Cream - Disraeli Gears (1967)

Kent iemand de samenwerking van Robin Trowers en Jack Bruce. Super!

Verde is muziek toch persoonlijk? Als iemand Clapton solo leuker vindt dan Bruce solo is dat toch prima?

Ik laat mij niet leiden door singlesucces om muziek goed te vinden.

Tears in Heaven is scihitterend inderdaad.

Overigens heeft Duane Allman nooit een soloplaat gemaakt. Hij is al erg jong overleden. Bij The Dominoes was hij sessieman, want dat was zijn baantje.

Dat laatste blijkt, want Jack Bruce heeft waarschijnlijk in meer samenwerkingsverbanden en groepen meegespeeld dan Eric Clapton. Met Cream heeft ie duidelijk minder bekendheid verworven dan Clapton. Voor zijn fans heeft hij daarna moeilijk te volgen carrièremoves gemaakt, laat staan voor het grote platenkopende publiek. Niet handig als je doel is om beroemd te worden. Maar dat was zijn doel helemaal niet; Jack Bruce was een bescheiden jongen, wars van sterrengedrag als dat van bijvoorbeeld heer Clapton. Hij wilde muziek maken en verder vooral met rust gelaten worden. Dat zijn waarschijnlijk de belangrijkste redenen (veel doen zonder zijn naam te vestigen, van nature op de achtergrond willen blijven) dat zijn bekendheid bij het grote publiek altijd is achtergebleven bij de status die hij als muzikant had/heeft. Hij was de artistiek "leider" van Cream en dat heeft hij solo naar een nog hoger niveau getrokken. Luister Bruce' eerste 4 soloalbums er maar eens op na.

Je ziet het wel vaker. Rory Gallagher die niet op The Stones zat te wachten, Akkerman niet op Level 42, etc.

Misschien kun je ze redelijk in de markt zetten als je er een paar in een supergroep stopt, maar ook daar zijn ze vaak te eigenzinnig voor.

Dit kun je nooit zeggen. Helemaal afgezien van de vraag of je Clapton of Bruce beter vind, kun je nooit bewijzen dat Clapton er doelbewust op uit was om als "ster" neer te worden gezet en Bruce andersom juist niet.

Dit soort dingen hangt van teveel toevalligheden af. Jack Bruce zal ongetwijfeld hele goede albums hebben gemaakt maar ergens zal hij toch ook gehoopt hebben dat zijn pijp er flink van zou kunnen roken. Dat is niet gebeurd, zeker niet in vergelijking met het commerciële succes van Eric Clapton. Ik denk niet dat hij daar bewust voor heeft gekozen omdat het altijd "raar" is dat als je een (goed) album uitbrengt dat je dan niet zou willen dat de halve wereld het koopt. Maar je weet het niet.

Met wat hij heeft gepresteerd, is het onmiskenbaar dat Eric Clapton zal moeten worden ingedeeld bij de "groten der aarde" inzake muziek. Net als bij veel andere "groten" heeft hij in de loop van zijn lange carrière ongetwijfeld steekjes, of misschien zelfs wel steken, laten vallen. Maar of van hem nou kan worden gezegd dat hij doelbewust alles op alles heeft gezet om beroemd te zijn/blijven/worden.

Toonaangevende gitaristen stijgen in roem meestal boven andere muzikanten in een band uit, vooral als de gitaar het leidende instrument is en de gitarist ook zingt. Eric Clapton heeft het geluk gehad net toevallig gitaar te spelen en ook de zang voor zijn rekening te nemen. Daardoor is hij (veel) beroemder gebleven/geworden dan Bruce. Maar beiden hebben vast niet bewust voor een rol op de voorgrond of juist op de achtergrond gekozen.

Clapton was ook vrij bescheiden. Het ging hem nooit om de roem, maar puur om de muziek. Juist dat is de reden dat Clapton de ene na de andere band oprichte, zodat hij niet in de schijnwerpers hoefde te staan. Na Derrek and the dominoes was hij zo'n grote naam dat de druk te groot was zodat hij naar de heroine greep. Zijn naam was zo groot geworden dat hij niet meer in een band kon gaan zitten, hij zal iedereen overschaduwen. Vandaar de beslissing, tegen wil en dank, om solo verder te gaan. Maar zelfs nu nog heeft Clapton het het meest naar zijn zin als hij samenwerkt met andere. JJ Cale, Stevie Winwood, BB King etc..

Ja, dat snap ik wel, dan kan hij zich een beetje optrekken aan het niveau van de ander. Een slechte voetballer tussen alleen maar goede voetballers wordt vanzelf een stukje beter. Of zoals Zappa het mooi verwoordde: "I wouldn't hire myself".

Deze en wheels on fire vind ik de beste Cream platen. Maar het beste nummer van Disraeli Gears vind ik ongetwijfeld het fantastische Tales of Brave Ulysses. Tekst geschreven door ene
Martin Sharp en de muziek geschreven door Eric Clapton, terwijl Bruce het fantastisch zingt. De gitaar van Clapton vind ik, hoewel de meningen over hem heel vaak zijn verdeeld, redelijk subliem. Trekkend en slepend trekt hij zijn wah-wah door het nummer heen.

Inderdaad prima gitaarwerk van Clapton die in de Classic Album doc ook nog vrolijk bekent het schema van Lovin' Spoonful's Summer In The City "geleend" te hebben. Dat hij daarbij de Spoonful, en hun gitarist Zal Yanovsky in het bizonder, ook nog aangeeft als een van zijn inspiratiebronnen in die jaren werd ik ook heel vrolijk van.

Disraeli Gears gaat nog verder in de psychedelica dan het debuut en de bandleden blijken erg goed te zijn ingespeeld, er wordt even soepel en vakkundig gemusiceerd. Ik vind dat Eric Clapton bij Cream en vooral dit album zijn beste prestatie levert. Enkel Mother's Lament vind ik minder geslaagd maar de overige songs zijn uitstekend, vooral Strange Brew en Tales of Brave Ulysses.

Redelijk album. De muziek steekt goed in elkaar, maar de nummers lijden onder de dunne en wat onzeker overkomende zang. Daarnaast hadden Blue Condition en Mother's Lament van mij niet op deze plaat hoeven staan. Daar staat tegenover dat Tales of Brave Ulysses wel weer erg goed is.

3.0*

Juist, Blue Condition & Mother's Lament trekken het album diep naar beneden.

Met deze plaat heb ik Cream ooit leren kennen. Natuurlijk kende ik The White Room al wel en omdat ik dat een geweldig nummer vond (en nog steeds vind), besloot ik een volledige plaat van ze aan te schaffen. In de Hard Rock en Heavy Metal encyclopedie (jawel!) wordt Disraeli Gears als beste plaat van de mannen aangeduid en dus besloot ik die aan te schaffen. Bluesrock, psychedelica en de ietwat desperate zang van Jack Bruce (zoals dat zeer treffend wordt beschreven in de al genoemde encyclopedie) maken dit tot een klassieker. OK, er staan enkele iets mindere nummers op, zoals Blue Condition en Mothers Lament, maar daar tegenover staan onverwoestbare klassiekers als Strange Brew, Sunshine Of Your Love, Tales Of Brave Ulysses en Swlabr. Wel kan ik een ieder aanraden de mono-versie te luisteren (die op de deluxe versie staat, ook op spotify), want de extreme stereo-mix heb ik altijd wat vreemd gevonden.
Rust zacht Jack Bruce, je stem en bas zal nog vaak door m'n boxen schallen.

SWLABR bedoel je toch ? Ik vind de DeLuxe nog te prijzig maar uiteindelijk zal ik er wel voor sneuvelen want de MONO miks heeft gewoon meer body. Zo'n DeLuxe met MONO miks van Fresh Cream zou ik wel gelijk voor gaan trouwens maar helaas is daar alleen een Japanse release van met prijzen ( op evilBay ) vanaf 40 USD zonder verzendkosten en da's me veels te gortig ........

?De heren waren ook wel eens relaxt en dan was de boog wat minder gespannen. Kijk naar de niet geringe pluspunten, geheid dan je dan hoger dan een 3 uitkomt !

Las op een ander forum iets over groepen als Who, Cream en de Stones die eind jaren zestig voorbij werden gestreefd door groepen met meer techniek zoals Grateful Dead en Led Zeppelin. Slaat nergens op. Onvolwassen verhaal, het is geen wedstrijd, Kom nou !!

Nee, ik blijf bij een rotsvaste 3.0 .

Zijn de verschillen tussen de mono en stereo erg groot? ik heb alleen de mono, en nog nooit de stereo gehoord. nieuwsgierig of ik daar eens achteraan moet gaan.

In Mono is het een logies vervolg op Fresh Cream en klinken ze veel meer als een live band. Voor de Stereo miks is veel meer galm en echo gebruikt waardoor de muziek ( voor mijn oortjes ) aan kracht inboet. Als fan moet je ze eigenlijk allebei hebben, als gewoon muziekliefhebber heb je aan 1 van de 2 voldoende denk ik.

Door de docu gisteren op tv over Ginger bread besloten dat ik deze muziek maar eens moet gaan luisteren.

Geen liefhebber van Clapton (als zanger) maar daar heb ik hier dus geen last van. Maar om die reden nooit verdiept in deze band.
Ga ik nu dus wel doen!! Wat ik van ze ken, vind ik zeer goed te pruimen, en Jack Bruce zijn zang bevalt me ook erg goed!

I'll be back!

Ja, was een leuke docu over die knotsgekke drummer die nog steeds kettingrokend rondloopt op deze aardkloot.

Geweldige drummer, als mens een regelrechte ramp.

Persoonlijk vind ik Baker een zeer matige drummer. Dat kan ik niet onderbouwen. Ik heb geen verstand van drum techniek, maar John Bonham is voor mij dé drummer.

Ik ben drummer en beweer hier niet dat ik alle wijsheid in pacht heb, maar Baker een matige drummer noemen is onzin.
Het is niet mijn favoriete slagwerker, maar Ginger is een vooruitstrevende drummer geweest. Een man die jazz, rock en worldmusic als eenheid in zijn spel bracht.
Hij is ook veel meer een completere muzikant.Hij componeerde net zo makkelijk en ook arrangeren ging hem goed af.

Hoog gewaardeerd door collega grootheden en zelfs jazzlegend Art Blakley roemde hem.
Check voor de gein eens wat drumclinics op You Tube en kijk wat hij onafhankelijk van elkaar allemaal doet.

Tuurlijk was Bonham een geweldenaar, topdrummer en een legend, maar Baker is anders in stijl.
Nogmaals een draak van een man, maar een legend als drummer.

Baker een zeer matige drummer

Ja, ik heb hem wat beter leren "kennen" n.a.v. die docu, maar je zag meteen dat ie er eigenlijk niks van kon.. vandaar de docu ook

Die is morsdood. En dat kan ik onderbouwen.

En volgens Bonham waren er maar 2 belangrijke drummers in de UK: Baker en hijzelf. Baker vind dan weer dat Bonham zichzelf mateloos overschatte ........ Kortom, kwa zelfoverschatting en opgeblazen ego wint ome Ginger.

Kwa unieke drumstijlen is het wat mij betreft gelijkspel maar eigenlijk hoor ik een drummer als Jon Hiseman liever dan beide opgeblazen drumkikkertjes.

Een ieder zal zo zijn favoriete drummer hebben. Ik loop weg met Levon Helm bijvoorbeeld. Geen krachtpatserij maar wat kon de man een heerlijke groove neerleggen.
Maar de stelling dat Ginger Baker een drummer met een matige techniek is slaat nergens op.
Zeg dan niets als je het niet eens kan onderbouwen.

Cream blijf ik altijd vergelijken met The Jimi Hendrix Experience uit dezelfde periode.
Een sterke drie eenheid; meesterlijke gitarist, met een geweldige ondersteuning van bas en drumpartijen, die het geheel naar een andere dimensie stuwen.
Met een groot verschil; een beetje muziekkenner heeft zeker gehoord van de namen Ginger Baker en Jack Bruce, terwijl er minder vaak een lichtje gaat branden bij Noel Redding en Mitch Mitchell.
Toch is hun aandeel net zo belangrijk te noemen.
Laatst de documentaire over Ginger Baker voor de 2e keer gezien, en ik begin het steeds meer te begrijpen.
Zijn woeste, doorleefde uiterlijk in combinatie met zijn rode krullen is indrukwekkend te noemen, zeker als je ziet hoe hij als een slager te keer gaat achter het drumstel.
Hij wordt samen met Keith Moon gezien als de grootste drummers uit deze tijd, maar wat een verschillende persoonlijkheden.
Keith Moon was een clown, Baker een geweldenaar.
Animal van The Muppet Show moet wel van hem zijn afgeleid; inclusief veel roodkleurige behaaring.
De spanning tussen Jack Bruce en Ginger Baker is op het album niet te horen, maar daarvoor kun je beter live opnames uit deze periode bekijken.
Een kwelling om te zien, en Clapton was toen absoluut geen God, maar meer een misdienaartje die ergens tussen de duivel en engel instond, te bang om partij te kiezen.
Maar zelfs Clapton was in deze periode, en uiteraard bij Derek and the Dominos op zijn best.
Want wees eerlijk, solo wist Clapton veel minder te overtuigen dan tijdens deze super periode bij twee supergroepen.
Zijn status heeft hij vooral aan Cream te danken.
De invloed van Jack Bruce hoor je zelfs in Nederland terug, tenminste ik wel in de zang bij bands als Cuby and the blizzards, Focus en Brainbox.
Het zal ook wel mee spelen dat bij mijn vader in de platenkast Cream tussen Brainbox en Cuby stond, en dat ik bij het luisteren van zijn albums altijd mooi netjes bij het begin van het alfabet begon.

Clapton wist meestal niet waar hij het zoeken moest als Baker en Bruce het weer eens aan de stok hadden.
Als een bang vogeltje liep hij dan maar weer weg.
Maar slowhand heeft absoluut zijn beste periode in Cream beleefd.
Toen hij met Steve Winwood Blind Faith begon dook de red man ook weer op.
Toch beschouwd Baker hem als een goede vriend na al die tijd.

Zeker met je eens aangaande Redding en Mitchell.
Mitchell was ook een topdrummer en past moeiteloos in het rijtje Baker, Bonham en Moon.
Allemaal drummers die qua sound enorm belangrijk waren voor de bands waar zij in speelden.