik heb de indruk dat de nummers op de bijgevoegde EP Rain iets lichter en ook wat melodieuzer zijn.

Fraaie plaat, maar zoals je zei, voor de echte liefhebber.

Cowards Way heb ik toevallig ergens op een verzamelplaat staan, klinkt inderdaad erg zoals de Garlands periode van CT. Wel goed dus eigenlijk.. Ben wel benieuwd naar deze plaat!

Ondanks soms wat gelijkenissen tussen de verschillende nummers, brengt Lowlife albums die een plezier zijn om in hun totaliteit te luisteren. Ze hebben een uniek geluid dat stemming en diepte heeft. Ze doen mij - zoals Premonition ook al zei - nog het meeste denken aan The Chameleons en inderdaad de begin-zware-periode van New Order.

Naar aanleiding van de Gothic KO (die intussen ook weeral enkele maanden achter de rug is) leerde ik - dankzij net genoemde user - deze minder bekende post-punk band uit de tweede helft van de jaren 80 en jaren 90 kennen. Ik heb 2 LP's en 3 EP's van Lowlife nu al een tijdje in de cd-lader in m'n auto zitten, en ik denk dat ik nu wel een redelijk faire beoordeling kan geven. Ik begin met mijn duidelijke favoriet van de vijf beluisterde werken... PERMANENT SLEEP!

Absoluut topnummer van deze plaat is ongetwijfeld het instrumentale The Betting and Gaming Act 1964. Door dit nummer alleen al wist ik dat ik deze plaat minimum 4* zou geven. Het zijn er uiteindelijk 4,5* geworden (Helemaal juist zou een 8,5/10 zijn ).

En die hoge score kwam er vooral dankzij nog twee andere nummers die ook outstanding zijn... en ik doel niet op de voor de hand liggende track2 (het op een na minste nummer wat mij betreft), maar wel Cowards Way en Mother Tongue (niets te maken verder met het gelijknamige nummer op deze plaat van Dead Can Dance, me dunkt). Deze 3 tracks krijgen dus een dikke 5*.

De andere tracks (enkel die van de originele Permanent Sleep nummers - niet de Rain EP) heb ik als volgt beoordeeld:
Do We party - 4,5*
Wild Swan - 4*
Permanent Sleep - 4*
As It Happens - 3,5*
Achteraan bengelt A Year Past July - 3*, dat ik niet steeds kan trekken, want ik vind 'm bij momenten te eentonig en ik heb mij er weleens op betrapt dat ik 'm skipte (zoals dit met wel meer tracks het geval was op die andere full LP die ik beluisterde - Diminuendo).

Nogmaals, ik beoordeel hier wel enkel de 8 originele Permanent Sleep nummers.
Over de bonustracks van de Rain EP zal ik het hier nog wel eens hebben

een mooie rerelease van deze memorabele band. voor mij alweer zo'n juweeltje om te koesteren. erg ingetogen en integere (dark) wave, je moet er wel voor in de stemming zijn, het is toch een beetje zwaar verteerbaar vind ik maar DAAROM ook weer zo mooi! sfeervol met een prachtige bas/bariton wat het vocale betreft.
uiteraard komen deze heren uit Schotland wat qua melancholie goed te horen is. deze plaat is een confrontatie met je eigen diepe zieleroerselen vind ik, erg introspectief maar daardoor ook erg mooi. dit is echt luistermuziek je kunt deze plaat niet gebruiken als achtergrondmuziek, voor als je visite hebt daarvoor is deze muziek te dominant. al met al een mooie plaat en persoonlijk vind ik deze samen met Diminuendo de beste van Lowlife. PRACHTIG

Ik heb deze net in huis. Permanent Sleep is duidelijk te scheiden van Rain (die hier ook op staat). Permanent Sleep heeft overduidelijk Cocteau Twins invloeden (natuurlijk zelfde bassist, maar ook de muziek lijkt er erg op), qua zang heb ik af en toe wat associaties met Brendan Perry (DCD). Het is hoe dan ook een lekkere plaat die uitnodigt tot vaker luisteren. Cowards Way steekt er meteen bovenuit, maar misschien komen daar de andere tracks nog bij. Moet het nog een paar keer beluisteren. Rain bespreek ik wel bij de bijbehorende categorie.

Lowlife kwam met deze plaat in 1986 toen ik net goed en wel een beetje thuis raakte in de wave muziek. Voor mij was dat toen ook een geweldige ontdekking deze band, en bracht bij mij net zoveel ontroering teweeg als bijvoorbeeld een band als The Sound, vandaar dat ik deze plaat dan ook koester en nog steeds met veel plezier draai,iedereen die wave muziek een warm hart toedraagt zou dit eens moeten luisteren, het zijn werkelijk pareltjes eigenlijk alle albums van Lowlife, maar dit album en Diminuendo springen er wat mij betreft toch echt uit, prachtige ballads met dromerige synths en uitwaaiende gitaren, en mooie typische(wave) vocals.En vooral niet te vergeten hele integere muziek met uiterst diepgaande teksten daarbij komt dat deze verzamelaar eigenlijk nog méér genieten is dan het originele album omdat de ep Rain eraan toegevoegd is

"I wish I was a wild swan "

EEN MEESTERWERKJE dit album blijft net zo'n impact hebben op mij als From The Lion's Mouth van The Sound

Klasse plaat! Net als Diminuendo en San Antorium. Het jammere van de CD (in het algemeen?) is dat het mooie effect van de LP hoes weggaat. Diminuendo en Permanent Sleep hebben beide prachtige hoezen en alleen daarom was het bijna de aanschaf al waard. Zat echt een beetje in de ontwerp hoek van 23Envelope het bureau dat alle hoezen van 4AD ontwierp. Maar goed, dat terzijde. De muziek is ook meer als van grote klasse en dus een absolute aanrader!

Ik, als liefhebber van het post-punk genre met bands als The Cure, Joy Division, Siouxsie & The Banshees, Echo & The Bunnymen, The Sound, The Comsat Angels, The Psychedelic Furs, The Danse Society, Sad Lovers & Giants, Modern English, And Also the Trees, A Certain Ratio, Cocteau Twins, Opposition, Scars, e.a. kende deze plaat en deze band helemaal niet tot vorig jaar.

Nogmaals, tot op het moment dat Premonition me in de gothic-ko van vorig jaar op het bestaan van deze band wees kende ik dus niets, nada, niente, nichts, rien du tout van deze band.

Wat een ongelofelijke schande eigenlijk!!!

Nu ken ik ze....

En ik ken ze goed!

En deze plaat is dus een van mijn favoriete albums aller tijden geworden - ja, één van de tot nu toe 25 albums (van de in totaal 1000 waarop ik gestemd heb) die ik de maximumscore geef.

Ik had deze plaat enkel via een slsk. download, maar heb ze vorige week via Amazon in huis gehaald. Ik móest ze gewoon hebben!

Voor al wie zich een beetje kan terugvinden in de bands die ik hierboven opnoemde, heb ik maar één advies: Haal! deze! plaat! gvd! in! huis!

Ik moet deze plaat een 4 geven na vele malen luisteren, ondanks dat er meesterwerkjes opstaan, lijkt het me toch teveel op Garlands van Cocteau Twins.
Maar dat weerhoudt me er niet van hetzelfde cijfer te geven.. echter, hetzelfde was al jaren hiervoor uitgevonden. Het is de eerste DCD meets Garlands, laten we wel wezen! Gewoon 4*, omdat de originaliteit een beetje op de achtergrond meedreundt, niet omdat hier iets nieuws wordt neergezet. Maar voor de uitvoering van alles moet waarde worden toegekent waar waarde plaatsvindt!

Mmm...Ik ken Garlands niet eens! Kan je nagaan! Dit is wat mij betreft het beste wat er is gemaakt in het wave/gothic genre Niet voor niets staat deze plaat op nummer 1 in mijn top tien Dit album blinkt uit in prachtige wave ballads en geweldige lyrics. Niet te vergeten het bass en gitaarwerk dat gewoon subliem is!

Daarom, en juist daarom, perfume, moet je de eersteling van Cocteau Twins nog eens ernstig luisteren en ook zeker de eersteling van Dead Can Dance! Maar dat dit een erg prima plaat is, heb je wel gelijk in hoor. Je hoort echetr veel terug in de platen die ik je net aanraad, en die zijn enkele jaren ouder..

Ik dacht dat de bassist van Cocteau Twins Lowlife heeft opgericht? Ik heb zelf die verzamelaar van de BBC Sessions van Cocteau Twins. Toch vind ik het niet echt lijken op Lowlife! Misschien door het verschil van mannelijke en vrouwelijke vocals? Je hebt wel een punt wat betreft die eerste van Dead Can Dance! Ja dat lijkt er wel op, eigenzinnig en trouw aan de Joy Division school!? En je bent het toch met me eens Orbit, dat het beste instrumentale nummer ooit The Betting and Gaming Act 1964 is?

Klopt van die bassist, vooral op Garlands hoor je die typerende sound van hem terug, maar op die andere CT platen ook wel hoor. Ook het gewone gitaargeluid lijkt veel op dat ten tijde van Garlands.. daarom moet je vooral die plaat even bemachtigen. Geen van alle bands heeft ook maar iets geput uit Joy Division overigens, gelukkig. Dit is een totaal ander geluid!

Betting&Gaming act is inderdaad erg goed! Maar de beste instrumental ooit vind ik Theme For Great Cities van de Simple Minds

Deze zeer goede plaat heeft voor mij één valkuil en dat is dat de eentonigheid op de loer ligt gaandeweg het album. Dat komt voor een groot deel door de zanger, die weliswaar een perfecte stem heeft voor een postpunk/gothic band (zwaar/donker), maar ietwat meer toonvariaties zou deze plaat een 5* opleveren.

In dit genre, ben ik met Orbit eens, zijn de eerstelingen van DCD en CT orgineler en wat spannender.

De waarheid als een koe natuurlijk, Lowlife maakt prachtige muziek maar af en toe wat meer variatie in songstructuren/stem of eens een onverwachte climax zouden het nog veel beter maken.

Ok, ik begrijp ook wel dat er respect moet zijn voor die twee platen die er eerder waren en dus à priorie al origineler zijn, maar toch moet ik vaststellen dat de plaat van Lowlife mij momenteel iets meer sidderingen geeft dan de debuutplaat van DCD. Misschien ook wel omdat ik de DCD plaat al zo lang ken en dat Permanent Sleep een redelijk-vers-van-de-pers post-punk ontdekking is? Het debuut van DCD, wat ik trouwens nog altijd hun beste plaat vind, zal van mij altijd een 4,5* krijgen, duidelijk 4* maar 5* verdient ze niet.

Tja, en die eentonigheid... Ik vond Garlands in het begin ook heel eentonig,eigenlijk Dimminuendo van Lowlife vind ik eigenlijk ook nog te eentonig om ze meer dan 4* te geven, maar deze Permament Sleep, verdient de volle 5*, net als Garlands die duidelijk de beste van de drie is voor mij. Perfume weet niet wat hij mist

Mijn stemgedrag op de 3 platen geven een duidelijke evolutie weer:

Vóór Mume:
- op nr. 1. : DCD (4,5*)
- op nr. 2. : CT- Garlands (4*)
- op nr. 3. : Lowlife - PS (mij onbekend)

Na ontdekking in okt. 2006 van Lowlife en herappreciatie voor Garlands:
- op nr. 1. : DCD (4,5*)
- op nr. 2. : CT- Garlands (4,5*)
- op nr. 3. : Lowlife - PS (4*)

Heden:
- op nr. 1. : CT- Garlands (5*)
- op nr. 2. : Lowlife - PS (5*)
- op nr. 3. : DCD (4,5*)

Ik vind het vooral fijn dat Will Heggie de sound van Garlands bij Lowlife verder gezet heeft, want anders hadden we nooit meer zo'n plaat genre Garlands en s/t van DCD gezien denk ik. De Cocteau's en Dead Can Dance waren dan al volop de ethereal toer aan het opgaan. Beide bands hebben maar één echte post-punk/goth plaat gemaakt en dat was dus hun respectievelijke debuut

Helemaal mee eens. Leuk detail is dat de manager van Lowlife de oudere broer van Robin Guthrie is en de gitarist met Heggie en Guthrie in dezelfde klas zaten

Wat mij betreft is dit gewoon een van de beste new wave bands ooit! En dit album is zoals elk album van Lowlife daar een overtuigend bewijs van! Het is jammer dat deze band nog minder erkenning en waardering heeft gekregen dan een andere grote in het genre The Sound! Waar Lowlife veel overeenkomsten mee heeft!

Prachtige en hoogstaande Wave!!

Zeer incestueus gebeuren dit dus met CT, maar de plaat is er niet minder om. Ik zit hem nu te luisteren en het valt me weer op hoe ontzettend ik aan Garlands refereer in mijn hoofd, zowel qua gitaar en bas.. toch stoort dat helemaal niet. Integendeel zelfs! Toch bijzonder dat dit geluid zo prettig blijft The Betting and Gaming Act 1964 is inderdaad een heerlijk pittig stukje muziek

Sorry orbit maar Lowlife lijkt naar mijn mening geen meter op CT! Ik zie echt geen overeenkomsten. Misschien een beetje wat het gitaarwerk betreft. Bij CT echter toch meer shoegaze, bij Lowlife meer wave/gothic. Dus die vergelijking met CT vind ik erg mank gaan. En ja The Bettting And Gaming Act 1964 blijft geweldig net zoals alle andere liedjes van deze ras echte wave/goth band

Heerlijk dromerig album. Ik hoor al de eerder aangehaalde invloeden er ook in terug. Een lappendeken van muzikale referenties. Maar ik stoor me er verder niet zo aan. Al is het wel typisch als je die basloopjes en stem (Chameleons en wat Orbit ook aanhaalde Brendan Perry!) hoort. Album deel Permanent sleep verkies ik boven EP Rain. Naast the Betting and Gaming act 1964 vind ik Wild Swan ook een nummer dat het oor streelt.

Vandaag binnengekregen, en wat begint hij mooi! Dat eerste nummer al meteen 'wauw!' (meer kan ik er nog niet over zeggen )

Shoegaze, dreampop. Ik wist het eigenlijk voor dat ik dit plaatje kocht al dat het een riskante koop was. Normaal gesproken ben ik niet echt geinteresseerd in zo'n dromerige cd's. Ik kan enkele nummers wel apprecieren maar een hele cd is vaak te veel van het goede. Hier merk ik dat ook. Ik kom er niet goed doorheen. (niet dat het slecht is, maar het is gewoon net te ver uit mijn muziekstijl weg om de schoonheid er van in te zien)
Want dan begin ik met het eerste nummer, en dan denk ik 'deze cd ga ik weer eens helemaal afdraaien'. Maar dat komt simpelweg doordat het begin van de cd zó prachtig is. De eerste minuut van het eerste nummer. Echtwaar, heren van Lowlife Jullie beheersen het vak goed!.

Net als Opposition een '80s-bandje met nog een aardig gevolg op internet, in de vorm van een nette website. Het leerde me dat de zanger in juni is overleden, dus daarmee is het Lowlife-oeuvre ook onherroepelijk af.

Dit album bevalt me trouwens prima, wel van het soort wave dat ik mag, ijl en zwaar tegelijk, met dwingende kaasraspgitaren over fluwelen baslijntjes. Ik hoor ook wel wat van Siouxsie & The Banshees terug, m.n. in Mother Tongue.

Mooi sfeervol avondalbum, vrij ontoegankelijk want Permanent Sleep heeft niet één catchy nummer en de zang wordt ook al niet gekenmerkt door veel variatie. Toch is het stemgeluid best fraai en indrukwekkend als je weet dat de inmiddels overleden zanger slechts negentien was ten tijde van de release. Klinkt allemaal als Garlands maar dan met een zware mannenstem in plaats van de CT engeltjeszang.
Rain daarintegen heeft wél een aantal catchy uitschieters, met name Sometime Something en Hail Ye doen de volumeknop tegenwoordig in overdrive gaan. Hier nog meer U2/Big Country invloeden maar dan net wat meer richting mijn muzieksmaak. Na jaren ook de opvolger eens besteld, bevindingen volgen later.

En vergeet bij een volgende gelegenheid ook deze niet in huis te halen, ik weet zeker dat je niet teleurgesteld zal zijn

Toen ik op de albumpagina van Garlands eens liet blijken dat ik het basspel zo intrigerend vond kreeg ik van dazzler meteen Lowlife aangeraden, die andere band van Will Heggie. De basgitaar is ook op dit album prominent aanwezig en klinkt inderdaad net zo fijn als op Garlands. Eigenlijk lijkt dit hele album behoorlijk op de Cocteau Twins van begin jaren '80, ook het gitaarspel laat bij vlagen sterke gelijkenissen horen. Het enige grote verschil is de zang. Een lage, zware mannenstem hoorde je vaak in die tijd en het past op zich goed bij de muziek en de sfeer, maar de zanger van Lowlife weet me niet bepaald in te pakken. Vaak vind ik hem te zeurderig klinken. Bovendien vind ik het songmateriaal niet overweldigend.

Laat ik de vergelijking met Garlands hier maar gewoon loslaten, want aan zo'n topalbum kunnen maar weinig bands tippen. Permanent Sleep is een zeer degelijk album, muzikaal fraai aangekleed met fijn gitaar- en baswerk. Dat niet alle nummers even boeiend of origineel zijn is jammer, maar dat doet niets af aan de fijne luisterervaring. Het prettig klinkende bandgeluid maakt een hoop goed.

Van de week weer eens gedraaid, toe ik door het alfabet heen aan het gaan was.
Op de eerste twee albums (de eerste slechts 6 tracks) zit een sticker: Lowlife - featuring ex-members of Cocteau Twins and Dead Neighbours. Slechts bij een enkeling zal bij het horen van die naam een lichtje gaan branden, maar bij de naam van de eerste band ligt dat anders: en jawel zowel basgeluid als lead-gitaar roepen herinneringen en beelden op, en de drum ondersteunt dat.

De zang, een Eldritch-achtige bariton, die vrij monotoon klinkt berooft het album meteen van alle elven- en nymfenachtige associaties en roept eerder beelden op van ophaalbruggen die middels ratelende kettingen omlaag gaan dan wel piepende kerkerdeuren - kortom: we zijn in de gotiek beland en anders bij kerken heeft dit voor mij geen lange T.H.T-datum. Jammer, want het instrumentarium klinkt puik.

Ik wist niet dat jij zo kerks was, maar wel dat dit niet your cup of tea zou zijn. Ik vind de stem van Lorentson, itt de bariton van Brendan Perry, ook een nadeel van deze band.