menu

Cream - Disraeli Gears (1967)

mijn stem
3,92 (416)
416 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Polydor

  1. Strange Brew [Stereo] * (2:46)
  2. Sunshine of Your Love [Stereo] * (4:10)
  3. World of Pain [Stereo] * (3:02)
  4. Dance the Night Away [Stereo] * (3:34)
  5. Blue Condition [Stereo] * (3:29)
  6. Tales of Brave Ulysses [Stereo] * (2:46)
  7. SWLABR [Stereo] * (2:31)
  8. We're Going Wrong [Stereo] * (3:27)
  9. Outside Woman Blues [Stereo] * (2:25)
  10. Take It Back [Stereo] * (3:04)
  11. Mother's Lament [Stereo] * (1:46)
  12. Lawdy Mama [Stereo Version 2] * (2:47)
  13. Blue Condition [Alternate Stereo Version] * (3:09)
  14. We're Going Wrong [Demo] * (3:49)
  15. Hey Now Princess [Demo] * (3:31)
  16. SWLABR [Demo] * (4:30)
  17. Weird of Hermiston [Demo] * (3:12)
  18. The Clearout [Demo] * (3:56)
  19. Strange Brew (2:48)
  20. Sunshine of Your Love (4:11)
  21. World of Pain (3:06)
  22. Dance the Night Away (3:34)
  23. Blue Condition (3:28)
  24. Tales of Brave Ulysses (2:50)
  25. SWLABR (2:32)
  26. We're Going Wrong (3:25)
  27. Outside Woman Blues (2:25)
  28. Take It Back (3:07)
  29. Mother's Lament (1:47)
  30. Lawdy Mama [Mono Version 1] * (2:01)
  31. Blue Condition [Alternate Mono Version] * (3:09)
  32. Strange Brew [BBC Mono Recording] * (3:00)
  33. Tales of Brave Ulysses [BBC Mono Recording] * (3:39)
  34. We're Going Wrong [BBC Mono Recording] * (3:25)
  35. Born Under a Bad Sign [BBC Mono Recording] * (3:42)
  36. Outside Woman Blues [BBC Mono Recording] * (3:19)
  37. Take It Back [BBC Mono Recording] * (2:18)
  38. Politician [BBC Mono Recording] * (3:59)
  39. SWLABR [BBC Mono Recording] * (2:32)
  40. Steppin' Out [BBC Mono Recording] * (3:36)
toon 29 bonustracks
totale tijdsduur: 33:13 (2:05:47)
zoeken in:
deric raven schreef:
Cream blijf ik altijd vergelijken met The Jimi Hendrix Experience uit dezelfde periode.
Maar zelfs Clapton was in deze periode, en uiteraard bij Derek and the Dominos op zijn best.
Want wees eerlijk, solo wist Clapton veel minder te overtuigen dan tijdens deze super periode bij twee supergroepen.
Zijn status heeft hij vooral aan Cream te danken.
De invloed van Jack Bruce hoor je zelfs in Nederland terug, tenminste ik wel in de zang bij bands als Cuby and the blizzards, Focus en Brainbox.
Het zal ook wel mee spelen dat bij mijn vader in de platenkast Cream tussen Brainbox en Cuby stond, en dat ik bij het luisteren van zijn albums altijd mooi netjes bij het begin van het alfabet begon.


Leuk dat je aan oudere muziek begint, maar check voortaan wel even de feiten vooraf. Clapton had i.t.t. Bruce al twee serieuze bands gehad voor ie aan Cream begon: de uitermate succesvolle Yardbirds - beetje psychedelisch - en John Mayall. In de muziekwereld was Mayall zo'n beetje een opleidingsinstituut voor jonge, veelbelovende gitaristen en itt Peter Greene (niet vernoemd) werd de naam van Clapton wel genoemd op het album dat hij met John Mayall maakte, een absolute klassieker imo - nog meer dan dit. Dat album zeker 5* gehad, op lp, steeds weer uitgeleend, of achtergelaten.

Songs for a Tailor uit 1969 is een soloalbum van een niveau dat - zo vrees ik - Clapton nooit heeft gehaald, om diverse redenen. Derek en the Dominoes - met Skydog als inhuur-contribuant; beiden wilden graag - wederzijds respect - met elkaar spelen, maar er waren fikse time constraints. Clapton lijkt altijd druk nodig te hebben.

Clapton was trouwens degene die - nadat hij Hendrix aan een linkshandige Fender had geholpen - zei dat iedereen nou wel kon inpakken nadat ie Hendrix had gehoord. "Clapton is god" is graffiti, door een fan op een pleemuur in Londen geschreven. Clapton was veel te introvert om zoiiets überhaupt te kunnen denken.

Deze Cream leerde je naspelen door thuis de singles op 33 toeren te draaien en dan waanzinnig veel te oefenen - Swlabr ik geef het je te doen

avatar van deric raven
4,0
Ik begin niet aan oudere muziek, Mjuman, deze stond vroeger al bij mijn vader in de platenkast.
Die bands die jij noemt; Yardbirds en John Mayall zie ik inderdaad meer als opleidingsinstituut voor de grote namen Beck, Clapton, Page, Taylor en Green, maar absoluut niet als supergroepen, daarvoor is meer nodig dan goede gitaristen, maar juist een samenspel tussen de instrumenten.
Bands waar deze gitaristen in terecht kwamen; Led Zeppelin, Fleetwood Mac, Cream, Rolling Stones hebben dat wel.
Feiten hoef ik niet te checken, die kloppen over het algemeen wel.
Het gaat mij meer om de beleving, en volgens mij haal ik nergens aan dat Clapton bij Cream begonnen is.
Wel dat vanaf toen zijn status een stuk groter werd.

avatar van bikkel2
In Mayall's Bluesbreakers werd Clapton als het ware bekend.
Clapton was inderdaad introvert en nauwelijks geinteresseert in commercieel succes.
Ironisch op de hoes van de bekende Bluesbreakers lp, is dat Clapton een magazine leest- onder het motto laat mij lekker met rust.
Maar ik vermoed dat hij veel geleerd heeft van Bruce en Baker die beiden een jazz achtergrond hadden.
Nadat hij een aanbod weigerde van The Stones om Brian Jones te vervangen werd Clapton zwaar fan van The Band.
Eigenlijk wilde hij dat soort muziek gaan maken.

deric raven schreef:
Feiten hoef ik niet te checken, die kloppen over het algemeen wel.
Het gaat mij meer om de beleving, en volgens mij haal ik nergens aan dat Clapton bij Cream begonnen is. Wel dat vanaf toen zijn status een stuk groter werd.


Leuk dat je dat allemaal meegemaakt hebt als kleine jongen. Dat zal een leuke afwisseling geweest zijn: Mayall en Cream draaien na Nirvana en Pearl Jam.

avatar van deric raven
4,0
Zou hij door zijn schuchtere persoonlijkheid en de bekendheid een vlucht in de drugs hebben gezocht?
Lijkt mij aannemelijk.

avatar van deric raven
4,0
Mjuman schreef:
(quote)


Leuk dat je dat allemaal meegemaakt hebt als kleine jongen. Dat zal een leuke afwisseling geweest zijn: Mayall en Cream draaien na Nirvana en Pearl Jam.


Dat was al jaren voor Nirvana en Pearl Jam.
Ik leerde Golden Earring kennen via Cut, wat ik geweldig vond.
Van Golden Earring had mijn vader verschillende albums, en vervolgens liet hij mij meer van zijn verzameling horen.
Verder heb ik een oom die groot liefhebber is van Neil Young en Eric Clapton, en ook daar hoorde ik veel rond mijn 10e jaar.
Een oom die zelf ook aardig gitaar kan spelen, en genoeg pogingen heeft ondernomen om het mij te leren.
Helaas zonder enig resultaat.
Allemaal feiten, en een stuk geloofwaardiger dan verhalen van jou over dat je elke band in de beginperiode live hebt gezien.

De basis ligt bij mij bij de muziekverzameling van mijn ouders; als 10 jarige had ik een elpee van Kinderen voor Kinderen, en Cut van Golden Earring.
Er was toen nog geen YouTube of Spotify; alleen die platenkast, TopPop en Hilversum 3.

avatar van bikkel2
Wellicht dat Clapton door de druk en de hysterie rond zijn persoon aan de verkeerde midddlen ging.
Clapton is een degelijk gitarist erg muzikaal ook.maar zeker niet de beste en dat wist hij zelf ook donders goed.
Maar een makkelijke jeugd had hij ook niet. Opgevoed door een tante en oom als ik het wel heb. Soort vergelijkbare situatie als John Lennon.
Dat doet ook wat met je.
Alle goede bedoelingen ten spijt vind ik Clapton solo erg wisselvallig.

Ok, dat zal dan tegen 't eind 80s geweest zijn - maar mocht jij als 7-jarige of zo al de pick-up bedienen en zelf een lp opleggen? Dat was best een tricky klus.

Dit is wel een aardig interview met EC: http://www.hittinthenote.com/HTN26-Clapton.pdf

Ik had al singles van Yardbirds en voor mij als snotaap van 11 oid (eerder kocht ik geen singles) was Clapton al huge. Herinner me nog een concert waar ie het publiek zijn rug toekeerde bij lastige solo's en ik herinner me ook een concert waar ie een back-up gitarist (in het donker) had omdat ie zelf niet betropuwbaar genoeg was in zijn spel (dat was echt dramatisch - dan zie je een mythe uiteenvallen).

avatar van deric raven
4,0
bikkel2 schreef:
Wellicht dat Clapton door de druk en de hysterie rond zijn persoon aan de verkeerde midddlen ging.
Clapton is een degelijk gitarist erg muzikaal ook.maar zeker niet de beste en dat wist hij zelf ook donders goed.
Maar een makkelijke jeugd had hij ook niet. Opgevoed door een tante en oom als ik het wel heb. Soort vergelijkbare situatie als John Lennon.
Dat doet ook wat met je.
Alle goede bedoelingen ten spijt vind ik Clapton solo erg wisselvallig.


Ik heb ooit iets gehoord dat hij op een ziekbed gitaar leerde spelen, maar dat zou ook over iemand anders kunnen gaan.
Maar daar staat mij iets van bij.

avatar van bikkel2
Was dat niet in zijn periode dat hij net afgekickt was van de smack Mjuman ?
Pete Townsend had hem overgehaald om een paar concerten te doen in The Rainbow.
Dat was zware kost voor E.C. Heel onzeker en absoluut uit vorm heeft hij die gigs gedaan.
Van ellende ging hij toen maar aan de drank.

avatar van bikkel2
Staat me wel iets van bij deric...... maar vaag.

De periode was 71-74 en Clapton heeft wel eens gezegd dat ie uitermate dankbaar was naar Pete Townshend. Ginger Baker zocht ' em in die tijd wel eens op om 'em mee te nemen naar de Sahara (daar kan je niet scoren).

Rainbow klopt idd - in NL dacht ik Ahoy; George Terry nam toen zijn partijen over - was een fikse tegenvaller.

avatar van bikkel2
Ja, slechte periode idd. In 1980 werd ie accuut opgenomen omdat ie nogal wat maagzweren had vanwege drankmisbruik.
Dat was zijn latere bluesperiode. Ik heb de lp Just One Night van die tour. Daar speelt ie trouwens heel goed.

Voor mij absoluut geen vraag wat ik zijn beste werk vindt dat dubbelalbum met het schilderij op de hoes!

En live gaat er niets boven 24 Nights dat ook nog eens zeer fraai is opgenomen. Verder Delaney and Bonnie, & Friends on Tour with EC is ook een prima (live)album.

avatar van Droombolus
5,0
Mjuman schreef:
Ik had al singles van Yardbirds en voor mij als snotaap van 11 oid (eerder kocht ik geen singles) was Clapton al huge.


Uhhhhhhh.......... Nou maak je me nieuwsgierig want er waren ( in Amsterdam iig ) prakties geen Yardbirds singletjes met Clapton te koop destijds...... De achterkant van For Your Love en Boom Boom / Honey In Your Hips was alles met ome Clap. Wat hier verder op markt was, was ( m.u.v. Little Games / Puzzles met Jimmy Page ) allemaal met Jeff Beck.

Cured
Ik ben in een topjaar geboren..... . Ik ben trouwens geboren op de tonen van Purple Haze, heel toepassellijk voor mij (mijn broer had dat singletje gekocht in die weken)....Am I Happy, Or In Misery....

Ik was niet mentaal 'fit' toen (nu nog niet ) overigens, bleekjes en had kort na de geboorte last van Outside Woman Blues

Blue Condition is het zwakke broertje hier, hoewel kant B wel wat minder is als Kant A, met ook nog een 'opvullertje' (Mother's Lament)

avatar van Stijn_Slayer
4,0
deric raven schreef:
De invloed van Jack Bruce hoor je zelfs in Nederland terug, tenminste ik wel in de zang bij bands als Cuby and the blizzards, Focus en Brainbox.


Mwah, de falset was een aantal eeuwen eerder al uitgevonden. De muzikale invloed hoor je bij m.n. Cuby wel terug, al vind ik Brainbox en Cuby eigenlijk een klasse beter en veelzijdiger dan Cream.

Beste van Cream is in mijn optiek hun afscheidsconcert in de Royal Albert Hall. Die energie en virtuositeit lijken ze nergens anders te halen.

Azaad
Saaie shizzle dit.

avatar van jurado
4,5
Azaad schreef:
Saaie shizzle dit.


Klopt! Gebeurt echt niets op dit album.

avatar van lennon
4,0
van Clapton heb ik niks in huis (behalve als hij onvermijdelijk als gastartiest opduikt ergens), en dat is bewust, vind het veel te saai.

Maar in deze band doet hij wat hij het beste kan, en dat is gitaar spelen!

'67 is net als 20 jaar later '87, een top jaar qua releases. Dit album behoort ook tot de klassiekers, en ik moest 'm dan uiteindelijk ook gewoon hebben. En zo doet Clapton (met een heel album) ook zijn intrede in mijn collectie. Zolang hij de leiding maar niet neemt.

Cream had 3 zeer begenadigde muzikanten in hun bezetting. Allen met hun nukken, maar de geniale, maar geestelijk gestoorde Ginger Baker is wel de meest opvallende. Zijn drum partijen zijn echt enorm genietbaar!

Blue condition, Take it back en Mother's lament vergeef ik ze maar, want er staat teveel moois op deze plaat. Maar dat zijn wel enorme vreemde eenden in de bijt. Het zal de LSD geweest zijn denk ik dan maar.

avatar van Teunnis
Berichten verplaatst naar Eric Clapton

avatar van RuudC
4,5
Ik weet nog goed toen ik met (onder andere) deze cd in de rij voor de kassa stond. Twijfels, twijfels, want die kitscherige roze hoes. Ik had gelezen dat het een klassieker was en in die dagen (ongeveer tien jaar geleden) begon ik geïnteresseerd te raken in de platen die oude metalbands geïnspireerd hadden. Maar ja, hier zat Clapton in en zijn solowerk, voor zover ik daar bekend mee was, vond ik altijd maar saai.

Toch pakte dit album me helemaal in Sunshine Of Your Love en vooral Tales Of Brave Ulysses zijn absolute favorieten geworden. Disraeli Gears staat vol met geweldige rocksongs. De blues van het debuut hebben daar toch behoorlijk plaats voor moeten maken, maar dat vind ik absoluut niet erg. Het vakmanschap van dit trio is wederom goed hoorbaar en het resultaat is een stuk pakkender. Strange Brew is me misschien nog wel te ingetogen, maar dat is Cream te vergeven. BLue Condition daarentegen doet me echt weinig. Daar klinkt het me allemaal te slordig. Dan heb ik veel liever de jolige nummers als SWLABR en Take It Back. Het lachen vergaat me dan wel weer bij Mother's Lament. Zal vast een insiders joke zijn, maar ik vind het een ronduit vervelende afsluiter van wat een erg goed album is. Sinds lange tijd weer een verlaging, want 5* vind ik toch teveel van het goede.

Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Fresh Cream

avatar van lennert
4,0
Tales Of Brave Ulysses is toch wel een werkelijk magistrale epische song die verdomd nog aan toe toch echt veel te kort duurt. Het is jammer dat er ook songs als Blue Condition, Take It Back en Mother's Lament op staan en dat de band niet meer van die epische liederen neerzet, dan was de score nog wat hoger geweest. Alsnog niet verkeerd, Sunshine Of Your Love is sowieso ook een fantastische single, maar ik vind de band toch het beste als ze wat verder gaan dan simpelere bluestracks.

Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Fresh Cream

avatar van herman
3,0
Tales Of Brave Ulysses is voor mij ook het hoogtepunt en eigenlijk het enige écht goede nummer. Later overigens nog eens vrij geciteerd door Monster Magnet in Negasonic Teenage Warhead (gelijk hun beste nummer).

Ik merk dat hoe dieper ik in de 60's zit, hoe saaier ik dit ga vinden (en blues georiënteerde rock is toch al niet mijn favoriete genre). Ik hoor dit liever ergens op de achtergrond dan dat ik er actief naar ga zitten luisteren. Dan valt een miskleun als Mother's Lament wellicht ook minder op.

avatar van Droombolus
5,0
herman schreef:
Tales Of Brave Ulysses is voor mij ook het hoogtepunt en eigenlijk het enige écht goede nummer. Later overigens nog eens vrij geciteerd door Monster Magnet in Negasonic Teenage Warhead (gelijk hun beste nummer).


Tales citeerde Summer In The City van de Lovin' Spoonful ( in de Classic Albums doc over Disraeli Gears doet ome Clap het allemaal uit de doeken ) en Jack Bruce herhaalde dat eerbetoon nog een keer met White Room ....... De vraag is nu waar Mark Sebastian, de broer van John die de basis voor het nummer legde, de mosterd vandaan haalde .......

avatar van Forza
3,5
De samenwerking van deze drie topmuzikanten resulteert helaas in een redelijk slaapverwekkend album. De muziek had van mij een tandje sneller gemogen en de zang iets meer met een scherp randje.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:21 uur

geplaatst: vandaag om 03:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.