Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994)

Dit album van de Manics vind ik het beste album dat ze gemaakt hebben. Goeie teksten goeie muziek, kortom geniaal! sander

Ik vind het juist hun slechtste, Een choatische plaat met rommelige songs en prekerige teksten (zoveel politieke correctheid per vierkante minuut was nog nooit eerder vertoond). Een even pretentieuze als holle sloganplaat. Gelukkig kwam het later nog goed met de Manics. 1,5*

Ik ben het helemaal niet met je eens (en volgens mij ben ik dat veel vaker niet, als ik sommige van je stemmen tegen kom ). Ook ik vind dit het beste album van de Manics, ik kan hier nog altijd door meegesleept worden. Gold Against The Soul is imo de enige plaat die nog een beetje in de buurt komt van dit artistieke hoogtepunt.

Tsja, smaken verschillen he

Ik zie trouwens ook wel een hoop overeenkomsten.

4,5 ster. Ook ik ben het blijkbaar niet zo vaak eens met titan. Dit is misschien wel de meest depressieve plaat ooit, maar dat maakt hem eigenlijk alleen maar beter. Het album is 1 groot geheel en zakt eigenlijk nergens in, dat is al een hele prestatie. Beste nummer is het schitterend getitelde 'IfWhiteAmerica......'.

En de tekst is nog erg van toepassing op de huidige regering aldaar...

Moeilijk te doorgronden?
Bwoh.. het is echt geen Frances The Mute, hoor.

Wat mij betreft de beste plaat van de jaren '90. Geen enkel zwak moment.

Wat is er trouwens zo politiek correct aan het voorstaan van de doodstraf, Titan?

Inderdaad weinig zwakke momenten (Die In The Summertime?), maar ook weinig uitschieters. Weet na 2 luisterbeurten nog niet zo goed wat ik ervan moet denken...

Nog een keer luisteren!

Heb het idee dat muziek voor mij hier ongeveer begon. Ik luisterde The Holy Bible in een tweedehands zaakje en was betoverd. Zo veel intelligentie, belezenheid en melodie kon toch nooit uit muziek spreken? Wel dus! Ik schafte de limited edition picture disc aan (jawel mazzeltje dus) en de luisterbeurten daarna werd ie alsmaar indrukwekkender. Neem van mij aan, als je bekende geschiedenisnamen uit je hoofd wil leren is dit hét probate middel. Maar laten we wel wezen..het unieke geluid van The Holy Bible zal nooit geevenaard worden. Dit is een depressieve cd, maar als je er nuchter en onbevangen naar luistert zal het zeker uitwerken in melancholie. Superplaat

Na een aantal luisterbeurten kan ik vaststellen dat ik dit geen goed album vind. Met name de langzame nummers (This Is Yesterday, Die In The Summertime, The Intense Humming Of Evil) doen mij helemaal niets. Daarnaast vind ik Of Walking Abortion, She Is Suffering en P.C.P. ook niet echt sterk. De andere nummers zijn overigens wel erg goed.

Lastig dat 5 maar het maximum is dat je aan een plaat kunt geven hier.

Veruit de beste plaat van deze groep. Daar het overige werk me nog weleens een beetje verveelt naarmate het album vordert, is deze gewoon van begin tot einde goed! 4,5*

Ga mij ook maar eens aan dit album onderwerpen !

Toch raar dat Nederlanders niks van deze plaat snappen.
Dit behoort gewoon tot het cultureel erfgoed van de wereld.

Ho, ho, ho! Niet iedereen over één kam scheren hè!

Maar het klopt wel, over de algemenigheid genomen!

Ik denk dat er een verband bestaat met het feit dat het land een beetje in de beginjaren negentig is blijven hangen.
Waar anders ter wereld vind je Live fans?

Vond hem eerst helemaal niks, maar na enig doorzetten: fantastisch. Lekker donker en depressief.

Moet hem nog steeds eens goed luisteren.
Mijn eerste indruk was vooral; Duister.

Goed zo, mic.

1 van mijn favoriete manics-albums, de sfeer & het geheel van dit album zitten perfect. Sommige nummers zijn op zichzelf misschien wat zwakker, maar op de plaat vormen ze een knap geheel.

4st 7lb is voor mij de topper, prachtige tekst, goeie song, leuke tempowisseling ook naar het einde toe. En het heeft me toch wat tijd gekost tegen dat ik goed wist wat de titel betekende en hoe het uit te spreken (ik was nog jong toen, vergeef me...)

De 10th anniversary editie is qua lay-out package fantastisch, de extra's vallen me toch wat tegen...

Ja, vond het ook wel sterk van mijzelf.
Eigenlijk geen enkel slecht nummer, met Die in the Summertime en Archives of Pain als klappertjes.
Een van de donkerste platen ooit gemaakt.
En een van mijn favorieten aller tijden.

Kees docu over anorexia en moest meteen aan Richey denken en 4st&lb: "I wanna walk in the snow and not leave a footprint". Meesterlijk.

kan me nog herrineren dat dit album een zware hap voor me was op mijn 18e.
ik was zelfs meerdere keren van plan het album weg te doen bij de plaatboef omdat ik dacht het niets met me deed.
wat had ik het mis.
maar hij bleef in mn kast staan en kwam er niet vaak uit.
na een tijdje is het wel goedgekomen maar hij komt er nog steeds niet vaak uit(dat komt nu alleen omdat ik interrese heb in andere muziek )
ik wil toch een vergelijking maken met het album closer van joy division ook al is de muziek verschillend , ik reageer op dezelfde manier op deze muziek als op die van joy division.
net als joy division is dit ook heel erg rauw en eerlijk en na het luisteren heb ik altijd het gevoel dat ik weer "wakker" ben en
alsof ik net in elkaar geslagen ben.

richey edwards slaagde erin de meest lelijke teksten op papier neer te pennen.
4* voor deze unieke manic's plaat

Ben absoluut geen fan van de Preachers, maar deze koester ik wel. Is ook niet te vergelijken met z'n 2 voorgangers of de tig navolgers.
Erg donker, maar daar hou ik wel van. Is ook een erg Richey-album, vandaar misschien.
Ik wil het geen lelijke teksten noemen, eerder wat geforcheerd intellektueel (schijnt dat Richey vijf boeken per dag las in de studio om wat teksten te kunnen aanleveren).
De muziek is lekker basic; gitaar (veel flanger!), bas en drums en niet zo gelikt als op de latere albums.

Prachtige plaat!
Maar een vraag, wat bewoog de heren eigenlijk om drie dikke dames op de voorkant te zetten??

Dit is mijn tweede album van de Manic Street Preachers (mijn eerste aanschaf was "Everything Must Go"). Ik vind de muziek zeker niet slecht, maar echt raken doet het mij ook niet. Nummer 2, "Ifwhiteamerica...", vind ik tot nu toe het beste nummer.

Voor het geheel geef ik "The Holy Bible" een heel magere 3.5*, daar waar ik "Everything Must Go" een dikke 3.5* heb gegeven. Misschien groeit het album in de toekomst nog wel iets.

The album cover is a painting called Strategy (South Face/Front Face/North Face) by artist Jenny Saville. Although the band were originally quoted £30,000 to use the painting by the Saatchi gallery, Saville gave her permission for use of her work for free after a 30-minute telephone call with Edwards in which he described, in detail, each song on the album.

Ik lees ergens dat ze het hebben gebruikt om de 'beauty in perceived ugliness' aan te geven.

Ik vind het wel passen bij de muziek, in ieder geval.

Wat mij betreft het beste album van de Manic Street Preachers. Zelden zo'n donker, hard en intens album gehoord. Goed is te horen hoe dit album zwaar is beinvloed door Richey Edwards, die niet lang hierna zou verdwijnen. Hij schreef de meeste teksten en wel over zaken als prostitutie, kapitalisme, holocaust, communisme en anorexia. Niet de meest vrolijke onderwerpen maar het geeft dit album een unieke, maar niet altijd even toegankelijke (vandaar dit schandalig lage gemiddelde?) sfeer en sound. Het verscheen niet lang na Nirvana's 'In Utero' en ik zie het altijd als de Britse tegenhanger ervan. Weinig nummers springen er echt uit (of het moeten Yes, Faster, 4st7lb en Archives of Pain zijn) maar als geheel is het een van de beste albums van de jaren '90.

Prachtig kunstwerk waarbij de briljante muziek prachtig om de diepgaande teksten heengewikkeld is. Elk nummer heeft haar eigen unieke sfeer, riffs en hooks. vaak ijzingwekkend hard, brutaal en direct, maar het gaat erin als zoete koek. Ik word nooit moe van dit album. Muzikaal en tekstueel gezien het beste album ooit gemaakt. Briljant. Heerlijk.