David Bowie - Reality (2003)

Die 2002 versie van Rebel Rebel is zo gigantisch lekker!!!!!!!!!!!

Hier is het origineel Jonathan Richman - Pablo Picasso (studio) - YouTube

Bizar, maar deze plaat is helemaal langs mij heen gegaan. Nog nooit gehoord.
eens even kijken of ik hem kan bestellen ergens

Dat zou jou zomaar eens kunnen lukken, het is een wondere wereld.

Ik heb veel albums van Bowie, maar ik ben deze pas recent, na zijn overlijden, goed gaan beluisteren. En hij is eigenlijk heel goed. Uitgebalanceerd. Favoriet: Fall Dogs Bomb The Moon. Alleen de titel van de song al.

Never Get Old heeft ineens ook een andere lading gekregen. Ook een favo van mij op dit idd hele goede album.

Een ietwat onderschat Bowie album.Het trio New Killer Star,Fall Dog Bombs the Moon en Reality zijn mijn persoonlijke hoogtepunten en van de bonus versie is Queen of All the Tarts (Overture) erg sterk.

Op de bonus cd staat hier een heel swingende remix van, gecombineerd met de super lekkere rebel rebel remake.

Fijn album, maar niet heel spraakmakend. The Loneliest Guy had zo op Blackstar gekund.

Kleine vier ****, vooruit, omdat het Bowie is. Dit is een gevarieerde plaat, die de maestro (hij heeft niets meer te bewijzen), ontspannen neerzet. Fijne songs, goed gespeeld.

Dikke 4 !!!!
Sluit Bowie dit album af met een lekker jazznummer ! Fantastisch !

Bring me the Disco King: Wát een track!

Net Bowie album geen uitschieters naar boven of tenenkrommende songs. Kortom: een mooi constant album met prettig in het gehoor liggende muziek. Wel is te horen dat David Bowie over zijn vocale top is. Zijn stem klinkt minder krachtig dan op voorgaande album. Een klein min puntje dus op een verder prima in het gehoor liggende plaat.

Bowie over zijn vocals top? Zijn stem zal vast wat aangetast zijn door roken en ouderdom, maar ik vind niet dat je hier heel duidelijk kan horen dat hij over zijn vocale hoogtepunt is.
Als je zoiets schrijft bij de laatste 3 albums van Bryan Ferry snap ik je. Bij Bowie was 't prima in orde tot aan zijn laatste album wat mij betreft.

Onze Brit heeft de smaak te pakken aangezien hij een jaar na Heathen met deze worp op de proppen komt. Klaarblijkelijk zat Bowie vol met inspiratie aangezien hij vlak na de opnamesessies van Heathen al een start maakte met het schrijven van songs. New Killer Star is een redelijke opener, zeker als het nummer openbreekt. Pablo Picasso; een spannend arrangement, gevarieerd, fijne tempowisselingen, hoewel het origineel van the Modern Lovers is maakt Bowie zich het geheel 'eigen'. Never Get Old vormt een wat makkelijker nummer, ofschoon het vrij eenvoudig wordt gehouden. The Loneliest Guy, weltschmerz en weemoed vechten om voorrang, een mooi werkje waarbij het subtiele pianoarrangement indruk maakt. Vervolgens gaan we verder met een song waar ik weer wat minder mee kan, het drumritme en het herhalende karakter maken het tot een irritante luisterervaring. Looking for Water ontbeert in mijn beleving afwisseling en creativiteit. She'll Drive the Big Car maakt ook niet veel indruk, het kabbelt wat aan hoewel de instrumentale invulling de inspiratieloze zanglijnen wat moet maskeren. Met Days houdt David het klein en dat doet hij goed, zeker geen klassieker, maar ik blijf erbij dat songs met een dergelijke insteek een plaat van Bowie de nodige variëteit en warmte meegeven. Fall Dog Bombs the Moon, een song die volgens eigen zeggen zo uit zijn 'pen' rolde. Een leuk nummer, wat op het eerste gehoor niet zoveel om het lijf heeft. De volgende titel is theatraal van aard en lijkt zo van Hunky Dory weggelopen te zijn. Een musical achtige setting, vrij groots gearrangeerd en het geheel steekt redelijk in elkaar, ook in dit geval betreft het een cover, in dit geval van George Harrison. Echt beklijven doet het echter niet. Met de titelsong wil Bowie de tijden van Tin Machine laten herleven, een rocker in optima forma, het swingt en schuurt en maakt een prima indruk. Bring Me the Disco King; ik ben altijd wel te porren voor een jazzy arrangement in een pop/rock uitvoering. Dat geldt dus ook voor deze song, save the best for last moet Bowie gedacht hebben. Al meanderend croont Bowie zich een weg door deze titel, waarbij de muzikale begeleiding voor een uitstekende ondersteuning zorgt. Een pracht van een song wat mij betreft.
Reality vormt zeker geen topper, daarvoor is het geheel toch wat te wisselvallig, onderhoudend is het echter wel. Het songmateriaal van Heathen vind ik meer solide in elkaar steken maar ontbeert wel een titel als Bring Me the Disco King, met die laatste titel trekt Bowie de schijf alsnog naar een dikke voldoende.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Low
4. 1. Outside
5. Diamond Dogs
6. "Heroes"
7. Heathen
8. Young Americans
9. Let's Dance
10. Reality
11. Space Oddity
12. The Man Who Sold the World
13. Black Tie White Noise
14. Lodger
15. Station to Station
16. Hunky Dory
17. 'Hours...'
18. Never Let Me Down
19. Pinups
20. Tonight
21. Scary Monsters
22. David Bowie
23. Earthling

Ik hou van deze ongecompliceerde Bowie. Nogal rechttoe, rechtaan rock tot op het einde. Dan het fantastische Bring me the disco king. Dat was een voorbode op Blackstar imo