Blackfield - V (2017)

Korte trailer van 't nieuwe album. Klinkt vertrouwd.

Eindelijk een volwaardige samenwerking van Steven Wilson & Mr. Geffen!

Vorige was niet veel soeps. Opvallend aangezien hij solo zo goed is.

als ik me niet vergis was de vorige eigenlijk een soloproject van Geffen en deed Wilson er bijna niks op (ik ga er hier voor het gemak van uit dat je met 'hij' Wilson bedoelde ...)

Releasedatum helaas verlaat naar 20 januari

Er zijn vanaf deze week 3 nummers te beluisteren. Op Spotify en op de podcast van Kscope.
Release nogmaals uitgesteld, 10 februari..

Dank voor de tip, heerlijke nummers weer wat mij betreft, van dezelfde kwaliteit als de nummers van de eerste 2 albums. Tekstueel soms tenenkrommend....'it's not a shame...to be a family man...' maar ach.

Ik ben wel een liefhebber van dit duo. De voorganger viel me ietsje tegen, deze bevalt beter ook al is het allemaal niet hoogstaand.
Eigenlijk een heel veilig album met mooi verzorgde arrangementen, de zang is keurig (Geffen wil er wel eens tegenaan zitten op zijn eigen albums) en de nummers liggen makkelijk in het gehoor.

Misschien is dat het enige minpuntje: het is niet zo heel avontuurlijk, weinig stekeligheden en wat zoet af en toe (October bijvoorbeeld). Maar misschien omdat we nu toch in de maand van alle kleffe liedjes zitten dat me dat geen bal uitmaakt.

Gewoon een fijn plaatje.

Het is inderdaad een vrij rustig album, waar vooral de melodielijnen en zang een hoofdrol opeisen. Waar ik vooral blij mee ben is dat de stempel van Wilson weer wat meer drukt op het geheel, zoals ook al op de eerste twee albums het geval was. Toch trekt ook deze kant van Wilson zijn muzikale universum erg aan, ook te horen in bijvoorbeeld de rustige kant van HCE. Wanneer de wisselwerking tussen Geffen en Wilson er is dan bevordert het de chemie. Met Alan Parsons heb je natuurlijk ook een prima producer in huis.

Terwijl 'IV' voortborduurde op het bekende stijltje van vooral Aviv, gaat deze (gelukkig) een heel andere kant op. Er zijn inderdaad meer "Wilson" momenten en daar word ik ook blij van.
Ik vind deze plaat ietsje sterker dan DNA.

Het laatste nummer zou ook zo op bijvoorbeeld Blackfield II passen.

Het album komt toch pas in februari uit, of mis ik iets?

Behoorlijk wisselend qua songkwaliteit, na 3 keer beluisterd te hebben. Eigenlijk is het nog het meest te vergelijken met Welcome To My DNA. Wat desondanks óók 'n onevenwichtig, maar leuk albumpje was.

Persoonlijk de beste tracks: 'Family Man" (gave riff!), How Was Your Ride en "Undercover Heart". Een track als "Life is an Ocean" is ook behoorlijk fraai, maar had misschien veel langer en spannender kunnen zijn. Wat ik soms nog weleens jammer vind aan dit duo: het stopt louter waar het pas écht spannend wordt.

Enfin, Wilson & Mr. Geffen klinken altijd mooi samen.

Voor dusver een typische 3,5 plaat!

Hij is uitgelekt.

Hij is weer fijn...kan niet wachten tot ik het fysieke exemplaar in huis heb. Waar het bij "IV" aan ontbrak, wordt op "V" ruimschoots goed gemaakt...Steven Wilson is back!

Tnx

Lekkage opgezocht (zie bovenstaande posts ) Album inmiddels een paar keer geluisterd en best enthousiast. Blackfield 2 is voor een 5* album en daarna werd het steeds wat minder. Kreeg niet dat gevoel dat ik bij 1 en 2 wel had. Lijkt er op dat ze goed naar de kritieken van de laatste albums hebben geluisterd en geloof dat Steven Wilson zich er meer tegenaan heeft bemoeid. Chemie van beide mannen doet het 'm voor mij. Dat hoor ik terug op V en stemt me tevreden. Mooi coherent geheel wat lekker gevarieerd overkomt. Hoor nog niet een echte uitschieter maar dat kan nog komen. Wacht even op de komst van het origineel en zal het lek dan dichten.

Die term houden we erin!

Dit album is weer wat sterker als de vorige twee van dit duo. Het haalt alleen nog niet het niveau van het debuut. Toch altijd interessante releases. Ik ben echt fan van muzikale duizendpoot Steven Wilson. Ik ben deze man heel wat dank verschuldigd.

Ben er ook content mee. Goed dat ze het geluid van die weergaloze debuutalbums weer te pakken hebben. Ik mis overigens wel een sensationele uitschieter. Bij het horen van opener 'A Drop in the Ocean' moet ik denken aan de score van een nieuwe James Bond film

Nu ik toch nog wel even in de Steven Wilson tourbus zit, zal ik ook deze kans pakken om te luisteren naar Blackfield. Ik ben benieuwd.

Dat krijg je met mannen op leeftijd. Het voorspel wordt belangrijker dan de daad zelf.

Bijzonder aangenaam album. Wat opvalt is dat de warme wollen geluidsdeken van de eerste twee albums terug is. En daardoor duurt het even voordat de nummers zich prijs geven.
Het album is, net als Blackfield IV, erg divers. Diverser dan ooit eigenlijk. Dat Alan Parsons op een aantal nummers achter de knoppen heeft gezeten is goed te merken. Het begint al met een fraaie symfonische opener wat op een jaren '70 album van ELO of Moody Blues niet zou hebben misstaan. Gevolgd door de sterke, stevige, single Family Man.
Daarna de drie wat mij betreft minste nummers. Aangenaam geneuzel, maar niet meer dan dat.
Life Is an Ocean is dan weer erg fraai met een behoorlijke jaren '70 (vocoder) touch.
Lately is een ijzersterk nummer en er komt hierop zowaar een dame meedoen. October kennen we al van eerder werk van Aviv Geffen. Hier met nog meer pathos uitgevoerd, Marc Almond zou er jaloers op worden.
Op The Jackal klinken ze het meest zoals we ze kennen van het eerste album. Ook al mooi. Gevolgd door Salt Water, zowaar de eerste echte instrumental van Blackfield (de opener van dit album even niet meegerekend). Wederom is de jaren '70 invloed niet ver te zoeken.
Op Lonely Soul is de dame weer terug en dit nummer is echt wel een vreemde eend in de bijt. Bij Lounge denk je niet direct aan Blackfield of Steven Wilson. Maar ze doen het, en het klinkt ook nog.
De verwachtingen voor dit album waren hoog maar Blackfield maakt het waar. Blackfield V is het beste wat ze tot op heden hebben afgeleverd.

Ondanks de grotere betrokkenheid van Steven Wilson dan op de vorige twee albums ben ik hier niet bepaald kapot van. De eerste twee albums van Blackfield zijn prachtig, maar daarna is het langzaam bergafwaarts gegaan. Die dalende lijn wordt hier helaas geen halt toegeroepen. Hier en daar een aantal mooie melancholische tracks, maar de meeste songs zijn erg poppy en nietszeggend, alsmede behoorlijk repetitief.

De cd/blu ray is binnen. Hun beste sinds II. Goed 5.1 geluid en mooie foto's. Ja, ik ben blij dat ze weer terug zijn.

Picture disc LP besteld bij lokale platenhandel. Kijk er naar uit

Helemaal mee eens Glenn53. Inderdaad hun beste werk sinds II. Misschien dat SW weer wat meer input had? Voorlopig 4*, maar ik neig naar een half puntje meer ?

Zo dat klinkt toch een stukje beter dan verwacht, doet weer denken aan de 'oude' blackfield. In ieder geval een stuk beter dan de vorige poging.

Ik zit nu voor de 5de keer naar het album te luisteren en zet in op een 4.

0,5 erbij. Ik vind het een verrassend goed album. Misschien speelt mee dat deel III en IV tegenvielen. In ieder geval brengt het album me een prettige (melancholische?) mood. Daarmee is de hand van Steven Wilson toch weer duidelijk merkbaar, al verdient Aviv Geffen natuurlijk ook de nodige credits. En de picture disk is prachtig!

Nog steeds aan het wachten op mijn lp, maar ondertussen heb ik nog wel wat anders om naar te luisteren.

Normaal zou ik m komende vrijdag kunnen ophalen...

De Engelse multi-instrumentalist, producer en tekstschrijver Steven Wilson is een druk baasje. Inmiddels is hij alweer aan het werk in de studio aan de opvolger van zijn veelgeprezen meesterwerk Hand. Cannot. Erase uit 2015, tussendoor brengt hij nog even 4 ½ uit en ook met het Blackfield project is hij weer aan de slag gegaan. Hoewel hij meestal de touwtjes in handen heeft is Blackfield toch vooral het project van de Israëlische zanger Aviv Geffen geworden. Op hun eerste twee albums, en tevens beste werken, waren de rollen nog gelijk verdeeld en straalde de klasse van hun samenwerking door in de zowel frisse als duistere rock en pop songs, maar daarna verschenen er twee vlakke albums waar het op elk gebied ontbrak aan originaliteit. In 2014 gaf Steven Wilson aan de band te gaan verlaten, om zich volledig op zijn solocarrière te richten. Samen met de muzikant en producer Alan Parsons doken ze toch weer de studio in, voor een samenwerking waar de rollen weer gelijkmatig verdeeld zijn. Wegens soloprojecten en andere verplichtingen namen de schrijf- en opnamesessies ruim 18 maanden in beslag, maar het duo is terug in opperbeste stemming.

Op het album V hervinden Wilson en Geffen hun muzikale krachten en bundelen deze in melodieuze en pakkende arrangementen, met in drie nummers de sterke productiekwaliteiten van Alan Parsons (How was your Ride?, We’ll Never be Apart, The Jackyl). Blackfield drummer Tomer Z is ook weer van de partij en speelt een ondersteunende rol in het geheel. Het duo dat leek te zijn verdwenen weet uit de as te herrijzen in het prachtige Family Man. De opbouwende structuur voert zich naar het leven van een gezin, iets waar Wilson ooit van droomde, maar opgaf voor zijn muziekcarrière. Het album zit vol ontroerende verwijzingen naar het ouder worden, de snelle levensloop en denkbeelden aan hoe het anders had kunnen zijn. Toch zijn het vooral die emoties waar het kracht van het duo in te horen is, de klanken van de keyboards, drums en gitaren sluiten daar moeiteloos op aan. Muzikaal gezien houdt het ook nauw verband met het vroegere materiaal van Porcupine Tree, melodieus en bij vlagen wat donkerder. Op vocaal gebied wisselen de twee elkaar af, maar ook in de harmonieuze stukken sluiten hun stemmen goed op elkaar aan. Slotstuk From 44 to 48 is misschien nog wel het meest indrukwekkende werk van het album, meeslepend in het herhalende ritme en inhoudelijk vol verwijzingen naar hun eigen levens.

Blackfield V sluit gemoedelijk aan bij de eerste twee albums van het duo Wilson/Geffen. Inhoudelijk staat het als een huis, afwisselend tussen de melancholische teksten en de oplevende klanken. De krachtige productie laat de waarde van elk instrument horen, waar de melodieën een meer dan ondersteunend element vormen van het ontroerende geheel. Zo goed als het verrassende debuut zal het niet meer worden, maar de kameraden leveren een prachtige plaat af, waar menig muzikant alleen maar van kan dromen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.