Cream - Disraeli Gears (1967)

Overdrijf je niet een beetje met die goddelijke status van Clapton? In het bluesgenre vind ik het een goede gitarist maar niet de beste. Ik kan een tiental bluesgitaristen noemen die ik beter vind. (De afdelingen rock, jazz en experimenteel laat ik gemakshalve maar even buiten beschouwing). Als zanger vind ik Clapton matig en ben ik blij dat Jack Bruce als Creamlid wel gezegend is met een mooie stem.

Disraeli Gears is een prettig album en was vooral het voertuig voor de twee hits en b-sides die er op voorkomen. Om die reden heb ik het album toendertijd op vinyl aangeschaft. Liever luister ik nu echter naar The Very Best Of The Cream. Dat vind ik een fijne en behoorlijk volledige compilatie.

(Antwoord is: She Walks Like A Bearded Rainbow. Wat is de quizvraag?)

De quizvraag is: wat betekent SWLABR (track 7)?

Door naar de volgende ronde....!

Nee. Ik refereer enerzijds aan de toen gangbare kreet "Clapton is God". Anderzijds kan ik me daar helemaal in vinden, aangezien Clapton, zeker in de blues, behoort tot mijn favoriete gitaristen. Dat jij daar een andere mening over bent toegedaan staat je uiteraard volledig vrij, net zoals je mijn statement overdreven mag vinden.

Een 4,0* (je stem) is in ieder geval niet overdreven voor een album waar iemands goddelijke status mee bevestigd wordt...

Ik heb altijd gevonden dat Clapton een beetje te veel opgehemeld wordt.

Je ontwijkt mijns inziens hoffelijk de discussie. Die overbekende kreet stond voor zover ik me kan herinneren alleen op Engelse muren. Omdat jij je in die slogan kunt vinden ben ik benieuwd naar de kwaliteiten die jij Clapton toedicht. Hoe en waarom onderscheidt Clapton zich voor jou goddelijk in vergelijking met andere (zingende) bluesgitaristen? Ik ben daar oprecht nieuwsgierig naar. Niet om jou of Clapton te bekritiseren maar omdat ik al bijna een halve eeuw nooit helemaal begrepen heb waarop de adoratie voor Mr. Slowhand is gebaseerd.

Puur gevoel, emotie, intensiteit, meeslependheid en beleving, het ongekende vermogen om de tekst/thema van een liedje te vertalen naar de meest mooie diepe donkere warme bluesy gitaartonen. Techniek maal ik helemaal niet om. Muziek is voor mij gevoel en beleving. Clapton is in mijn ogen een van de weinige gitaristen die mij gevoelsmatig weet te raken. Ik ben het wel met je eens dat deze kwaliteiten zich niet allemaal openbaren op "Disraeli Gears", maar wel in het bijzonder op "Layla and other Assorted Love Songs". Overigens geef ik geen bal om de vocale kwaliteiten van Clapton. Hij kan in mijn ogen goed zingen, maar daar baseer ik mijn waardering voor Slowhand niet op.

Op Layla and other Love Songs is het vooral Duane Allman die met zijn slide gitaar weet te raken. Volgens mij speelt Clapton hierop nauwelijks gitaar...

Nee, ik snap die addoratie voor Clapton (is God) ook nooit zo. Kijk maar eens naar de gemiddelden van zijn solo albums, dat komt niet boven de middelmaat uit allemaal. Dan zijn Cream, Blind Faith en Derek and the Dominos al een pak beter, met name door de inspirerende inbreng van andere bandleden, zoals Duane Allman, Jack Bruce en Steve Winwood.

Op "Layla..." spelen zowel Allman als Clapton gitaar. Juist die combinatie maakt dat zo'n goede plaat. De lead partijen worden evenredig afgewisseld, waarbij Allman uiteraard de slide partijen voor zijn rekening nam. Clapton "beperkt" zich tot sommige lead en vooral ritmepartijen. Vaak worden goede gitaristen afgerekend op hun lead partijen, terwijl ik vind dat juist in de ritmepartijen de verborgen kracht van een echt goede gitarist schuilt. En dat komt perfect tot uiting op "Layla and other Assorted Love Songs. Maar dat is slechts mijn mening. Overigens bespreken we nu een plaat op de verkeerde plek

Je verhaal is duidelijk. Ik deel je liefde voor de prachtig getoonzette wanhoop op Layla etc. en ik heb bij elk album daarna gehoopt op een herhaling van dat muzikaal niveau. Het werd junkieverdriet. Dat ligt voor mij als een deken hoorbaar over zijn solo-albums. Behalve op zijn debuut en Money And Cigarettes. In de Mojo (mei 2013) staat overigens een uitvoerig interview met Clapton waarin hij op zijn hele loopbaan terugkijkt, inclusief Disraeli Gears en zijn muzikale verhouding met Bruce en Baker.

Ik vind alle gitaristen op hun eigen manier onwijs fijn. Of het nu Allen Collins (solo in Free Bird) of Dickey Betts (Jessica), Clapton, Hendrix, Slash, etc. is, kan me niet schelen. Iedereen is onwijs goed. Al hoor ik liever soul dan technisch vernuft.

En wat ik ook niet snap zijn gitaristen in bandjes als Korn, Limp Bizkit etc. Ze houden kennelijk niet van soleren.

Over Disraeli Gears: het is zo'n fijne plaat omdat het zo lekker psychedelisch is.

Clapton bracht een sensationeel nieuw geluid op de John Mayall & The Bluesbreakers LP toen hij supergemotiveerd was en zijn aggresieve spel extra onderstreept werd met het ditto geluid van z'n Marshall versterker. Uit die tijd komt ook die kreet die jammergenoeg een geheel eigen leven is gaan leiden. Hij is een levende legende geworden en z'n fans worden IMO meestal niet gehinderd door een krities oor.

Ik vind 'm hier op Disraeli Gears bij tijd en wijle nog lekker op gang maar het echte vuur was er al uit en was het Bruce die voor mij de zaken muzikaal aantrekkelijk maakte. Als ik Clapton dan in een TV interview snerend over Bruce ( zie & ) hoor opmerken: "He fancied himself the lead singer" dan lopen bij mij de banden leeg ..........

Dat meen je niet.....zei meneer dat echt? Daar zakt mijn broek van af. Wat een zelfoverschatting én diskwalificatie van Jack Bruce. Dat doet voor mij de deur dicht. Ik zal blijven genieten van Cream en Derek etc. door met name Jack Bruce en Duane Allman maar verder is Clapton voor mij exit na zo'n denigrerende uitspraak. Wat een gotspe. Goodbye Eric....!

@Droombolus: In welk tv-programma was dat in 's hemelsnaam, weet je dat nog. Nu heeft Clapton wel vaker erg rare dingen gezegd, maar dit valt me wel heel erg tegen. Vind de zang van Eric op Disraeli Gears trouwens wel aardig (niet zo over the top als op latere albums, als ie zich een zwarte stem wil aanmeten en zijn stem forceert), maar Jack Bruce heeft natuurlijk een veel betere stem. We zullen het er maar op houden, dat er heel wat gepasseerd is in de periode 66-69
tussen Eric, Jack en Ginger.

Wat een emoties plots over Clapton, nergens op gestoeld, uit één citaat uit een interview, waar de hele context weg is.
Bruce was natuurlijk belangrijk binnen Cream, maar de staat van dienst van Clapton heeft hij niet. Toen niet en nu niet. Clapton is tot op de dag van vandaag een superster gebleven, verkoopt moeiteloos 20.000 concertkaarten in een dag terwijl Jack Bruce na Cream eigenlijk totaal in de vergetelheid is geraakt. Alleen een paar die hard muziek freak die zijn naam kennen. Jack Bruce had Clapton harden nodig dan Clapton Bruce.
Het was juist de samenwerking tussen en strijd in de band wat Cream zo spannend maakte. Een duel met instrumenten maar ze hadden elkaar net zo goed met messen of kanonnen te lijf kunnen gaan.

YouTube - Cream "White Room/Crossroads/Badge" Live-2005

En? Jij en ik weten dat niks zo onrechtvaardig is als de muziekindustrie en dat concertzalen vullen niks zegt over het muzikale en artistieke niveau. Nick en Simon trekken ook volle zalen.

Jack Bruce schat ik op alle fronten (veel) hoger in dan Eric Clapton. Clapton was nodig om de aandacht te trekken en stond blijkbaar bij een publiek dat niet al te veel op inhoud let garant voor hoge verkoopcijfers. Clapton had Bruce nodig om composities van niveau uberhaupt op de band te krijgen.

Wow, het wordt hier hard gespeeld. Ik ken Bruce te weinig om te oordelen, maar vind de aanvallen tegen Clapton bedenkelijk.

Wat is er mis met Nick & Simon?

Ik ben van mening dat degene die de volste zalen trekt toch echt succesvoller zijn dan degene die in kleine kroegjes speelt.

Wij zijn toch degene die naar de concerten gaan en de platen kopen? Wij kunnen mensen en artiesten zo succesvol maken als we willen.

Ik vind persoonlijke aanvallen naar artiesten sowieso niet netjes, want je kent de mensen niet eens persoonlijk.

Feit blijft dat Clapton een superster is, en een fijn oeuvre heeft opgebouwd. Of ie nou een toffe peer is of niet.

Gary Moore was ook zo'n type waar volgens de verhalen niemand mee kon samenwerken. Maar dat kon me nooit wat schelen. Ik vond zijn platen toch wel leuk. En hij was op een gegeven moment beroemder dan Phil Lynott.

Ik betwijfel trouwens of Clapton zo'n moeilijke mens is.

Patti Boyd denkt daar waarschijnlijk anders over.

Wat scoren de soloalbums van Allman, Bruce en Winwood? Clapton heeft aan nogal wat interesante projecten meegewerkt. De man is een prima muzikant die als hij doodgegaan was in 1971 minstens de statuur van een Hendrix zou hebben gehad. En het zou verdiend zijn ook. Dat zijn solowerk wat insukkelt overkomt de beste.

Beetje simpel hoor...en erg gemakkelijk.
Ik vind dat Jack Bruce talent heeft, maar ik schat hem zeker niet hoger in dan Clapton. Clapton heeft nog zoveel meer gedaan dan alleen Cream, het was voor Clapton één van de vele projecten waar hij bij betrokken is geweest. Terwijl het voor Jack Bruce zijn hoogtepunt was waar in 1968 al een eind aan kwam. Al vanaf die tijd heeft hij nooit meer iets gemaakt wat maar kan tippen aan zijn tijd met Cream. Hij raakte in de vergetelheid. Blijkbaar had hij Clapton harder nodig dan Clapton hem. Clapton stelde in 2004 een reunie voor om de bankrekening van zowel Baker als Bruce weer eens te spekken, die redelijk aan lager wal waren..
Pas in 2005 ging Jack Bruce om financiele redenen weer in zee met Cream.

Cream was een commercieel hoogtepunt voor Jack Bruce. Dat klopt. Terecht overigens als je het merendeel van hun eigen songs hebt gecomponeerd (samen met zijn tekstsmid Pete Brown). Daarna koos Bruce een richting ver van de commercie, die ik muzikaal veel interessanter vind dan de weg die Clapton insloeg. Ik wijs op zijn gewaardeerde solo-albums maar ook op de bijdragen die hij leverde op albums van anderen. Hij verloor daardoor het contact met het grote publiek maar dat vind ik geen maatstaf voor zijn muzikale kwaliteiten. Integendeel zelfs. Als de massa een artiest kritiekloos omarmt gaat bij mij de alarmbel rinkelen.

Daar ben ik het wel mee eens, maar het is natuurlijk niet zo dat commercieel succes zondermeer fout is. Dat zal een bijzondere arogante houding zijn.
En het is een sprookje dat artiesten als Jack Bruce niet commercieel zijn of geen doelen hebben om hun platen te verkopen. Als dat vervolgens niet lukt wordt daar ook wel eens een romantische kunstzinnige draai aan gegeven. Alsof het de artiest en de platenmaatschappij die er veel geld in stopt absoluut niet om te doen is. De muziekindustrie waar ook Jack Bruce deel van uit maakt is heel erg commercieel. Ik ben wel benieuwd op wiens platen hij heeft meegespeeld, daar heb ik me nooit in verdiept.

Clapton heeft zich nogal eens schuldig gemaakt aan brave huisvadermuziek. Ik ben geen Bruce fan, maar ik ken wel een aantal albums. Hij is in ieder geval op zoek gebleven naar nieuwe muzikale uitdagingen. Veel meer dan bij Clapton het geval is. Ik zie Clapton bijvoorbeeld geen Spectrum Road maken.

Clapton is gitarist. Geen componist. Jack Bruce is iemand met visie op muziek. Clapton is iemand met visie op een instrument. Solo vind ik clapton niet zo heel erg boeiend.

En daar heb jij weer helemaal gelijk in, hij heeft zich te vaak schuldig gemaakt aan vrijblijvende muzak en dat heeft zijn imago geen goed gedaan.

Clapton geen componist? Ik denk dat ie lui is , "Tears in Heaven" is een compositie van wereldklasse.

Je bedoelt een zoetsappig geval.

Beste Cream album met een enkele hele of halve 'misser'.