The Who - My Generation (1965)

Een geweldig energiek en afwisselend debuut. Is dit inderdaad "the hardest mod pop recorded by anyone" zoals AMG meent, of komen de Small Faces nog aardig in de buurt? Hoe dan ook, dit is zo'n plaat die ik probleemloos meerdere keren achter elkaar kan draaien vanwege de heerlijke sound: zwaar in de drums, maar in het gitaarwerk de ene keer poppy-jangly, de andere keer knarsend en dreigend. De stem van Daltrey heeft nog niet het gewicht en de orkaankracht die hij tijdens de tournees tussen Tommy en Who's next zou ontwikkelen maar al wel de expressie en de warmte, en hoewel Townshend nog wat poppier en meer sixties-beat-achtig componeert zitten er toch ook al zwaardere nummers als The good's gone en het titelnummer bij. Moeilijk om een derde favoriet naast My generation en The kids are alright aan te kruisen, maar uiteindelijk kies ik toch voor de perfecte pop van A legal matter. Dit is het enige Who-album (t/m By numbers) dat ik niet als geremasterde CD met bonustracks heb (ik beluister hem in de vroege maar niet slecht klinkende MCA-versie met Amerikaanse tracklist), maar misschien moet ik daar toch ook maar eens aan geloven, want wat is dit toch een leuke plaat.

Hoewel niet mijn favoriete nummer, in opener Out in the Street, en met name het eind daarvan is de Who sound al geboren. Een sound die in Much Too Much en de 2 daarop volgende nummers duidelijk gestalte krijgt. Een sound die ook in een blues als Please Please Please sterk tot uitdrukking komt.
Ik ben nooit een echte Who-fan geworden, maar een aantal nummers vind ik wel fijn zoals van dit album The Good's Gone , My Generation (toch een klassieker) en A Legal Matter.
3,5* voor de nummer 7 in de 100 Greatest Albums of 1965 en op dezelfde plaats in BestEverAlbums 1965.

Sterk, bevlogen debuut van The Who, rauw en ruw. Op deze plaat staan vooral eigen nummers (te danken aan het prille songschrijverstalent van Pete Townshend), waarvan de titelsong ondertussen een grote sixties-klassieker is (en terecht, het knappe van de song is dat het in feite van toepassing is op zowat elke generatie). Verder staan er ook twee James Brown-nummers op, en het overbekende I'm a Man van Bo Diddley.

Het zoveelste Britse bandje uit de jaren '60, zou je gedacht kunnen hebben toen ze eind 1965 deze plaat uitbrachten. Maar The Who gaven er hun eigen twists aan, waarbij vooral de energie en in-your-face-mentaliteit me opvallen. Drummer Keith Moon speelde daarin een geweldige rol, zanger Roger Daltrey zorgde voor extra kracht met zijn rauwe strot.

Een zwak nummer kan ik niet ontdekken; uitschieters, met het titelnummer enThe Ox, wel.

4 sterren

Dit album heeft me flink verrast. Ik ben niet echt heel groot fan van al die Britse bandjes uit deze tijd, maar The Who komt hier toch wel verrassend ruig uit de hoek. Ik hoor zelfs soms af en toe wat Black Sabbath avant la lettre, zoals op het slotnummer.

The Who liep vooruit op wat garage en punk zou worden en brengen een rauwe rand aan om de beatmuziek uit die tijd, wat de Small Faces en Kinks in '65 / ''66 ook deden en ook tot aansprekende UK hitbands maakte. Met die drie bands ben ik in de jaren '80 opgegroeid via de al half grijsgedraaide singletjes van mijn vader, van The Who waren dat o.a. My Generation, A Legal Matter, I Can't Explain, Anyway, Anyhow, The Kids Are All Right, I'm a Boy etc., nummers die eigenlijk nooit zijn gaan vervelen. Oké, ik moet de eveneens rauwe The Pretty Things natuurlijk ook niet vergeten, maar dat terzijde. Ik kan dit door die singletjes nu alleen maar in mono terugluisteren. Het singletje van Pinball Wizard was bovendien krom waardoor ik het nummer met een lichte pitch-wave erin heb leren kennen, dat zal ik jammer genoeg nooit meer precies zo terug kunnen horen. Het was erg leuk om vanochtend dit eerste album (met het verrassend fijne The Good's Gone) voor het eerst eens aandachtig te beluisteren. Alleen de Rhythm & Blues-achtige nummers, zoals Please Please Please, zijn - vanuit mijn perspectief - wat on-Who's en weerhouden me van 4,5*..Wat betreft My Generation gaat er niets boven het optreden bij Smothers Brothers, een ongeëvemaarde sound en performance.

Ik heb de plaat, duidelijk oud, op LP onder de titel 'The Kids Are Alright', uitgegeven door het Brunswick label, al worden Decca en MCA ook in het klein genoemd. Ik weet het niet zeker meer, maar denk dat mijn moeder de plaat voor me heeft meegenomen uit Nieuw Zeeland, na een verblijf daar in de jaren 80 of 90. Zo heb ik ook een Nieuw-Zeelandse versie van 'Paperback Writer' en 'Magical Mystery Tour', bijvoorbeeld.

Op deze plaat staat The Who duidelijk met een been in een ander tijdperk. De muziek die Roger Daltrey het meeste aansprak, komt nog naar voren in de covers en sommige liedjes van Pete Townsend. Daar zijn heel duidelijk Amerikaanse R&B invloeden in te vinden. De eigen stijl die The Who beroemd zouden maken komt het sterkst naar voren in 'My Generation' en 'The Kids Are Alright'. De samenzang van de drie mannen is echt geweldig en waar John Entwhistle zijn stijl van bassen vandaan heeft, geen idee. 'My Generation' moet een waterscheiding in het basspelen geweest zijn, lijkt mij. Als een spin bespeelt hij het instrument.

De plaat heeft nog een zekere naïviteit over zich, die de band snel zou gaan verliezen. Het totaal is zeer prettig om naar te luisteren, maar niet alle nummers zijn even sterk. Het is gewoon een goede debuutplaat van jonge twintigers die er vol voor gaan.

Op mijn hoesfoto staat Keith Moon met een grote fles bubbels in zijn hand. Vandaag weten we hoe het met hem is afgelopen. Een nogal omineuze foto dus eigenlijk.

En BoyOnHeavenHill, ik ben het helemaal eens met je keuze voor 'A Legal Matter'. Ik leerde dat nummer pas kennen na de aanschaf van een heel goedkope verzamelaar van The Who in een V&D hoes. Ik was meteen verkocht.