The Who - My Generation (1965)

Ik vind dat juist heerlijk dat ze dat Beatles geluid nemen in de 'Kids Are Allright' en dat veel ruiger maken, met meer R&B invloed, veel aggressiever en energetischer. Heerlijk nummer.

En als nu elk nummer dat 'Beatles geluid' bevatte snap ik je probleem, maar het bevat juist zoveel afwisseling.'My Generation' en 'I Can't Explain' zijn heerlijke nummers en compleet 'The Who' zelf. Verder vind ik de soul covers van James Brown ook super geslaagd. Ik vind hier geen enkel slecht nummer opstaan. Ook 'A Legal Matter', 'Circles' en 'Much Too Much' zijn outstanding. Ik vind dit album trouwens beter dan wat de Beatles in '65 deden met Help! en Rubber Soul, maar daar gaan velen mij in tegen spreken waarschijnlijk. Hij werd trouwens op dezelfde dag als 'Rubber Soul' gereleased.

Ik vind ook de deluxe editie een aanrader, niet alles op de bonus cd is goed maar daar staan toch nog heel goede liedjes op zoals 'Anyway, Anyhow, Anywhere' en '(Love is Like A) Heatwave'.

Aardig gevarieerde plaat van The Who is dit hee. Af en toe heeft het een lekker energiek nummertje, andere keer weer een rustiger nummertje. Zoals vaker bij een debuutplaat worden allerlei stijlen uitgeprobeerd en dat maakt het wel een fijn album om naar te luisteren. Please, please, please vond ik bijvoorbeeld naar soul neigen. I Don't Mind deed me denken aan James Brown, dat vond ik dan weer minder tof. Daartegenover staan echter weer superswingende nummers zoals A Legal Matter en My Generation. Al met al best oke, maar zeker niet uitzonderlijk.

Goed debuut-album vanwege de vele sterke nummers. Wat wel opvalt is dat dit album zeer braaf is in vergelijking met het latere werk van The Who. Los van een veel ruigere klank en ontwikkeldere sound zijn latere nummers veel experimenteler. Dit is pop. Goed geplaatste pop, erg goed uitgevoerd en toonaangevend voor haar generatie.

Heerlijke debuutplaat, met name door Townshends karakteristieke gitaargeluid en de soms losse dan weer strakke instrumentale aanpak. Net als The Byrds' Roger McGuinn speelt Townshend voornamelijk hier op een Rickenbacker, maar bespeelt het instrument op een totaal andere manier (veel losser).
Ook erg effectief is hun mix van folky elementen (gitaar, double-tracked zang) in combinatie met hun grovere soul en r&b-invloeden, wat op momenten voor een unieke blend zorgt (neem het bijna morbide The Good's Gone).
Hierdoor onderscheiden ze zich ook moeiteloos van andere grote Britse R&B-bands als The Animals en the Stones en laten ze horen in 1965 op minstens gelijke voet staan met deze bands.

Even gelezen, ik zie veel discussie over de Amerikaanse en Engelse uitgaven maar niemand heeft het over de Nederlandse uitgave van 1966 die The Kids Are Alright heet met dezelfde tracks als de de engelse uitgave van My generation.
De hoes is heel anders, met een foto van the Who ik vermoed ergens in Soho.
Vrij zeldzaam ook, uitgebracht via Brunswick en mono.

Goed, nu we in de marathons Led Zeppelin en Black Sabbath hebben gehad, nemen we toch nog een stapje terug naar een band die voor de ontwikkeling van zowel punk als hardrock en heavy metal een enorm belangrijke invloed is geweest. Ik ken The Who vooral van Tommy en de standaard hits die je op de classic rock stations voorbij hoort komen, maar heb er nooit echt complete albums van beluisterd. Daar gaan we nu verandering in brengen.

Klinkt voor zijn tijd bij vlagen toch nog behoorlijk stevig. Nu zijn er bij vlagen nog wel een paar Beatles-esque songs, maar als het rockt, dan rockt het ook goed. My Generation is vanzelfsprekend een hoogtepunt me thet furieuze drumwerk, bassolo en rammende gitaarpartijen, maar ook Please, Please, Please is nog best rauw en It's Not True heeft lekker rauw gitaarwerk. The Ox is misschien nog wel een hoogtepunt, waar Moon helemaal bezeten klinkt.

Geen album dat ik per se snel uit mezelf op zal zetten, maar alsnog helemaal in zijn tijd gezien erg tof. Benieuwd hoe deze band zich per album zal ontwikkelen!

Leuk om na Led Zeppelin verder te gaan met The Who. Het was Keith Moon die de New Yardbirds officieus omdoopte tot Lead Zeppelin. Op een of andere manier heb ik nooit echt de aanzet gehad om me te verdiepen in het werk van deze legendarische band. Toch heb ik vier albums van ze in de kast staan. Op My Generation kan ik ook niet zeggen dat ik er helemaal warm van word. De hitsongs zoals de titeltrack en The Kids Are Alright doen het goed. The Ox is ook zeker wel gaaf, maar de rest variert van aardig tot lichtjes irritant. In de jaren zestig was het coveren van oude blues nog erg in trek, maar tegenwoordig zul je covers als I'm A Man niet meer tegenkomen. Dat The Who nog veel te leren heeft, hoor je wel op A Legal Matter. Toch is de sfeer op dit album wel goed en overheerst een positief gevoel. Grappig dat mijn generatie tegenwoordig aardig wat moeite heeft met de generatie die in de titeltrack bezongen wordt. Moet ze nageven dat ze toen wel hun bek opentrokken in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten.

Een geweldig energiek en afwisselend debuut. Is dit inderdaad "the hardest mod pop recorded by anyone" zoals AMG meent, of komen de Small Faces nog aardig in de buurt? Hoe dan ook, dit is zo'n plaat die ik probleemloos meerdere keren achter elkaar kan draaien vanwege de heerlijke sound: zwaar in de drums, maar in het gitaarwerk de ene keer poppy-jangly, de andere keer knarsend en dreigend. De stem van Daltrey heeft nog niet het gewicht en de orkaankracht die hij tijdens de tournees tussen Tommy en Who's next zou ontwikkelen maar al wel de expressie en de warmte, en hoewel Townshend nog wat poppier en meer sixties-beat-achtig componeert zitten er toch ook al zwaardere nummers als The good's gone en het titelnummer bij. Moeilijk om een derde favoriet naast My generation en The kids are alright aan te kruisen, maar uiteindelijk kies ik toch voor de perfecte pop van A legal matter. Dit is het enige Who-album (t/m By numbers) dat ik niet als geremasterde CD met bonustracks heb (ik beluister hem in de vroege maar niet slecht klinkende MCA-versie met Amerikaanse tracklist), maar misschien moet ik daar toch ook maar eens aan geloven, want wat is dit toch een leuke plaat.