The Replacements - Let It Be (1984)

Goed bezig avdj. Welkom in de fantastische wereld van The Replacements. Je hebt het mooiste nu te pakken, maar andere albums als Pleased To Meet Me en Tim zijn ook juweeltjes.

Dan mag je me toch een keertje uitleggen waarom Wham!Duran Duran,Madonna en Michael Jackson zoveel meer platen verkochte. Of ben ik nou zo,n simpele ziel!?

Die situatie is te vergelijken met nu (ik neem aan dat je het over de tijdsgeest 'bij de lurven pakken' hebt?). Verwoorden Katy Perry, Black Eyed Peas, Lady Gaga, Flo-Rida en Kesha mijn gevoelens of zijn dat andere groepen of artiesten? Het probleem met die artiesten die ik hierboven noem en degene die jij hebt genoemd is dat ze het leven vaak veel mooier uitbeelden dan het in werkelijkheid is.
Daarnaast is die muziek vaak zo opgepoetst dat het moeilijk is er nog enige oprechte emotie in te kunnen herkennen.
Als laatste punt heb je natuurlijk de gigantische marketingmachine die om dit soort artiesten hangt die bands als The Replacements niet hebben.
Een simpele ziel wil ik niet noemen, maar als je een beetje logisch nadenkt kun je zelf ook wel dit soort vragen beantwoorden.

Erg lekker album toch hoor, om de een of andere reden greep dit me niet meteen, maar na meer luisteren wordt hij beter en beter. De tragere nummers vind ik in het algemeen wel iets minder dan de snellere nummers, Androgynous bijvoorbeeld vind ik nog steeds niet je van het. Daar staan echter weer een paar echte pareltjes tegenover: Answering Machine en Favorite Thing (met dat onmogelijk lekkere basloopje na het tweede refrein). Lekker ongecompliceerd en energiek, met toch ook nog sterke teksten.

Niet echt een logische vraag, ik beweer toch nergens dat de Replacements meer commerciële potentie hadden dan de 'artiesten' die je noemt? Bij lange na niet zelfs, maar ik durf wel te zeggen dat de Replacements de tand des tijds beter zullen doorstaan, net zoals (we pakken de 90s er even bij) Nine inch nails Mariah Carey en Ace of Base ruimschoots zal 'overleven'.

Als je je plaat naar een Beatle album vernoemt is er niets meer heilig. Gefrustreerd door alle Punk etiquette werd met Let it Be de koerswijziging voor The Replacements ingezet. Voor het eerst werden er liedjes gearrangeerd, in plaats van gitaarriffs titels mee te geven.

Als geen ander is Paul Westerberg in staat om de context te schetsen van de verwarde jongeman. De jongeman die onaangepast, ontheemd en onmogelijk met het fenomeen vrouwen is.

Brag about things you don't understand
A girl a woman, a boy a man
Everything is sexually vague
Now you're wondering to yourself
If you might be gay

Deze onrustgevoelens komen bij elkaar in elf popliedjes die werkelijk muzikaal alle hoeken van het spectrum opzoeken. De tonque-in-cheek flirt met de derde sekse in de pianoballad Androgynous, de wanhoop in het machtige Unsatisfied en de klaagzang over onbereikbare vrouwen in Answering Machine. Het kon allemaal, het mag allemaal en het klopt allemaal. Er zijn geen regels, er is enkel verwarring. Met Let it Be maakten The Replacements de soundtrack voor hopeloze zielen als ondergetekende.

Let It Be is het eerste album wat ik hoor van The Replacements en het is gelijk een zeer prettige kennismaking geworden. Wat me opvalt zijn de simpele popsongs met een rauw punk karakter. Ik hoor sterke riffs, af en toe een prachtige ballad en vooral de krachtige rocksongs. Kan me dan ook goed vinden in de mening dat The Replacements goed onder woorden wisten te brengen wat de jeugd dacht en voelde in die tijd. Zelfs ik, een tiener in de 00's kan me nog goed vinden in de teksten van The Replacements. En zal dat vast niet heel anders zijn voor anderen in mijn leeftijdscatagorie als ik hen de teksten zou laten lezen. Nummers als ''Androgynous'', ''Unsatisfied'', ''Sixteen Blue'' en ''Answering Machine'' zijn wel zo machtig mooi dat ik er nu al verslaafd aan ben en ze op de repeat blijf zetten. Een prachtig album die ik nog vaak zal draaien. Voor nu een 4,5*.

Door de ietwat stoffige productie heb ik deze plaat heel lang links laten liggen.
Ten onrechte, want dit is gewoon een heel goed album!
Lekkere gitaarriffs gecombineerd met een zeer mooie en meeslepende stem zijn de kernwoorden.

Voorlopig 3,5* maar ik heb zo'n vermoeden dat dit in de toekomst wel eens hoger kan gaan worden!

deze week nog eens paar keer afgespeeld in de auto. Blijft een verschrikkelijk goede schijf met na 2 jaar nog altijd een terecht plekje in mijn top 10. nu dringend nog eens wat meer ontdekken van deze mannen want het is bij deze gebleven en de ep kids don't follow. I will dare en Androgynous zijn wel de 2 beste songs voor mij op deze plaat

Wat een geweldige zanger is die Paul Westerberg toch! Een heldere, jeugdige stem met een geweldig rauw randje. Vooral die zin in I Will Dare: 'how young are you?/how old am I?' geeft me altijd kippevel door die zang!

Dit Let it Be heeft wel iets over zich wat mij wel aanspreekt. Kort en bondig. Tegendraads maar op een toegankelijke manier. Misschien dat The Gaslight Anthem ook wel wat invloeden hier vandaan hebben gehaald. De zang is idd. een pluspunt niet overschreeuwend, wat mij wel vaker tegenstaat bij band die assertieve muziek maken. Gevarieerd ook...en met een ruwe cover van Black Diamond kun je bij mij al wel een potje breken.

Let It Be is overduidelijk afkomstig uit de jaren 80, het nummer Answering Machine geeft dit wel heel duidelijk aan. Matige nummers staan er op dit album met Tommy Gets His Tonsils Out en het wat kinderlijke Gary’s Got a Boner. Dat is nogal jammer, omdat het album verder volgepakt is met een aantal korte knallers en wat meer bedachtzame nummers, waarvan de klassieker Unsatisfied en het schitterende Androgynous het meest kunnen beklijven.

Jonge honden plaat met een aanstekelijkheid en frisheid die je zelden tegenkomt.Niet alle nummers zijn even sterk maar Unsatisfied is van een hartverscheurende schoonheid.

Heerlijk afwisselend plaatje dit...van hardcore punk naar pop rock, bij vlagen echt geniaal.

Unsatisfied, wat een briljant nummer is dat toch. Alsof Paul Westerberg naast je zit.

Een band die ik was vergeten maar (door MuMe) dit album onlangs aangeschaft. Je zou door de productie helemaal niet denken dat dit album in 1984 is uitgebracht. Het lijkt aan te sluiten bij de punk in de jaren '70 maar lijkt ook een voorbode van de grunge in de jaren '90. Doordat dit album niet aansloot bij de trends die tijd (het klinkt allesbehalve eighties) is dit enkel opgemerkt door een selecte groep.

30 jaar na uitgave klinkt dit album frisser en tijdlozer dan de meeste andere Amerikaanse albums in die tijd. Energiek en vitaal ook en naast punky songs kunnen The Replacements ook degelijke ballads brengen. Vrij simpele maar toch wel pakkende songs. Geen meesterwerk maar een sterk album in zijn geheel. Ik bezit overigens de versie met bonusnummers.

Eén van de puurste rockplaten ooit gemaakt. Kan daarmee in het rijtje van 'Fun House' van The Stooges.

Live in Amsterdam

The Replacements - I will Dare @ Paradiso

The Replacements - Favorite Thing @ Paradiso

The Replacements - Androgynous @ Paradiso

Oh nice, je hebt Bastards of the Young ook gefilmd zie ik. Zelden zo gezweet bij een concert als gisteren

Haha Likeahurricane en Linius, wij gaan wel veel naar dezelfde concerten volgens mij. Was wel weer een geweldig concert gisteren! Heb ik deze week toch Ride en The Replacements live kunnen zien, iets waar ik een jaar geleden toch nooit van had kunnen dromen.

Inderdaad, memorabel weekje. Maandag naar Ought als toetje.

Ben benieuwd of we The Replacements ooit nog eens terug gaan zien.

Vandaag de re-release binnen gekregen. Schitterende plaat blijft dit!

In dezelfde categorie als the Lemonheads. En dat is een heel fijne categorie. Om een boner van te krijgen.

Er is maar 1 let it be,
1 van de beste lp's die in Amerika gemaakt is. alles klopt.
ALs je zo als ik ze toen live heb gezien, dat is niet uit te leggen: rauw, energie, half bezopen, speelplezier, liedjes vooral liedjes

"How can I say I love you to an answering machine"

Dat dus

I will dare, Androgynous, Unsatisfied en Sixteen Blue zijn echt wel ontiegelijk mooi.
Unsatisfied : Hoeveel gevoel kan je in een nummer leggen? Prachtig gezongen. Twijfel constant tussen 4* en 4,5*.
Schitterende band. Onlangs zo een verzamelpakketje aangeschaft met alle albums van Sorry ma tot Pleased to meet me. Zal me nog veel plezier opleveren vermoed ik ☺

Ernie, ik ben het helemaal met je eens over Unsatisfied. Dit album is van begin tot eind genieten geblazen. Maar dat nummer is de mooiste! Kom op. Doorpakken naar die 4,5*. Heb ik zojuist ook gedaan

Ik leg hem straks nog eens op Manfield
Te lang geleden.

Hoe een band zo de zeitgeist van de eigen tijd kan vertegenwoordigen, en met Androgynous en Unsatisfied er nu nog steeds boenk op zit. Magnifiek.

In oktober komt Rhino met een Deluxe Edition van dit album.