Sufjan Stevens - Seven Swans (2004)

Ik ben na Sufjan Stevens - Illinois beluisterd te hebben ook eens op dit album gedoken en ik moet zeggen dat ik het verrassend vind. Verrassend in de zin dat het eigenlijk niet echt veel lijkt op Illinois. Zowel muzikaal gezien niet als qua sfeer. Waar ik Illinois een heerlijk voorbijkabbelend riviertje vond, is dit een wat mistroostigere en melancholieke plaat.
Daarnaast valt tevens op dat het wat minder bombastisch is. Hier en daar is het zelfs vrij simplistisch gebracht en dat maakt het misschien op de lange termijn wel een wat intiemere plaat dan bijvoorbeeld Illinois. Dit gevoel kreeg ik namelijk ook bij O van Damien Rice, nadat ik het meermalen had beluisterd.
Dit album lijkt qua stijl en simpelheid misschien dan ook wel meer op een O, dan op Illinois. Daarbij moet ik optekenen dat ik het overige werk van Sufjan niet ken.
Al met al vind ik het een mooie plaat, die wat herfstachtig en traag aan doet. Dit bedoel ik echter niet in de negatieve zin, aangezien de herfst ook zijn charmes heeft!
Nog niet zo goed als Illinois in mijn beleving, maar misschien bijt ik nog door de zure appel heen.

4 met kans op hoger.

Buitengewoon indrukwekkend album, met name dankzij de laatste twee nummers. Seven Swans lijkt te gaan over de wraakzuchtige God:

He will take you. If you run,
He will chase you.
He will take you. If you run,
He will chase you
'cause He is the Lord

In The Transfiguration volgt vervolgens de loutering:

Lost in the cloud, a voice. Have no fear! We draw near!
Lost in the cloud, a sign. Son of man! Turn your ear.
Lost in the cloud, a voice. Lamb of God! We draw near!
Lost in the cloud, a sign. Son of man! Son of God!

Schitterend!

Wat is Sister toch een geweldig nummer!! Dat kinderkoor erbij is briljant. De rest is natuurlijk ook mooi. Toch wel weer anders dan Illinois. Dit album heeft zo'n ontspannen rustgevende sfeer. Ik denk wel dat Sufjan zich bij het maken van Illinois heeft laten inspireren door dit album (denk aan The Transfiguration en Chicago). Dit album zet ik alleen iets sneller op, omdat het iets korter is en het niveau van de nummers heel hoog blijft. Voorlopig 4,5*, maar kan nog verhoogd worden.

Ik verhoog 'm ook van 4 naar 4,5****. Dit album heeft zo'n mooi geluid en ademt een serene sfeer uit, terwijl de mooie nummers op zichzelf ook al pareltjes zijn. Schitterende composities. Echt zo'n album dat ik steeds maar weer kan beluisteren. Het is hier en daar bijna hallucinerend en betoverend mooi. Prachtig, prachtig, prachtig.

Wow! Dit is ongeveer even goed als het al geweldige Illinois.
2 totaal verschillende albums, dat wel.

Je gaat dit album het meeste waarderen wanneer je er zelf wat van probeert te spelen op gitaar. Dan kom je er achter hoe verdomd ingewikkeld en knap sommige nummers in elkaar zitten. Zo ook Abraham. Het klinkt heel simpel, een aantal tokkelbewegingen en klaar ben je. Nou niet dus. Behoorlijk pittig om uit te vissen hoe hij het klaarspeelt, maar het is gelukt. Ook To Be Alone With You lukt nu aardig. Maar ook daar wilde Sufjan zich er niet gemakkelijk van af maken, er zitten namelijk een paar listige akkoorden in.

Conclusie: mijn respect voor deze man is alleen maar gegroeid sinds ik werk van hem speel.

Zijn er nog mensen die dit album weer oppakken nu de donkere maanden zijn ingegaan? Ik in ieder geval wel.

Ik heb niet echt een vast seizoen voor dit album. En nee, momenteel draai ik hem niet zo, maar dat komt vanzelf wel weer.

Oh en, over je vorige bericht, Abraham vond ik best eenvoudig om te leren. To Be Alone zal ik ook eens opzoeken. Lijkt me geweldig om die te kunnen spelen. Heb je het laatste stuk van Sister weleens geprobeerd? Vrij makkelijk maar oh zo bevredigend!

Nee, zal ik eens opzoeken. To Be Alone With You is op het begin even lastig met de akkoordsprongen, maar je hebt hem vrij snel door.

Hmm, ik heb deze cd al heel lang in huis (min of meer blind gekocht na het fijne Illinoise destijds), maar ik ben nog steeds niet echt overtuigd. Vaak vind ik het nog steeds te lang en te eentonig, en dat terwijl ik niks heb tegen hypnotiserende muziek of spaarzame folk.

Oh, oh, oh. Bij The Dress Looks Nice On You kan ik elke keer weer opgeveegd worden.

Niks baanbrekends aan wat Stevens op Seven Swans laat horen. Velen zijn hem voor geweest, velen zullen hem nagaan. Niet erg, hoor. Ik geniet wel van dergelijke conventionele muziek. Punt is echter dat als je al veel van zulke muziek hebt gehoord, je er op een gegeven moment moe van wordt. En dan weet mannetje met zijn gitaartje en fluisterstemmetje (misschien wat kort door de bocht, maar wat geeft het) je alleen in extase te brengen als hij écht iets speciaals heeft. Want, zoals ik al zei, het is bijna altijd wel mooi dit soort muziek, maar echt schitterend wordt het zelden. Daarvoor moet je net dat beetje extra hebben als artiest wat je onderscheidt van de rest. Timber Timbre heeft dat bijvoorbeeld. Bon Iver ook. Sufjan Stevens heeft dat 'speciale' helaas niet. Althans, ik heb dat niet op dit album kunnen horen. En dat terwijl Seven Swans zo veelbelovend opent. Met name The Dress Looks Nice on You doet mij zwijmelen. Ook op To Be Alone with You brengt Stevens dat 'speciale' ten gehore. Het eerste deel is dan ook naar mijn mening meer dan geslaagd te noemen. Maar vanaf Size Too Small gaat het mis. Stevens weet mijn aandacht niet vast te houden en het wordt allemaal zo voorspelbaar - voor zover dat het niet al was. Het slotnummer weet het nog te redden, waardoor ik Seven Swans nog een ruime voldoende kan geven. Ik vind het ook totaal geen slechte plaat. Alleen wel 'één van de zovelen'. Leuk om een aantal keer gehoord te hebben, maar gemakkelijk te vervangen.

Grappig, ik vind juist dat Bon Iver 'het' absoluut niet heeft en onze Sufjan des te meer. Voorspelbaar? Je kan Sister of het titelnummer toch moeilijk 'voorspelbaar' noemen... Dit album is echt wel iets meer dan 'één van de zovelen'. Maar goed, ieder zijn of haar ding natuurlijk. Misschien moet je opvolger Illinoise 'ns proberen?

Vind dit album ook uniek in zijn soort. Niets lijkt hier op en niet veel komt kwalitatief dicht in de buurt.

Totaal anders dan Illinoise. Toch wel erg goed. Al wordt het wel wat saai naar het einde toe. Er hadden van mij wel 1 of 2 hardere nummers op gemogen.

Ik moet toch even terug komen op mijn eerdere mening. Het blijft tot het einde toe prima. Agood man is hard to find is nu 1 van mijn favorieten.

Transfiguration is toch een heerlijk lied! Heeft ergens een zanglijn die wat lijkt op een ander van Sufjan, maar ben nu vergeten welk.

Een herinterpretatie van dit album is vandaag uitgekomen via Bandcamp. Een vriend raadde het me aan. Vast de moeite waard.

Bedankt voor de tip!

Bedankt voor de tip, echt geweldige nummers!
Nummer 2 is nog beter dan het origineel:)

Mweh, ik vind het allemaal beduidend minder dan de originele versies...

Geen riedeltjes, belletjes, en overbodige tierlantijntjes op dit album: gewoon een gitaar/banjo/piano, soms wat minimaal drumwerk en Sufjan's warme stem (o, en héérlijke backing vocals - weet iemand wiens engelenstem dat is? Heeft ze nog met anderen samengewerkt?).

Heeft een tijdje op een lager pitje gestaan, maar sinds ik hem gisteren nog eens uit de kast haalde ben ik opnieuw betoverd. Sister, All the trees, To be alone with you, The transfiguration: allemaal heerlijk ingetogen folk-pareltjes. En de rest mag er ook wezen .

Ik heb even het boekje van de cd erbij gepakt en daar staat bij vocals: Elin Smith, Megan Smith en Daniel Smith.

Dank!

En ik lees hier zonet dat deze mensen (samen met nog een vijftal andere familieleden) het groepje 'Danielson' vormen. Schijnt een gospel-bedoening te zijn. Maar eens m'n oor te luister leggen .

Ik vind het maar een incestueuze bedoening...

Heerlijke plaat van Sufjan Stevens. Na 'Illinois' en 'All Delighted People EP', dat je door z'n lengte toch wel als een volwaardige plaat kunt beschouwen, mijn nummer drie in de discografie van Stevens. Mooie, pure liedjes, en natuurlijk is dit tekstueel ook erg hoogstaand; op dat vlak heb ik Stevens erg hoog zitten. Ik ga nog niet stemmen, maar dat worden toch minimaal 4 sterren.

Wederom een schitterend album van Sufjan Stevens en ook zijn meest gevoelige album. Hoogtepunten zijn zonder twijfel het slotnummer, Seven Swans en het prachtige Sister. Maar ook de opener en To Be Alone with You en A Good Man is Hard to Find zijn allen zeer sterk. Gelukkig weet Sufjan dit keer ook eens de tijdsduur te beperken, waardoor dit album met recht geslaagd genoemd kan worden.

Schitterende plaat. Met momenten vaak sprookjesachtige. En het verveeld niet!!!

Dat is Chicago van Illinois, het blazertje is volgens mij ook hetzelfde.

The Transfiguration heb ik op een of andere manier nooit genoeg aandacht gegeven, maar vind ik nu misschien wel het mooiste nummer van de plaat...