Het Zesde Metaal - Calais (2016)

Het nummer Calais is muzikaal én tekstueel bijzonder sterk, gaat door merg en been;
beluister album Calais

ver genoeg, hoe ver is ver genoeg?
er is tijd en vuur, hier kunnen we onze kousen drogen
leg je gerust, hier veilig voor de kust, welgekomen
...
de mensen zijn hier nog beschaafd
...
doe je ogen toe, ze zijn van het zien zo moe
slaap, zoon, slaap,
dus ogen toe, je bent zo moe
toe, kom, slaap, zoon, slaap, ik bescherm u
...
en ik weet je kamer heeft geen muren,
maar het gaat echt niet lang duren,
we komen op krachten in Calais
en morgen gaan we samen op het strand dromen van de overkant,
nog een beetje wachten in Calais
...
maar zoon hou vol, echt,
denk je eens in:
de mensen zien, de mensen horen, ze herkennen ons lot
...
de hoop wordt ons niet afgenomen,
daarvoor zijn we niet van zover gekomen
...

De manier waarop Wannes "ik bescherm u" zingt...

Doordat ik niet ver van de grens woon, kom ik sinds mijn jeugd regelmatig in Vlaanderen. Ook kijk ik sinds die tijd geregeld naar de VRT, met name naar films en wielrennen. Toevallig ontdekte ik de groep van Wannes Cappelle door een optreden in De Laatste Show op de VRT.

Hij zong daar de titeltrack van het album , het prachtige liedje over het tragisch verlopen leven van de wielrenner Frank Vandenbroucke. Terstond heb ik toen de cd aangeschaft. Ik werd aangenaam verrast door met name de persoonlijke teksten van liedjes als Ge Zwiegt en Met Drie, die keihard binnenkwamen.

De naam van groep werd ooit bedacht door oerlid Jan Bulekaen. Op het debuut Akattemets uit 2008 schreef Cappelle nog alle liedjes zelf, op Lore na, wat een cover was van Laura Laurent van Conor Oberst.

Een vaste vorm kreeg de groep vanaf Ploegsteert. In het prachtig vormgegeven boekje is overigens niet terug te vinden, wie er tekende voor de teksten en muziek, alleen maar wie de arrangementen verzorgden.

Het hoge niveau van Ploegsteert vindt een vervolg op opvolger Nie Voe Kinders, dat niet in eigen beheer wordt uitgegeven maar door Unday Records. Een label waar meer zeer interessante artiesten onderdak vinden. Ook hier weer hartverscheurend mooie, persoonlijke liedjes als Ip Min Knieën.

Deze drie prachtige albums schiepen huizenhoge verwachtingen voor Calais. Wannes Cappelle, Tom Pintens, Filip Wauters, Tim Van Oosten en Robin Aerts voldoen wederom aan alle verwachtingen.

In het titelnummer laat Wannes zijn sociale betrokkenheid spreken, maar gelukkig zijn er weer de nodige, prachtige, persoonlijke verhalen op te tekenen, waarin hij de ziel van de mens prachtig weet bloot te leggen.

Muzikaal is de toegevoegde elektronica een verrijking, net als de fraaie strijkersarrangementen van Tom Pintens. Met Calais voegen de heren weer een indrukwekkend album toe aan hun oeuvre.

Ik moet eerlijk zijn met mezelf. Ik zit nu bijna aan tien luisterbeurten, maar die synths... Voor mij doen ze afbreuk aan die typische sfeer die Het Zesde Metaal bij alle voorgaande platen ten berde kon brengen. Het klonk in het begin zeer impressionant, maar het zakt een klein beetje in elkaar. Nog altijd goed voor een 4*, maar zeker als ik de andere drie platen nog eens herbeluister, is dit een vrij radicale ommezwaai. Ik doe wel mijn hoed af dat Wannes het aandurft te experimenteren. Geslaagd is het wel, maar voor mij is de slinger toch te ver doorgeslagen.

Na wat wikken en wegen het album toch opgehoogd naar vier sterren. Ondanks de wat meer 'poppy' aanpak die Het Zesde Metaal lijkt te kiezen hier, blijft dit toch een band waarvan de liedjes even moeten rijpen voordat ik ze echt op waarde kan schatten.

Knap hoe Wannes Cappelle dat toch doet. Op zichzelf lijken zijn songs namelijk helemaal niet zo complex, maar ze gaan bij nadere beluistering bijna allemaal onder de huid kruipen. Er zit misschien nog steeds groei in: het middenstuk van de plaat (song 3 t/m 6) heeft me namelijk nog niet echt honderd procent overtuigd.

Maar de rest vind ik inmiddels echt adembenemend goed. Enkele hoogtepunten: het titelnummer, waarin Cappelle de wereld bekijkt door de ogen van een vluchteling, en erin slaagt hartverscheurend te zijn in plaats van in Bono-sentiment te vervallen; afsluiter Achter Zoveel Jaar, waar je hart gewoon van open bloeit alsof het geen winter is; single 'Naar de Wuppe', waarbij ik eerst dacht dat ik Het Zesde Metaal liever ingetogen hoorde, maar die inmiddels luidkeels wordt meegebruld. En nee, dat klinkt voor geen meter, Sandokan in het West-Vlaams.