Sufjan Stevens - Seven Swans (2004)

Buitengewoon indrukwekkend album, met name dankzij de laatste twee nummers. Seven Swans lijkt te gaan over de wraakzuchtige God:

He will take you. If you run,
He will chase you.
He will take you. If you run,
He will chase you
'cause He is the Lord

In The Transfiguration volgt vervolgens de loutering:

Lost in the cloud, a voice. Have no fear! We draw near!
Lost in the cloud, a sign. Son of man! Turn your ear.
Lost in the cloud, a voice. Lamb of God! We draw near!
Lost in the cloud, a sign. Son of man! Son of God!

Schitterend!

Wederom een schitterend album van Sufjan Stevens en ook zijn meest gevoelige album. Hoogtepunten zijn zonder twijfel het slotnummer, Seven Swans en het prachtige Sister. Maar ook de opener en To Be Alone with You en A Good Man is Hard to Find zijn allen zeer sterk. Gelukkig weet Sufjan dit keer ook eens de tijdsduur te beperken, waardoor dit album met recht geslaagd genoemd kan worden.

Nadat ik bovenstaande bericht in 2012 volgens mij bij het verkeerde album heb geplaatst en ik 6 jaar geleden van mijn Sufjan-geloof ben gevallen, ben ik nu bezig met een herwaardering van zijn muziek. Seven Swans was als eerste aan de beurt.

De liedjes zijn mooi geschreven maar op Abraham en The Transfiguration is hij volgens mij gewoon een bijbelvers aan het voorzingen. Sommige nummers voelen meer als een mantra of psalm. In dit oudere werk mis ik de persoonlijke touch van de maker. Ik hoef nu morgen niet meer naar de kerk, maar verder heeft dit album me weinig te bieden

Muziektips komen soms op onverwachte momenten en via onverwachte personen aanwaaien. Rond 2010 was het een bekende van slechts 15 jaren met oortjes in. ‘Wat luister je?’ wilde ik weten, waarop ze mij een oortje leende. Ik hoorde ingetogen, bijna sprookjesachtige muziek, drijvend op een banjo en later een tweetal vrouwenstemmen: All the Trees of the Field. Dit van iemand met de voor mij rare naam Sufjan Stevens. Kort daarna heb ik Seven Swans zelf aangeschaft, verbaasd over de muziekrijpheid van tipgeefster.

Sinds een half jaar bezit ik een tweede cd-exemplaar – de eerste uitgeleend en nooit terug gekregen – en ben blij dat ie weer terug is. Ingetogen met vooral banjo en een enkele keer drums en elektrische gitaar of toetsen. Qua sfeer deed het me denken aan Nick Cave en meer nog aan Shearwater, de groep waarmee ik rond diezelfde periode kennismaakte. Net als bij die namen zitten in de sfeer en teksten verwijzingen naar het Hemelse, waarvan iets lijkt af te dalen in de muziek.

Ik draai ‘m zo af en toe. Nooit helemaal, dat is een te lange zit; maar de eerste helft is net zo heerlijk als de tweede, vanaf track 7 (heb de cd met twaalf tracks). Mooie luisterliedjes die Stevens een enkele keer drukker inkleurt. Alleen met het semi-instrumentale Sister heb ik minder, maar als slot van de eerste helft toch aardig. Favorieten kiezen is dan ook lastig, maar het afsluitende The Transfiguration is een pareltje.

Overwegend dromerig en toch zeker niet slaapverwekkend. Qua genre op de grens van folk en alt.pop. Qua sfeer tussen aarde en hemel, die in het laatste nummer neerdaalt. Muziek waarvan ik van tijd tot tijd hemelwee krijg.