Simple Minds - Good News from the Next World (1995)

Een album dat me een lastige tijd door geholpen heeft, misschien dat ik er daarom een zwak voor heb. Ja, het klinkt niet zoals een SM plaat behoort te klinken (op She's a River en Hypnotised na), maar het is ansich wel een lekker plaatje.

Nu ik - ja, het lijk pure zelfkwelling - toch nog eens opnieuw grondig heb geluisterd naar 'Neon Lights en deze "Good News For The Next World", moet ik toch een en ander bijstellen.

Ik gaf eerst GNFTNW slechts 0,5 op vijf en NL 1/5. Maar vermits GNFTNW toch één écht goede song (Hypnotised) en een redelijke (Criminal Word), waarin Jim zijn stem toch iets beter gebruikt ook (zie mijn vorige recensie), heb ik toch besloten om de score van GNFTNW een heel klein beetje op te krikken.

van 0,5 naar 1,5

De muziek is prima van GNFTNW, lekker gitaarwerk, maar het is niet de Burchill-style die ik gewend ben. Het klinkt gewoon niet als Simple Minds.

Ze hadden bij dit album beter hun bandnaam even kunnen veranderen.

Hypnotised is duidelijk het beste nummer van dit album.

En wel van 1990 t/m 2004.
She is a River en Hypnotised zijn met afstand de beste nummers gevolgd door And the Band Played On.
Ik ben het niet eens met de te negatieve kritieken hier op Mu-me en waardeer het album toch een iets hoger dan de gemiddelde liefhebber.

Leuk om te zien hoe veel mensen dit een heel slecht album vinden van de Simple Minds. Als fan van het eerste uur vind ik dit het beste album na New Gold Dream. Alleen het laatste nummer vind ik gemiddeld, de rest is heel goed. 7 Deadly Sins heeft een geweldige riff en is mijn favoriete nummer.

Oei, het 1 na beste album zelfs?
Dus beter nog dan Black & White, Graffiti Soul, Sparkle in the Rain, Sons & Fasc., Once Upon a Time, Street Fighting Years?
Je maakt me nieusgierig naar jouw SM album top 5, kun je Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De Simple Minds Top 5 Albums invullen.

Ik bedoelde natuurlijk de periode na New Gold Dream. Al die platen die jij noemt met uitzondering van Sons& Fac. vind ik dus 13 in een dozijn muziek. SITR met Forbes vind ik ook niet echt goed al doet Forbes hier nog wel op mee. Up on the Catwalk is een uitzondering.

Dat stond niet in het 1e bericht (de periode) vandaar.
Mijn voorkeur gaat uit naar Sons & Fasc. / Empires & Dance / NGD en Sparkle in The Rain hoort wat mij betreft ook tot de absolute toppers.

Ik heb deze plaat SITR natuurlijk veel gedraaid rond de tachtiger jaren en ze heel veel gezien live maar terug kijkend vind ik de plaat veel te veel hardrock met een gebrek aan ideeen. GNFTNW heeft ook veel hardrock maar ik vind de muziek gewoon sterker.

Een stevige Simple minds plaat en een van de betere van de Simple minds.
De sound Charlie verveeld nooit, tjonge wat kan die man veel soorten geluiden produceren.
Heerlijk om weer eens keihard in de auto te beluisteren.
De meest passionele album van de Simple minds als je het mij vraagt.
De stem van Jim is vol passie en kracht!

Daar ben ik het duidelijk niet mee eens!
Dit album klinkt meer als Simple minds dan Real life, Neapolis of Neolights (om maar een paar te noemen)
Begin jaren 90 was de toetsenist Mick mcNeal vertrokken en dat was te horen op op het album Real life. Met hulp Peter John Vitesse en de producer Stephan Lipson werd dit gat in eerste instantie opgevult.
Met GNFTNW gaan ze juist terug naar de roots en Charlie haalt de mooiste klanken uit zijn gitaar bijgestaan door de bassist Macolm Foster.
Ik album heb ik in die tijd helemaal grijs gedraait en toevallig laatst weer een keertje opgezet en ik moet zeggen dat het nog niets van zijn glans heeft verloren!

Good news from the next world rocks!!!

Klinkt op zich wel lekker, maar is wel veel van hetzelfde.... En inderdaad forceert Jim zijn stem wel behoorlijk. Ik vrees dat hij door het vele touren zijn stem wel een beetje verknoeid heeft. Weet niet of hij zangles heeft? Zou niet verkeerd zijn. Tegenwoordig hoor ik ook vaak op de diverse youtubefilmpjes en opnames op sosimpleminded.com dat hij tonen niet haalt of niet vast kan houden. Da's jammer. Maar terug naar dit album: Hypnotised is wel echt het beste nummer.

Good News From The Next World sucks!!!

Ik begrijp dit echt niet. Tuurlijk, ik snap dat het een plaat is die vooral leunt op gitaren, iets wat we niet van de Minds gewend zijn, maar is het daarom ook een slechte plaat ? NEE. Charlie gooit er de ene na de andere geweldige rif uit en Jim zingt vol passie. Ook zijn de songs gewoon prima, wat willen we nog meer? Dus is snap het niet.

Ik hoor 2 redelijke songs; Hypnotises en She's A River. Maar zelfs die halen het niveu niet van hun ouder werk.
Ik heb die plaat destijds gekocht in de veronderstelling; Simple MInds, dan is het wel ok, maar ik heb ze later doorverkocht, ik kon het niet aanhoren; ik hoor behalve die genoemde songs niets dat ik mooi kan vinden, tja....

Smaken verschillen nu eenmaal ik vind dit een van de betere simple minds platen.

Toen dit album uitkwam was ik uitermate enthousiast. Aan tempo en rock geen gebrek. Wel wist ik gelijk dat She's A River als een single geen potten zou breken. Het uitbrengen van singles, een kunst die ze verleerd hebben. Ik denk dat er 3 soorten liefhebbers zijn van Simple Minds : 1 degenen die houden van van het mysterieuze werk. 2 degenen die houden van het grote geluid en 3 degenen die uit alles voldoening halen. Ik zit in de derde category. Al met al vind ik Good News............ beter dan Once Upon............. beide albums gebaseert op het grote geluid.

Voor mij nog steeds het absolute dieptepunt van de Minds.
Hypnotized is het enige nummer dat er uit springt, vond de single She's A River al een slecht teken. Maar het album is echt van laag niveau, nog veel gezapiger en ouderwets (we spreken hier al over 1995, toen kwam The Bends al uit van Radiohead).
Gelukkig is het daarna alleen maar weer beter geworden.

And The Band Played On, dat zegt al genoeg.

Nog steeds onbegrijpelijk voor me wat velen tegen dit album hebben. Na het eerder romantische Real Life komen ze op de proppen met een harder geluid. Het staat ver van hun oude en betere werk, maar toch. Charlies gitaarsound is heel kleurrijk en gevarieerd. Alleen begrijp ik niet waarom Mel Gaynor hier ontbreekt tijdens de bijhorende tournee. De vervangdrummer is een blaas met oorringen en de toetsenist is net een oudere Back Street Boy, ook al met oorringen. Zijn toetsenwerk kan live NIET tippen aan dat van MacNeil. De pianosolo van Alive & Kicking wordt letterlijk verkracht. Charlie is live wel heel goed op dreef en speelt ruwer dan gewoonlijk. Gewoon prachtige liveversies in 95-96 van Love Song, Belfast Child ... Heel de bijhorende tournee is zoveel steviger dan de Real Life tournee, niet beter, gewoon ruwer. Jims langere haardos past hier. Ik zag ooit wel een livefragment van Charlie met kauwgum en dat was gelukkig uitzonderlijk.

Het zal er mee te maken hebben dat het bekendste nummer van dit album, namelijk She's A River zo op Real Life had gepast.
De eerste indruk is bepalend voor velen hoe ze tegen het album aan kijken.

Heb ze ten tijde van dit album in Den Haag gezien. Ik vind het album nog steeds het begin van een hele lange, hele slechte periode van Simple Minds. Black & White vond ik pas weer echt een lekker SM album.

Net even op Spotify beluisterd ivm dazzler's Greatest Hits of...Simple Minds

Night Music
7 Deadly Sins
And the Band Played On
Criminal World
En de rest wel aardig.

Voorlopig toch 3,5* met mogelijkheid op verhoging.

Je vergeet toch echt She's a River en Hypnotised in je lijstje.

Snap niet dat zoveel mensen zeuren over deze plaat.

In mijn ogen is het een van de betere albums.
Ja, wel een andere sound, maar is dat ook niet wat we willen ?

Hypnotized, 7 deadly sins en And the band plays on zijn gewoon klasse.

Erg goed album. Waardering hier is inderdaad veel te laag. Hypnotised (met "S" en niet met "Z" want Simple Minds zijn Engels en niet Amerikaans), She's A River, And The Band Plays On en 7 deadly Sins zijn uitstekende nummers. Heel herkenbaar Simple Minds album en ook lekker om naar te luisteren, een album met pit.

Aardige plaat van Simple Minds met wat steviger werk dan op andere platen.Is het dan ook meteen slecht? Nee! Je moet ook de tijd zien waarin het album werd uitgebracht,al is het zeker geen krampachtige poging om bij te blijven bij de muziek van die tijd Tuurlijk zal dit niet de geschiedenis in gaan als een klassieker binnen hun oeuvre ,maar ik vind hem zeer genietbaar.Prijsnummers zijn wel de singles :She's A River en Hypnotised.

Toen deze cd pas uit kwam naar een concert van ze geweest, in Scheveningen dacht ik. Was toen wel wat teleurgesteld in deze cd en ook het concert was niet zo sterk. Net wat steviger als je van ze gewend bent maar dat betekent niet per definitie slechter, de composities zijn gewoon van een minder niveau. Is niet erg, ze hadden hun top gehad en al wat klassiekers op de aarde gezet.

Vandaag weer eens gedraaid...wat is dit toch een fantastich album...meteen opgewaardeerd van 3.5 naar 4.5...zwaar ondergewaardeerd album...

Ondanks de verwoestende kritieken toch een vrij degelijk album. Het openingsnummer & 7 Deadly Sins voorop...