David Bowie - Reality (2003)

Sterk en gevarieerd album van David Bowie. Elk nummer heeft zo wel zijn eigen geluid. De nummers klinken hier en daar vrij basic, maar hebben toch telkens weer een snufje bowiaanse eigenheid.
Het begint al lekker met New Killer Star, dat leunt op een pakkende melodie. Het vreemde van Pablo Picasso en het tegen de Wild is the Wind aanleunende The Loneliest Guy. Looking for Water is vluchtig, maar wel okee en zo houd het eigenlijk de rest van het album met gemak mijn aandacht vast. Met Reality en het prachtige Bring me the Disco King als afsluiters. Waarvan ik mag hopen dat Bowie ooit op zijn eigen unieke wijze een soortgelijk jazzy album zal maken. Heerlijk om naar te luisteren. Dit album is weer totaal anders als Earthling, maar voor mij net zo boeiend.
Hier en daar weet het ook wel de kracht van zijn Berlijn trilogie te evenaren. Hij klinkt geinspireerd en gedreven naar mijn gevoel op dit album.
4,5* wat mij betreft voor dit krachtig stukje werk.

Ik vind het een prachtig nummer, maar het doet me altijd weer aan "I Will Follow Him" van (Little) Peggy March denken.

Haha klopt ik had dat ook, maar kon even niet op de naam komen. Ik weet dat Jose van Luv er ook ooit een hit heeft mee gehad.
I love him. I love him I love him...lalalalalala lalala lalala.

Dat heb je nog eens goed gezegd! Ik dacht precies hetzelfde. Dit is een heel erg fris plaatje, maar tegelijkertijd klinkt het vertrouwd.

Nadat ik bij Heathen zag dat Patrick iemand dit album ook aanraadde heb ik 'm maar direct even opgezocht.

Het is absoluut een leuk album, dat heel erg fijn wegluistert. Bij Low of Heroes bijvoorbeeld (hoewel ik ze erg sterk vind) moet ik me er echt toe aanzetten, de wat kille klank zorgt ervoor dat ik die albums niet zomaar opzet. Dit lijkt me een album om vaker te draaien, hoewel ik 'm kwalitatief niet op hetzelfde niveau als die albums schat.

De nummers die er voor mij uitspringen zijn 'New Killer Star', 'Pablo Picasso', 'Reality' en toch ook 'Bring Me The Disco King'.

weet er iemand waneer we zijn nieuw album mogen verwachten deze is trouwens helemaal inorde

Kijk maar op de discussie pagina (op musicmeter) van David Bowie.
Daar word er meer over verteld.
Discussies - David Bowie

In deze voorlopige laatste studiorelease van Bowie portrertteert hij zichzelf met een knipoog als een oude man. Never Get Old, The Loneliest Guy.. waren dit Bowieaanse toespellingen op zijn muzikale einde? Vooralsnog wachten we het af. Tot die tijd valt er met Reality genoeg te beleven. Niet de meest spannende release uit s'mans oeuvre. Maar er weerklinkt een Bowie die tevreden is en niet meer zonodig van alles moet en dat levert een authentieke ontspannen plaat op.

Een hele overtuigende Bowieplaat die eigenlijk over de hele linie kwalitatief behoorlijk boeit .
Echt verrassend is het niet meer want Bowie heeft eigenlijk alles al uitgeprobeerd wat in zijn macht lag .
Hier laat hij vooral zijn persoonlijke ik spreken . Bowie verstopt zich niet meer achter alter ego's en je zou dus kunnen stellen dat hij rust heeft gevonden en volwassener is geworden . Betekent overigens niet dat hij op zijn lauweren is gaan rusten en belegen klinkt .
Hij kan nog steeds flink van leer trekken als het gaat om rocken ( titelsong bijvoorbeeld)
Evengoed zoekt hij het experiment in Bring Me The Disco King , wat 1 van de betere songs is op deze plaat .
Bowie is thuis hier en is geinspireerd . Maakt het toch 1 van zijn beste platen van de laatste 20 jaar . En die tour die volgde was geweldig .

Ik weet niet wat David Bowie allemaal speelde tijdens die tour, maar ik was verrast met de live cd van het complete Reality album (minus de Kinks cover Waterloo sunset) die was toegevoegd bij de studio-versie.

Ik weet ook niet of die standaard bij het originele album al was ingesloten maar ik ben er blij mee.

Aangezien ik in Frankrijk de laatste week van mijn vakantie belandde in een huisje zonder cd-speler en de tv-dvd combinatie geen zenders kon ontvangen (!) was het draaien van cd'tjes via de dvd speler op de tv het enige dat mij nog restte. Dat ik plotseling een live dvd kon draaien was helemaal een verademing.

Ik heb David Bowie dan ook zeker drie keer live Reality zien spelen: een aanrader voor iedereen die nog voor het eerst moet beginnen aan deze cd. Het maakt Reality voor je gevoel ook echt levend, je kunt je er opeens wat bij voorstellen.

Wat een ongelofelijke service van Bowie en voor mij vrij uniek. Waar kom je het tegen, een compleet nieuw album zowel in studio-versie als live gespeeld?

Bikkel2 heeft gelijk als hij schrijft dat "het een overtuigende Bowieplaat is die over de hele linie kwalitatief behoorlijk boeit."

Ook een prachtig stil nummer als The Loneliest guy is volstrekt niet misplaatst.
Voor het overige is het kwalitatief hoogstaande rock, boeiende teksten ("I never get old!" roept David Bowie op Reality live bij het gelijknamige nummer).

Dat klopt. Hij was 56 in 2003, zag er nog vrij patent uit en leverde vocaal weinig in.

Sindsdien hebben we eigenlijk niets meer van hem vernomen, behalve dan de uitgebreide tour die volgde en waarvan in 2010 een (nieuw) verslag volgde. Een journaliste, die hem mailde voor zijn verjaardag, had niet de guts hem te vragen naar wat hij momenteel aan het doen is, bang om hem te ontstemmen.

Toch typisch. Menig artiest produceert nog heel wat, ook tussen z'n 56e en 63e levensjaar. Voor Bowie ook vrij uitzonderlijk. Ik begreep dat hij al eigenlijk vanaf 1964 jaarlijks nummers uitbracht. Afwachten maar, misschien heeft hij al zeven studio albums klaarliggen voor release, als verrassing.

Er bestaat ook een uitvoering van deze cd met een extra schijfje erbij met deze nummers erop:
1. I'm Crying
2. Done Somebody Wrong
3. I Got A Woman

Iemand die die nummers kent?

Er zijn nogal wat uitvoeringen van deze cd (zie amazon). O.a. ook een dualdisc met op het dvd gedeelte het hele album live. Om mijn Bowie verzameling compleet te maken (zonder daarbij te overdrijven) wil ik weten welke uitvoering ik het best kan kopen. Ik weet ook niet of mijn oude cd-speler dualdiscs afspeelt. Hoe kom je daar achter zonder het te proberen...

Dualdiscs geven soms problemen inderdaad, mijn Mac pakt ze ook niet. Denk dat het voor een oude cdspeler niet zo'n probleem is. Die leest tenslotte alleen de onderkant. Anders even iets kopen bij de FRS en daarna weer ruilen?

Maar ik heb Reality als CD (inc. Waterloo Sunset) met een losse dvd.
Maar die dvd is gewoon het album in een sfeerloze zaal uitgevoerd, dus ik zou eerder voor de versie met drie bonusnummers gaan.

Ik heb de 2cd (uit die boxset) met o.a. remixes en 'Waterloo Sunset' op disc 2. Bijna al die remixes zijn trouwens afschuwelijk (geldt niet alleen voor de bonusdisc bij Reality).

Ik hou meestal niet van remixen, maar ik zou liefst dus een cd hebben met deze nummers erbij:
Waterloo Sunset (3:27)
Fly (4:10)
Queen of All the Tarts (Overture) (2:53)
Rebel Rebel [2002 Version] (3:10)
Love Missle F1 Eleven (4:14)

Plus die nummers die ik hiervoor noemde erbij. Maar goed, dat is denk ik onmogelijk omdat dat niet als één release is uitgebracht. Beste keuze dus wsl. de uitvoering met een extra cd'tje erbij.

Ben 'm nu aan t draaien, sinds lange tijd... Eigenlijk vond ik er destijds niet zo heel veel aan, op een aantal nummers na. Maar blijkbaar moest ie rijpen, want het klinkt gewoon heel erg ok!

Voorlopig even een 3 ster!

Ik heb de versie met de bonusdisc 'Fly - Queen of all the Tarts (ouverture) - Rebel Rebel', maar deze hou ik even buiten de bespreking.

Sterk openingstrio: New Killer Star, Pablo Picasso en Never Get Old zijn meteen 3 binnenkomers van jewelste. Stevig, melodieus, net weer anders dan zijn vorige albums, maar toch weer ontegensprekelijk Bowie. Z'n stem zal er vast wel voor iets tussenzitten.

Het kabbelt dan op redelijk hoog niveau verder tot het eind van het album. Enkele hoogtepunten onderweg: The Big Car en titeltrack Reality.
Verwacht geen pop of disco, maar ook geen duisternis á la 1.Outside. Stevige Bowie-rock dat niet teleurstelt.

Althans niet bij deze amateur.

****

Prima plaat van Bowie maar wel iets minder sterk dan voorganger Heathen.
Als dit album zijn muzikale zwanenzang zal blijken te zijn dan kan ik daar persoonlijk vrede mee hebben want met het tandem Heathen / Reality sluit hij zijn imposante carriere dan indrukwekkend af.
Al blijven we hopen op een muzikale comeback van deze kameleon.
New Killer Star is een aanstekelijke opener, tevens zijn het titelnummer & Never Get Old het vermelden waard.
Ik zal hier waarschijnlijk wel alleen in staan maar afsluiter Bring Me The Disco King bevalt mij maar matig,het nummer kabbelt maar voort.
Ben absoluut geen liefhebber van jazz dus dat zal er vast mee te maken hebben.

vindt dit een sterkere plaat dan voorganger Heathen

Mooie plaat, hoewel ik persoonlijk de eerste helft zóveel sterker dan de tweede vind dat dat toch wel iets van mijn waardering afhaalt. En wat Pablo Picasso betreft, als ik niet naar de tekst had geluisterd zou ik het misschien niet eens hebben herkend. Het origineel is fantastisch, deze cover is totaal anders, praktisch onherkenbaar dus (voor mij althans), en zo mogelijk nog beter. De tweede cover vind ik wat minder, daarbij prefereer ik ook George Harrisons origineel. Desalniettemin al met al toch een sterk album, en een waardige afsluiting van een grootse carrière... dachten we tien jaar lang.
 

Ik vind platen als Reality, Hours en Heathen toch een klasse beter dan The next day.

Ben nog bezig met The next day... dus ik schort mijn oordeel nog even op.

Na twee keer beluisteren zeer mooi album van David Bowie en in een andere stijl dan het voorgaande album dat ik heb gekocht (Hours...). Hoewel Hours... tot nu toe mijn voorkeur geniet dreigt deze onderhuids beter te worden, maar ik moet het nog een paar keer beluisteren (dus ga hem nog niet beoordelen).

De eerste drie nummers zijn alleszins al meteen raak en daarvan ga ik lekker uit de bol. The Loneliest Guy vind ik een heel vreemde bijt in het album omdat hij tussen twee rockers staat en hij nogal heel koud en kil klinkt. Daardoor is het ook een makkelijk te onderscheiden nummer en stiekem vind ik het wel iets hebben.

Dan zeg ik er nog even bij dat de laatste vier nummers ook heel top zijn. Fall Dogs Bomb The Moon gaat op z'n eigen tempo lekker door, maar het nummer staat me wel aan. Het heeft zo een beetje dezelfde vibe als het nummer 'Heroes'. Try Some, Buy Some heeft zo een epic en Cure-achtig sfeertje dat ik gewoonweg geweldig vind, het titelnummer is een stevige rocker en het laatste nummer is lekker experimentaal en heeft een stevige piano staan. Ook opnieuw is het een ietwat vreemd nummer. Het positieve is wel dat dit het eindnummer op het album is.

Ik doe er een halfje bij... wat heeft Bowie een partij mooie albums gemaakt vanaf black tie zeg! Eigenlijk ongekend! Een soort 2e carriere...

The Loneliest Guy staat momenteel zo enorm hard hier... gewoon omdat het zo fantastisch is! en daarna Bring Me the Disco King ..... wat mooi gezongen!!

Ik heb net (eindelijk) Reality op LP binnengekregen, na al die tijd op .flac luistert dit toch beter weg. Ik vind Heathen net iets beter, maar dan nog. Wat een 2de carrière heeft hij toch. De enigste studioalbums die ik nu nog moet aanschaffen zijn Earthling, Hours, Let me down, En ik ben compleet. Mijn doel voor 2016 is binnen bereik.

Of zoals mijn vrouw me verteld : ik ben een fanboy

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Een groen vinyl exemplaar ligt op mijn platenspeler mooi te wezen. Dit album heb ik destijds op cd gekocht, maar snel naast me neergelegd. Ik was er blijkbaar nog niet klaar voor. Nu, jaren later heeft ie meer dan mijn interesse, en vind ik het een pracht plaat. De vinyl versie heeft een mooi groot boekwerk, wat het luisterplezier alleen maar bevordert. De hoes laat een Japans Bowie tekenfilm figuurtje zien, met grote ogen. Grappig gedaan. De originele foto in het boekwerk is werkelijk overeenkomstig met de animatie achtige Bowie op de hoes.

1.New Killer Star (4:41)
Zoals het bij Bowie past heeft een nummer een vreemde start. Toch een handtekening van Bowie. Dat rare speelt een beetje door het hele nummer heen. En toch heeft het nummer, naast een zeer hoge meedans factor, een enorme aantrekkingskracht. Niet onterecht verkozen als 1e single destijds. Heerlijke opener!

2.Pablo Picasso (4:05)
Dit nummer schijnt een cover te zijn, maar ik ken het origineel niet. Ondanks dat het als een rock song klinkt vaart er een lekker klinkent elektronisch geluid mee. Ik kan niet zeggen of Bowie er een goede cover van heeft gemaakt, maar ik vind zijn versie wel een erg fijne. Weer betrap ik mezelf of hard meetrappen op de drums. Het doet denken aan de oude Bowie. Een mooie (Spaanse) gitaar solo sluit het nummer in stijl af.

3.Never Get Old (4:24)
Een funky slow intro. Lekkere bas lijn, en Bowie die in koor enigszins tegendraads zingt. Dat soort dingen grijpen me meteen bj de strot. Wat een prachtige stem heeft de man toch. Het refrein laat een schreeuwerige Bowie horen waar ik oprecht intens van geniet.

4.The Loneliest Guy (4:11)
Een spannende start van een zeer verdrietig klinkent nummer. Dit vind ik Bowie van de hoogste klasse. Wat een prachtsong is dit. Mooi gezongen, mooie sfeer, en bezorgt me keer op keer kippenvel. Ook live (op David Bowie - A Reality Tour (2010) ) is dit net zo mooi. Het nummer is tergent traag, maar dat is het bijzondere eraan. Pure klasse dit!

5.Looking for Water (3:31)
Als je al in een wat meer ontspannen staat was, is het intro van dit nummer wel de oorzaak dat je er weer helemaal bij bent. Een uptempo drum, weer een wat raar synth geluidje erbij en er is weer een typisch Bowie geluid. Mooi dat achtergrond koortje met meerdere Bowie stemmen. Leuk dat dit ook nog een soort van accapela podium krijgt aan 't eind. Dat koortje maakt het nummer interessant.

6.She'll Drive the Big Car (4:31)
Mond harmonica, een instrument wat ik niet veel hoor in Bowie songs. Toch opent dat intstrument dit nummer. De stem van Bowie is wat vervormt, en zal pas later in het nummer in volle glorie te horen zijn. Dat is ook het moment dat ik geboeid raak. Helaas eindigt het nummer in een hele rare fade out. Toch een minpuntje.

7.Days (3:19)
Kant B opent met een zomers klinkent deuntje. Lichte percussie, akoestisch gitaartje, niks aan de hand. Bowie past zich aan, en zingt ook "light". Wat volgt is een goed klinkent pop liedje, met een aanstekelijk stukje muziek. Het nummer is een soort niemanddalletje vergeleken met wat ik hiervoor heb gehoord, en valt eigenlijk daarom een beetje buiten boord. Niet dat het slecht is, wellicht iets te makkelijk.

8.Fall Dog Bombs the Moon (4:03)
Gelukkig wordt dat "makkelijke" niet vervolgt op dit nummer. Mooi mid-tempo nummer, wat me een heel kleint beetje doet denken aan Heroes (door het gitaartje op de achtergrond) Bowie zingt op een mooie sombere manier.

9.Try Some, Buy Some (4:24)
Bowie en de middeleeuwensound! Dat duurt niet lang, want als snel zijn de instrumenten uit 2003 al weer hoorbaar op de voorgrond. Het nummer is van de hand van ex Beatle George Harrison. Ik ben helaas niet echt kapot van de manier waarop Bowie hier zingt. Het is op zijn Bowieaans, tegen het randje van wel of niet uit de toon. Ik kan niet zoveel met dit nummer.

10.Reality (4:25)
Het titelnummer is meteen degene met het meest rauwe intro. Ik vrees een beetje voor het restant, maar het nummer zet zich voort in een lekker rock achtig nummer, met een erg mooi refrein. De snik in de stem van Bowie klinkt hemels!

11.Bring Me the Disco King (7:45)
het album sluit af met een parel. Net als The Loneliest Guy een traag nummer, maar nu met een jazzy inslag. Mooi pianowerk op dit nummer. Het nummer heeft ruim 10 jaar liggen wachten eer het op een album mocht komen. Eigenlijk onbegrijpelijk, want dit is pure schoonheid. Wellicht was de tijd nog niet rijp, of de versie nog niet zo perfect als dat hij op dit album klinkt. Bowie mag wat mij betreft een heel album in deze stijl maken. Wat een stem, wat een sound, wat een ultiem genot!

Zoals meerdere Bowie album heeft dit album moeten rijpen in mijn muziek smaak, maar nu het eenmaal op smaak is, smaakt het ook verdomd goed!
De tragere nummers hebben mijn voorkeur op dit album, die scoren ook het volle pond. Days en Try Some, Buy Some zijn geen klassiekers, en alleen maar boeiend omdat Bowie zijn stem er op gezet heeft. Als geheel is dit gewoon een lekkere plaat, waarvan ik de stilstand schade absoluut ga inhalen.

The Next Day slaan Major Tom en ik voor het gemak maar even over. De reis door de droom gaat dan wellicht ook wat sneller! Het voorlaatste album kennen wij immers al van de eerste tot de laatste groef en wat waren we, vele lichtjaren ná deze Reality, blij met dat album!

Het is warm in de cockpit en net gelanceerd vanaf het fenomenale ★ blijkt Reality van een geheel andere orde te zijn.
"Valt het tegen dan?" Major Tom kijkt om en knipoogt. Mijn brillenglazen raken een beetje beslagen.
"Nee, hoor! Dit album staat gewoon boordevol leuke vlotte en soms rustige jazzy popsongs.
Vooral Days vind ik een geweldig liedje. En natuurlijk Pablo Picasso! En... Try Some, Buy Some niet te vergeten!"
"Zie je wel", lacht Major Tom. "David valt best wel mee. Hij doet niet zo moeilijk!"
Ik knik en zeg volmondig ja. "Alleen nummertje 10 vind ik niet zo mooi!"
"No", gniffelt Major Tom in zijn kleine vuistje. "Dromen zijn vaak véél mooier!"
Hij heeft nog gelijk ook en al vrolijk kletsend tollen wij moeiteloos door de ruimte. Op zoek naar de volgende Bowie!
Gelukkig hebben we op dit moment nog weinig last van gravitatie. Maar dat is wel zo prettig in een droom!
De temperatuur in de cockpit blijft echter langzaam stijgen.
Vreemd?!

Heel lang dacht de wereld dat Reality de zwanenzang van Bowie was. Plotseling werd het hierna bijna 10 jaar stil rondom hem, ernstige hartproblemen roddelde zich rond. Bowie zelf zweeg en verdween compleet van het toneel. Totaal onverwacht en onaangekondigd was daar ineens the Next day op de voet gevolgd door Blackstar. Een onverwachts toetje en slotakkoord.
Als Reality zijn laatste was geweest had hij zich nergens voor hoeven schamen, een hele stabiele goede plaat, goed bij stem. Toen hij nog gezond van lijf en leden was zeg maar.
Een eerbetoog aan mijn andere held George Harrison die toen net overleden was door Try Some Buy some te coveren, en nu is hij zelf dood, hoe vergankelijk alles wel niet is.

Door het plotselinge overlijden van Bowie en gewoon omdat het kan (spotify) ben ik me ook in zijn latere werk gaan verdiepen. Zeg maar de periode na never let me down, te beginnen met deze. En kort gezegd zijn dat kwalitatief prima albums. We gaan er de komende periode eens voor zitten.

Wow, Falls Dogs Bombs The Moon!!! Neil Young!!

Ook deze in het rijtje voormalig verbannen albii stond daar volledig onterecht, mooie nummers, afwisseld, blijven draaien net als de andere herontdekte parels van hem.

Gevoelsmatig zet ik Hours ietsje hoger, allemaal voorlopig, de komende maanden gaan ze allemaal rijpen en dan zien we wel waar ze staan tov "de oude garde". Ook niet zo belangrijk, ernaar luisteren wel.

Het laatste nummer is al sowieso een parel, hij heeft zo'n unieke stem en weet hem te gebruiken ook, sterker nog, ik hoor hier wel een soort van bruggetje naar ....Blackstar

Heerlijke plaat en ook opvallend lichtvoetig voor zijn latere periode. Het klinkt erg spontaan, alsof ze de boel snel bij elkaar hebben geschreven en zonder al te veel takes op tape hebben geslingerd. Ik zie echt een breed lachende Bowie en Visconti voor me die de beste tijd in de studio hebben. Zo komt het album echt over op me; speels, spontaan en vrolijk, althans voor Bowie begrippen. Een groot verschil t.o.v. de zwaardere en onheilszwangere voorgangers Heathen en "Hours...".

New Killer Star dendert mijn speakers uit en noopt tot bewegen en heerlijk meezingen. Zo ook met het compromisloze ritme van Looking For Water..Afsluiter Bring Me The Disco King is ongekend goed!

Edit: Vergeet ik ook nog even Pablo Picasso te noemen als voorbeeld van een meer dan geslaagde cover. Heerlijke rocker!

De foto van Bowie in het boekje is ook mooi: Met gitaar om zijn nek; bijna jeugdige uitstraling op toch al redelijk gevorderde leeftijd, helemaal klaar om te gaan toeren (voor het laatst...)!

Met terugwerkende kracht vind ik het wel erg jammer dat ik destijds Bowie niet live heb gezien...

Kijkend naar mijn Bowie albumlijstje besef ik dat ik Reality misschien toch wat te laag inschat (ondanks mijn 4*). Op de één of andere manier is dit van de recentere albums degene die elke keer het lekkerst binnenkomt.


Bowie stond met Kate Bush en Tom Waits op mijn lijstje 'wil ik persé nog eens live zien'. Kate Bush lukte me niet om aan kaarten te komen in Londen, Waits vond ik de laatste keer te duur (nu spijt van) en bij Bowie had ik telkens wel iets. In de jaren '80 konden de spaarcenten maar eenmalig uitgegeven worden dus liet ik De Kuip voor wat het was, en daarna had ik ook telkens wel een reden om niet te gaan. Uiteraard ook daar spijt van. Het heeft zo moeten zijn denk ik dan maar.