menu

Phil Collins - ...Hits (1998)

mijn stem
3,41 (237)
237 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Atlantic

  1. Another Day in Paradise (6:20)
  2. True Colors (4:33)
  3. Easy Lover (5:03)

    met Philip Bailey

  4. You Can't Hurry Love (2:53)
  5. Two Hearts (3:25)
  6. I Wish It Would Rain Down (5:28)

    met Eric Clapton

  7. Against All Odds (3:23)
  8. Something Happened on the Way to Heaven (4:52)
  9. Separate Lives (4:06)

    met Marilyn Martin

  10. Both Sides of the Story (6:39)
  11. One More Night (5:13)
  12. Sussudio (4:21)
  13. Dance into the Light (4:24)
  14. A Groovy Kind of Love (3:28)
  15. In the Air Tonight (5:32)
  16. Take Me Home (5:51)
totale tijdsduur: 1:15:31
zoeken in:
avatar van kaztor
4,0
EVANSHEWSON schreef:
Al bij al een sterke collectie singles uit een tamelijk kwakkelend oeuvre.


Als dit al gedestilleerd moet worden uit een kwakkelend ouevre dan houd ik m'n hart vast mocht ik ooit terloops een album van hem horen...

avatar van musicfriek
3,0
Prima nummers op deze verzamelaar hoor. Alleen vreselijk doodgedraaid door de media. Ik heb deze verzamelaar zelf ook, maar draaien gebeurd hier echt heel zelden. Vorig jaar eens opgezet en halverwege uitgezet. 3 sterren is misschien wat hoog, maar in de jaren 80 vond ik zijn nummers heel goed te pruimen. Ik blijf erbij dat One More Night een van zijn mooiste nummers blijft .

avatar van freitzen
Het is werkelijk niet te geloven, ik geef deze man gewoon drie-en-halve ster. Goede catchy nummers afgewisseld met waardeloze catchy nummers, tja...

En Bon Jovi heb ik ten slotte ook 3,5* gegeven, dus dan kan dit zeker niet minder zijn, maar dat terzijde.

avatar van bikkel
2,0
Alhoewel ik Collins als drummer hoog heb zitten en hem een goede vocalist vindt,is hij als soloartiest voor mij niet interessant.Ik vind het te slap ,te save en te voorspelbaar.Liedjes met een hoog Skyradiogehalte.In the air tonight blijft overigens wel een prima nummer en dat heeft hij als soloartiest nooit meer overtroffen.
Deze compilatie is prima voor een housewarmingparty of iets dergelijks,waar de muziek een beetje voortkabbelt en niemand er echt naar luistert.Ik kan het in ieder geval niet opbrengen om hier geconcentreerd naar te luisteren.

avatar van berwt
2,0
Idem hier. Terwijl er nochtans enkele goede nummers opstaan.

avatar van Snakeskin
2,0
Het beste van Phil Collins verzamelt levert nog een deerniswekkende collectie drek op. Op "in the air tonight" en "against all odds" na, is het louter bagger. In the air tonight wijst op dat de man iets van klasse moet hebben en hij weet op "against all odds" nog een snaar te raken en levert daarmee een plaatje af die eventueel nog op een knuffelrock achtige ceedee gezet kan worden, wat op zich geen pluspunt is. Maar voor het overige is Collins een klein morsig, verlopen menneke die bagger maakt van dertien in een dozijn. Weg ermee.

avatar van kaztor
4,0
Trick Of The Tail?
Lamb Lies Down On Broadway?
Foxtrot?
Duke?

Brand X?


avatar van Snakeskin
2,0
Genoemde nummers staan niet op de tracklist. In groepsverband zijn er dus mensen om hen heen die op hem inpraten wat wel en niet te ondernemen. De kwaliteit van Genesis ligt ook hoger dan die van Collins. "Two hearts" is zo'n treurig voorbeeld van de kleinkunst van Collins die je absoluut niet tegenkomt op een Genesis plaat.

avatar van deric raven
Dit is dan ook een verzamelaar van Phil Collins solo, en niet van Genesis. Verder was Peter Gabriel zanger in de Foxtrot en Lamb Lies Down On Broadway periode.

avatar van Snakeskin
2,0
Toen Phil Collins vanachter de drumkit vandaan kwam en meer op de voorgrond trad kwam dit de muziek van Genesis niet ten goede. en leverde dit een commercieler geluid op. Toen vervolgensCollins solo ging werd het alleen maar nog erger, met hier en daar een uitzondering.

avatar van LucM
De hits van Phil Collins, althans die in de jaren '80, vind ik nog zeer goed te pruimen en nummers als "Another Day in Paradise", "In the Air Tonight", "Against All Odds" en "Sussudio" om er enkele te noemen zijn toch wel klassiekers. Ook de covers van "You Can't Hurry Love" en "A Groovy Kind of Love" mogen er zijn.
Vanaf de jaren '90 ging het zowel artistiek als commercieel bergafwaarts met Phil Collins (latere hit "Dance into the Light" bv. staat er wat bleekjes bij), maat dit is wel een prima hitcompilatie omdat hier ook de singles staan die niet op zijn reguliere albums te vinden zijn.

avatar van kaztor
4,0
'Sussudio' en 'klassieker' in één zin...

avatar van mnrk
4,5
" Against all Odds" dit is het nummer van deze verzamel-cd.
Niks ten koste van de andere nummers...

Is gewoon een prima verzamel cd van Phil Collins.

4,5
Geweldig verzamelalbum! Another Day In Paradise is het beste nummer van deze cd.
Er zitten bij dit allbum een aantal bekende hits op zoals You Can't Hurry Love
Super!
4,5 sterren

MrGuitar240
I wish it would rain down is een prachtig nummer waar Eric Clapton gitaar speelt. Ook andere mooie nummers op deze compilatie.

avatar van Madjack71
4,0
Prima nummers hierop te vinden; Against all odds/In the air tonight/Another day in paradise. Easy lover/Sussudio zijn typische tijdsgeest hits. De covers van A groovy kind of love/You can't hurry love vind ik ook best geslaagd.
Het is allemaal wel poppy wat hij deed na Genesis en ook met Genesis in latere jaren. Maar goed is het wel.

avatar van Marcmtp
3,0
Aardige verzamelaar. De meest bekende nummers staan er op. Er had wat mij betreft alleen wel meer werk van "Face Value" en "Hello, I Must Be Going!" op gemogen. 3*

avatar van herman
Berichten verplaatst naar Phil Collins

avatar van RogerV
1,5
Het tragische aan Phil Collins is dat de man onmiskenbaar groot talent bezit. Maar dat hij dit vooral gebruikt om zouteloze overgeproduceerd skyradiomuziek te maken. Het mist echt alles dat ik in een lekker stukje muziek wil horen.

Vervelend is ook dat hij een grote aanjager is geweest van deze ellendige muzieksoort.

avatar van Rogyros
3,0
Wat een flauwekul, Roger. Natuurlijk heeft hij een groot talent, maar om nu te zeggen dat hij dat verkwanseld heeft... Dat jij het niet mooi vindt, is prima. En dat het een hoog skyradio gehalte heeft, ben ik met je eens. Maar veel mensen vinden dat mooi. Dan heeft het toch niets met muziek verkwanselen te maken, of talent verspillen of weet ik veel wat.

Phil Collins heeft een aardige voetnoot in de muziekgeschiedenis geschreven. Of je het nu mooi vindt of niet.

avatar van uffing
3,5
Against all odds, wat een parel. Moet elke keer weer bijna janken.

avatar van musician
3,0
Dat ik hier nu nog niet gepost hebt. Het heeft waarschijnlijk te maken met het feite dat ik het een lelijke verzamelaar vind die ook nog maar weinig uit z'n hoes komt.

Lelijk in de zin van de keuzes die zijn gemaakt voor deze verzamelaar, al zijn sommige tracks ook wel weer begrijpelijk.

Kijk, het is onmiskenbaar dat Phil Collins memorabel plaatwerk heeft gemaakt, dat leidt geen twijfel. Ik laat zijn carriére bij Genesis geheel buiten beschouwing, het gaat mij hier alleen om zijn solowerk. Alle negatieve gevoelens richting Collins vanwege zijn rol binnen Genesis vanaf Abacab mogen geen rol spelen.

De vraag is hoe het dan komt dat hij aan de ene kant prachtige werkjes heeft geschreven (In the air tonight, Another day in paradise om bij dit album te blijven) en aan de andere kant toch ook behoorlijk wat troep. Was het vanwege gebrek aan kritiek vanuit het grote publiek? Alles (en dat was veel) wat hij uitbracht in de jaren '80 veranderde per slot van rekening allemaal in goud. Dat maakte hem waarschijnlijk zelf te weinig kritisch op zijn eigen werk.

Dus aan het schrijverstalent, aan de muzikant Phil Collins, valt verder niet te twijfelen.
Hij wist alleen niet goed waar zijn eigen grenzen lagen. Een fout bijvoorbeeld was ook dat hij alles aanpakte dat werd aangeboden. Neem de film Buster en de toch behoorlijke ondermaatste tracks die dat opleverde, Two hearts en de niet beste cover A groovy kind of love. Of een andere filmtrack, de draak Seperate lives met Marilyn Martin. Against all odds gaat in dat genre dan nog net.

Maar ja, het werd uitgebreid bewierrookt en verkocht, dus Collins, man van het volk, zal zich op dat moment van geen kwaad bewust zijn geweest. Hoop ik dan maar. Dat hij een keer leuk meedoet op een stamper als Easy lover, dat als nummer officieel is terug te vinden op een solo-album van Philip Bailey (in het dagelijks leven zanger van Earth, wind & fire) is dan nog tot daar aan toe, het is zelfs één van de aardigere nummers van ...Hits.

EW&F is overigens geen Motown en om die reden beter geschikt voor Collins (de blazerssectie van die band deed ook mee op zijn solo-albums).

Zijn eerste vier solo-albums heeft hij nooit meer overtroffen. Allemaal ook uit de jaren '80 en krijgen van mij ook allemaal een ruime voldoende. Juist twee draken uit die tijd (You can't hurry love van Hello I must be going en vooral One more night van No jacket required) zijn op deze cd prominent terug te vinden.

Ook hier geldt: grote hits maar erg magere, mierzoete uitvoeringen. In behoorlijke tegenstrijd met de overige kwaliteit van die twee solo-albums. Ze vallen zelfs volledig uit de toon met de rest. En die rest, daar vind je op dit overzicht maar heel erg weinig van terug.

Phil Collins heeft maar één single van zijn debuut, en eigenlijk beste solo-album, Face Value op deze ....Hits gezet, waar er drie nummers van zijn uitgebracht. Ook maar 1 single van Hello I must be going (6 singles van getrokken).

Collins' laatste creatieve solo-hoogstandje was het album ....But seriously. Veel succesvolle singles ook van afgehaald, drie daarvan op dit overzicht terecht gekomen. Daarna is hij in een vrije val geraakt waar hij nooit meer uit is gekomen. Dus, kan worden geconcludeerd, dat duurt inmiddels ook al weer een jaar of 20.

De gekozen tracks uit die laatste 20 jaar zijn nog niet eens de allerslechtste, het kan nog veel erger zullen de bezitters weten (Dance into the light, Both sides of the story) en er staat zowaar één nieuw maar verder volstrekt niemandalletje op ...Hits, True colors.

Vorig jaar bracht hij een Motown album uit waar ik niet warm voor loop. Volgens de verhalen is PC momenteel met pensioen.....

avatar van LucM
Mee eens met musician, in de jaren '80 bracht Phil Collins nog sterke albums uit, nadien was hij aan de vrije val begonnen.
Deze hitcompilatie vind ik wel prima, alleen de covers van True Colors en A Groovy Kind of Love hadden voor mij niet gemoeten (zijn versie van You Can't Hurry Love vind ik wel goed te pruimen) en One More Night kabbelt mij te monotoon voort. Dance into the Light ... mwah ... De rest vind ik wel behoorlijk tot uitstekend.

Voor compilaties ben ik doorgaans iets guller met mijn beoordeling, daar hecht ik meer belang aan de volledigheid dan de eenheid en kwaliteit der afzonderlijke nummers. De 4 vernoemde nummers waren hits en konden niet ontbreken (het is immers - wat de titel aangeeft - een hitcompilatie). Wel had ik de nummers liever in chronologische volgorde en toegegeven, sommige vond ik na het uitkomen beter dan nu wat ook geldt voor het gros van zijn composities bij Genesis (vind ik niet beter dan zijn solo-werk).

avatar van kaztor
4,0
Wat een slap gebazel lees ik hier van mezelf, ik schaam me haast kapot.
Had iemand me niet even op de vingers kunnen tikken?

Z'n solowerk tot aan de jaren '90 is van harte aan te bevelen en de hits ben ik inmiddels beter op hun waarde gaan schatten.
Het is me inmiddels ook duidelijk dat hij z'n beste werk voor z'n solocarriere bewaarde.

Deze compilatie mag er zeker zijn, al is het op momenten wat gladjes. Essentieel is het ook omdat er veel soundtrack-nummers en samenwerkingen op staan die niet op reguliere albums zijn terug te vinden. Inderdaad wisselvallig van kwaliteit. Seperate Lives is me bijvoorbeeld te klef, Against All Odds en Easy Lover zijn wel goed overeind gebleven.

M'n vorige reacties wijt ik vooral aan kortzichtigheid.

avatar van Running On Empty
3,5
Eigenlijk vind ik alleen True Colors een vreselijk gedrocht en Another Day in Paradise en One More Night nogal zeiknummers. Verder een leuke plaat. De man heeft aardig wat moois gemaakt, zeker op zijn eerste 4 platen voordat hij in de stadions terechtkwam. Op sommige platen staan veel mooiere nummers, maar ja dat zijn geen Hits natuurlijk.

avatar van kaztor
4,0
Ja, van True Colours had ie af moeten blijven.
Voegt helemaal niets toe aan het oeuvre.
One More Night ben ik ook geen fan van.
Het werkte al niet op No Jacket Required en dat doet het hier ook niet. Een skipmoment.

avatar van bikkel2
2,5
Ik kom op 6 nummers van de 16 die voor mij aardig tot heel goed zijn. Against All Odds vind ik eigenlijk zijn beste ballad. Another Day In Paradise is geslaagd, ook omdat het een beladen onderwerp betreft. Oprecht gebracht ook.
Maar het meeste heeft voor mij echt een oor in oor uit gehalte gekregen. Het is geen directe aversie tegen Collins in het algemeen.
Wat ik al eerder schreef, een geweldige slagwerker, goede vocalist, een sympatieke frontman ( al heeft hij maniertjes die hij in den treure heeft gebruikt) en ik geloof ook wel dat hij een aardig liedje kan schrijven. Hij bewees dat vooral op Face Value, een plaat die ik absoluut waardeer.

Maar veel van zijn singles en de meeste albums hebben op mij geen aantrekkingskracht.

avatar van paulmccuytney
4,0
Ik heb Phil Collins altijd al een goede zanger gevonden, zowel bij Genesis als solo. Deze verzamelaar heb ik een jaar of 4 geleden ooit bij Media markt gekocht, aangezien ik helemaal geen regulier werk van hem had. Het geeft inderdaad een aardig beeld van al zijn hits, waarbij de veelzijdigheid in de nummers opvalt. dan weer uptempo, afgewisseld door fraaie ballads. 1 Nummer had er van mij ook op gemogen, namelijk That's just the way it is, waarop ook David Crosby te horen is. True colours vind ik niet zo geslaagd, maar die andere cover A groovy kind of love daarentegen weer wel. Al met al een goede compilatie, dus 4 sterren.

avatar van Hans Brouwer
Afgelopen donderdag zag ik "...Hits (1998)" in de verkoopbakken van de plaatselijke kringloopwinkel liggen. Prijs € 1,= Na enige twijfel heb ik 'm toch maar meegenomen. Het is allemaal wel aardig met het briljante "Against All Odds " als hoogtepunt en het tenenkrommend slechte "Both Sides of the Story" als absoluut dieptepunt. Ik weet, als Genesis liefhebber, eigenlijk niet goed wat ik met Phil aan moet. Daarom maar geen sterren....

avatar van Pietro
3,0
Van Phil Collins heb ik zijn platen in dienst van Genesis over het algemeen altijd beter kunnen waarderen dan zijn solomateriaal. Deze compilatie heb ik ooit tijdens een vakantie in Frankrijk aangeschaft, niet lang na de release ervan. Ik heb de cd destijds behoorlijk vaak gedraaid en als ik aan die reis terugdenk, komt automatisch ook deze muziek naar boven in mijn herinneringen.

Ik heb bij zijn oeuvre het gevoel dat hij in de loop der jaren steeds vlakker en ongeïnspireerder is gaan klinken en afgaande op de meningen bij dit album, ben ik niet de enige op MusicMeter die er zo over denkt. Gelukkig kwamen zoetsappige songs als Can’t Stop Loving You en You’ll Be In My Heart pas na deze release, anders was het cijfer een stuk lager geworden. Het eerste deel van zijn sololoopbaan vind ik over het algemeen het meest de moeite waard. Zo is In the Air Tonight een tijdloze klassieker die nooit gaat vervelen en geldt hetzelfde voor Against All Odds, terwijl de megahit Easy Lover ondanks de vele airplay ook moeiteloos overeind blijft. Zijn werk vanaf halverwege de jaren ’80 vind ik beduidend minder sterk en het lijkt erop dat Collins definitief gezwicht was voor de commercie. Dat begon voor mij met matige hitsingles als Two Hearts en Something Happened On the Way to Heaven, maar werd nog erger met de zouteloze nummers die hij in de jaren ’90 uitbracht (waarbij ik alleen Dance Into the Light nog enigszins geslaagd vind).

Na het beluisteren van deze verzamelaar en Face Value voel ik niet de behoefte om meer platen van de hand van Collins te gaan beluisteren. Vooral vanwege In the Air Tonight, Against All Odds en Easy Lover en de mooie vakantieherinneringen krijgt deze plaat van mij toch nog wel een voldoende: 3*.

avatar van LucM
Deze compilatie is nu overbodig geworden, dit is de definitieve Phil Collins-compilatie. Ik heb deze ook van de hand gedaan.

avatar van Running On Empty
3,5
Wat mij betreft nog steeds een prima compilatie. Ik vind alles wat Phil Collins heeft gedaan ná But Seriously eigenlijk gewoon heel erg matig, met als dieptepunt zijn versie van True Colours.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:47 uur

geplaatst: vandaag om 20:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.