Simple Minds - Good News from the Next World (1995)

Voor het eerst sinds jaren eindelijk weer eens een fatsoenlijke plaat van de Simple minds. Het was helaas maar een tijdelijke opleving. 3*

Eindelijk na jaren weer een echt lekker beluisterbare Simple Minds cd.
Nummers als She's a river. Hypnotised, en My life zijn erg strakke nummers. Mijn favoriet, 7 deadly sins, waarop Jim Kerr zijn stem optimaal benut. De cd is wel erg recht toe recht aan, en fans van alleen de oude sound zullen mischien wederom teleurgesteld zijn

hm.. Dit was de plaat die me in 1995 wegdreef bij Simple Minds! Hoe Jim daar zijn stem misbruikt... dat gereoep.. Charlie die blijkbaar solliciteert om bij een Hardrockgroepje te gaan spelen )

Over één ding ben ik het wel eens: hoe slecht ik het album ook vind: HYPNOTISED is subliem

c-moon: ik vind dit album toch wel goed hoor.
Jims stem in '7 Deadly Sins' vind ik op een bepaald moment prachtig. Natuurlijk doet het album onder voor vorige meesterwerken, maar ik verkies het boven 'Real life'. Enfin, ook fans onderling kunnen eens van mening verschillen.

Dream: echt waar: voor mij is het een ware marteling om naar dit album te luisteren. Hoe Jim daar zijn stem forceert.. echt pijnlijk.

Het is zo'n beetje Charlie's "kijk mama hoe goed ik gitaar kan spelen" plaat

Maar inderdaad HYPNOTISED is de knappe uitzondering. Nummers zoals "Great Leap Forward" en "And The Band Played" on overtuigen me wel in hun live-versies...

Op die zwarte Simple Minds dvd box staan enkele oude videoclips van (de toch zeer prachtige muziek op) de eerste 3 cd's van ze, t/m 1980. Het is grappig om te zien hoe je Charlie daar aan het klungelen ziet, hij kan daar maar net met zijn hielen over de sloot meekomen met de rest van de band. Ik heb hem eigenlijk nooit de meest talentvolle gitarist gevonden. Dat hij bij deze plaat het idee wekt eindelijk met een beetje routine een keer aan mama te kunnen laten zien hoe goed hij is geworden, vind ik dan wel begrijpelijk. Maar dit album ken ik niet.

Wat hierboven over Charlie staat, klopt wel een beetje. Hij komt toch wat onhandig over, je krijgt inderdaad niet de indruk dat hij een groots gitarist is. In zijn jongensachtige onschuld zit ook zijn charme natuurlijk. Wellicht is The Edge een betere gitarist, daartegenover staat dan weer dat Charlie en Michael McNeil samen iets creëren dat voor mij ver boven de U2-sound uitkomt. En gelukkig heeft Charlie zo geen ego als The Mutsman Edge. Die garderobe van U2 is toch iets aparts. Maar ja, hier is McNeil al weg. Zijn vertrek blijf ik betreuren. Ook Forbes mag er voor mij weer definitief bij, wat even zo leek te worden met Neapolis. Op dat vlak staat U2 dan weer sterker: 4 jongens, nooit andere bezetting. Simple Minds daarentegen waren ooit met 4 hoofdrolspelers (Kerr Burchill McNeil Forbes), dan 3 en uiteindelijk 2. Mel Gaynor heeft daar altijd wat tussen gehangen, ook jammer eigenlijk.
Maar ik luister graag naar dit album. Het is niet echt groots, maar in een opgewekte bui de volumeknop hoog en bang!

Tja, zelfs Simple Minds fans zullen toegeven, ok niet allen, dat Charlie niet Dé gitarist numero uno is he;. daarom ben ik ook zo blij dat hij blijkbaaar op de nieuwe plaat (black & white 050505, ondertussen bijna beruchte topic LOL) zo goed in form is!

Sluit me dus wel aan bij Jonnie en Dream wat dàt betreft.

Maar Dream, de enige die mijn inziens bij U2 met een te groot ego kampt is BONO volgens mij. Ik zie echt niet hoe je dat The Edge kan verwijten!

En aub.. laat ons niet beginnen ivm Simple Minds met een zoveelste "bring back mick & derek". The past is the past. This is the NOW!

Ja, Mick MacNeil WAS en IS een geniale keyboard player, en ja, ik ben ook niet tuck op Mark Taylor (die op de tour de keys gaat doen), maar Mick KOMT NIET terug. Hij koos er zelf voor om niet meer in de band te zijn: het extinsieve touren hoefde voor hem niet meer. Dus laat ons niet in het verleden maar het nu leven...

Wat Derek betreft: steengoede bassist, maar sinds 2002 al, en eigenlijk al 1999 op toen opgenomen Our Secrets Are The Same, bast EDDIE DUFFY bij Simple Minds en dat is eeen prima bassist!!!
Trouwens als je over ego's spreekt: heb je dat interview in Guitar & Bass met Derek Forbes gelezen? VAN EGO's gesproken!

MEL GAYNOR is wat mij betreft dan weer wel "dé" Simple Minds drummer

Maarrre.... de 4 hoofdrolspelers die je daar noemt: ik neem aan dat je weet dat dat niet de originele line up is?
Da was:

vocals: Jim Kerr
guitar/violin: Charlie Burchill
drums: Brian McGee
bass: Tony Donald
vocals/guitar/sax: John Milarky
guitar: Alan McNeil

Maar de meest succesvolle line-up in de jaren '80, is inderdaad degene die jij vernoemde

Ego van Forbes. Leg eens uit, heb dat niet gelezen.
Over The Edge: misschien heb je wel gelijk, maar zoals hij in Numb te zien is, toch maar stom hé. Blij dat Charlie dat niet doet.

Weet je iets over het werkelijke karakter van Kerr en burchill, c-moon? Bedoel, zijn dat ook ego's of heel normale gasten? Jij weet dat als voorzitter van de Belgische fanclub misschien. Ik vraag me dat vaak af: hoe zijn die gasten in real life?

Forbes: wel hij was nogal aan het pochen hoe belangrijk hij wel was voor de Simple Minds sound ten tijde van toen hij er nog bij was, zeg ook van zichzelf hoe goed ie wel is.. enfin.. hij is natuurlijk geen slecht muzikant

Kerr & Burchill.. Tja, Kerr wanneer relaxed, goed benaderbaar en erg aangenaam.. Charlie: altijd tijd voor een kwinkslag heir end aar.. (niet dat ik ze zo vaak ontmoet heb hoor! Heb eigenlijk meestal een praatje na t concert met Eddie Duffy... die stapt meestal zelf op de fans toe om een praatje te komen maken

C-moon: dat concert op donderdag 16 februari in de AB, weet je daar al iets meer over? Behoort dat tot die intieme concerten en komen ze later terug naar België voor de eigenlijke tournee of is dat het enige concert in België? Weet je ook iets van uren af?
waarom die vragen? Omdat ik op vrijdag een lange werkdag heb.

Dit is HET concert van de tour!

De intieme concerten (enkel te winnen) vinden plaats sinds afgelopen vrijdag en gaan nog door tot ergens eind september..

Q music showcase: 16.09.05

Tour 2006 - België: 16.02.06, AB, Brussel.

Meer info op www.sparkle.be

Dus maar één keer België? En dan nog in de kleine AB?

ja, dat staat er toch he...

Ik proef hier bij veel mensen dat het bij Street fighting years en Real life over was... zelfs dat hier weer een opleving komt...?

Nou, 't is bij mij toch wel precies andersom. Ik héb dit album heel goed gevonden, vroeger (het was een van mijn ultieme gitaarplaten), maar 't is gereduceerd tot een bak kleurloze composities. Hypnotised, 7 deadly sins en And the band played on trekken het wat op, maar tegen zulke nietszeggende nummers als Night music, Great leap forward, Criminal world en This time is geen kruid gewassen. 2*

Een poging om na het tegenvallende 'Real Life' mogelijk door te breken in de VS (wat mislukte),met als resultaat tamelijke korte overgeproduceerde AOR-popsongs met een hoofdrol voor scheurende gitaren en bombastische drums.

Maar toch;'Hypnotised is één van de beste nummers van de band uit de jaren '90,en misschien zelfs wel Simple Minds' meest gedurfde/meest artistieke promovideo ooit.

En hij heeft groot gelijk dat hij dat zegt;
Zijn briljante basloopjes waren een bepalend,stuwend geluid achter de beste songs van de Simple Minds.

Al is het natuurlijk niet hip om dat over jezelf te zeggen.

Tip voor Simple Mindsfans: deze maand kan je via Telenet en digitale televisie een concert uit de GNFTNW-tour bestellen. 3,95 euro, 24/24 beschikbaar voor een dag. Moet je natuurlijk wel geabonneerd zijn ...
Eén nadeel: het is de tournee die me minder boeit omdat Charlie er een kauwgum in de mond heeft. Het past niet bij zijn zachte imago om zo stoer te willen doen. Hij staat eigenlijk boven zo'n onnozel gedoe.

cYNIC... op de nieuwe plaat, alsook op Our Secrets Are The Same... is er ook een zeer goed stuwende bas, alsook met de live optredens sinds 2002... enne.. daar heeft Meneer Forbes niets mee te maken dus.. maar wel ene EDDIE DUFFY.. de huidige bassist, die in '99 de Simple Minds rangen vervoegde, nadat Derek héél eventjes terug was geweest om (een beetje, en niet zo stuwend) te bassen op "Néapolis" uit 1998...

Bedankt voor de tip, Dream.. Vreemd, maar hoe slecht ik Good News ook vindt, de nummers van die plaat in hun live versies kunnen me doorgaans wél bekoren! Vooral die opname van San Diego, te vinden op de Hypnotised Long Box edition, waar ze "And The Band Played On" koppelen aan "Real Life", en je plost duidelijk wordt dat nummer eigenlijk muzikaal hetzelfde nummer is.. zelfde verhaal gaat op voor "Hynotised", dat later terug zou keren als "War Babies" op Néapolis. Onzin? Neenee, luister maar eens naar de Hypnotised mixes op die Hypnotised Long Box en dàn naar Warbabies...

(hier: http://www.musicmeter.nl/album/34445 )

De eerste tournee dat ik mijn helden 'live' mocht aanschouwen was omtrent dit album. De eerste x in Parijs was indrukwekkend, maar met het vorderen van de tournee werden de optredens steeds slechter.

Het album is zo slecht nog niet met uitschieters als 'Night Music', And The Band Played On' en 'Great Leap Forward'.

De nummers die jij hierboven vernoemd zijn ook zowat mijn favorieten, maar dat maakt het nog geen goede plaat.
Middelmatigheid troef denk ik van de rest van deze cd.
Daarom mijn score : 3 *** helaas pindakaas ondanks enkele mooie songs blijf ik bij drie sterren!

Ik zag She's a river op MTV en was verkocht, kocht meteen de single en daarna het album niet alle nummers zijn super.
Maar de eerste 6 nummers van de plaat overdonderde me wel zowel met sound als muziek.

Met als favoriet "And the band played on"

Meer dan de helft vindt ik echt top dus een 4

geef mij de simple minds maar van begin jaren 80,toen maakte ze nog steengoede muziek

Helemaal mee eens monique, t/m ´85 waren ze inderdaad op hun best. Maar ook dit album vond, en vind ik nog steeds zeker de moeite waard.
Maar metname hun laatste album ´Black&White´ vind ik weer echt geweldig, en past eigenlijk qua sound tussen ´Sparkle in the rain´ en ´Once upon a time´.
Dit laatste album van Simple Minds vind ik zelfs zo goed dat het tot één van mijn favorieten behoort van deze band, na een paar albums van hun uit de jaren ´80.
Blijkbaar, en opzich ook wel een beetje begrijpelijk na bijna een decenia matige albums, heeft het grote publiek de belangstelling voor Simple Minds verloren ( ook is de media hiervoor mede verantwoordelijk ) en dat is opzich jammer, maar wel een beetje begrijpelijk.
Want juist hun laatste album vind ik zo vreselijk goed, ( o.k. New Gold Dream overtreft het zeker niet, maar dat kan ook bijna niet meer. ) maar overtreft zeker het gemiddelde Simple Minds album.
In België en Duitsland heeft het album Black&White wel succes behaald, maar in Nederland helaas niet, onterecht vind ik zelf.
Hopelijk word hun volgende album wel een hit want muziek maken kunnen ze nog steeds dat hebben ze al bewezen.
En ik geef toe, ze zijn inderdaad al wat ouder aan het worden, en ook is de band niet meer helemaal compleet zoals het vroeger was, en de glans is er mischien ver af, maar ze dragen de muziek nog altijd in hun hart.
Helaas hebben de jaren ´90 veel afbreuk gedaan aan Simple Minds, en veel kritiek is dan ook zeker niet ongerechtvaardigt, maar in deze nieuwe eeuw hebben ze gelukkig de schade weer iets in weten te halen.

"She's A River", "Hypnotised" en "7 Deadley Sins" zijn voor mij echte SM topnummers. Al ben ik het met de meeste sprekers hier wel eens....dat het beste van deze band nog steeds uit het begin van de 80er jaren komt. Wat ik bij "Néopolis" schreef geldt hier eigenlijk ook wel een beetje voor, alleen draai ik deze véél vaker.

Slechtste plaat van de Simple Minds, kan mij op 2 nummers na ( She"s a River & Hypnotised ) totaal niet bekoren, jammer!

Liet me toch nog eens verleiden om een "nieuwe" Simple Minds destijds aan te schaffen, wegens veel publiciteit errond en een best aardig singletje... Jammer!

**

Matig album van Simple Minds. Er staan wel 2 zeer sterke songs die tot het beste van hun repertoire gerekend kunnen worden nl. "She's a River" en "Hypnotised". "7 Deadly Sins" zou er ook mee door kunnen maar de rest is matig tot zwak, waarbij de bombast en het grote gebaar belangrijker zijn dan de inhoud.
Waar dat U2 in de jaren '90 steeds weet te vernieuwen, zijn Simple Minds ter plaatse blijven trappelen.

Ik sluit me aan bij LucM.Een opzichtige herhalingsoefening en dan nog met wisselvallig songmateriaal.
Ik ben toch bang dat de groep in de 80er jaren is blijven hangen.Toen maakte ze t/m Once uppon a time een originele vorm van sfeervolle Wave.
Dit kan eigenlijk nog nauwelijks boeien.De groep probeert het nog wel,en de passie is in een aantal stukken zeker op te merken.Uiteindelijk blijkt het toch te mager.
Ik vrees toch dat het ''gouwe ouwe'' circuit voor The Simple Minds akelig dicht om de hoek komt kijken.

Ik vind sommige nummers hierop toch wel lekker klinken.
Criminal World vind ik wel wat hebben,vreemd misschien,normaal zou ik zo'n nummer denk ik bijna uitkotsen.