Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994)

Prachtig kunstwerk waarbij de briljante muziek prachtig om de diepgaande teksten heengewikkeld is. Elk nummer heeft haar eigen unieke sfeer, riffs en hooks. vaak ijzingwekkend hard, brutaal en direct, maar het gaat erin als zoete koek. Ik word nooit moe van dit album. Muzikaal en tekstueel gezien het beste album ooit gemaakt. Briljant. Heerlijk.

Ik heb een beetje een vreemd gevoel bij dit album. Na ontelbaar keer luisteren blijf ik het iedere keer iets beter vinden, maar toch kan ik mijn 4* maar niet verhogen naar 4,5*. Misschien omdat er niet echt uitschieters à la Motorcycle Emptiness of La Tristesse opstaan. Hoewel Ifwhiteamericatoldthetruthforoneday it'sworldwouldfallapart toch wel in de buurt komt. Wat een heerlijk nummer is dat toch. Die verschillende tempowisselingen in het lied vind ik geweldig. De anti-racismelyrics klinken misschien wat simpel op het eerste gehoor, maar ik vind ze toch vrij briljant.
Conservative say there ain't no black in the union jack
Democrat say there ain't eunough white in the stars and stripes
Compton, Harlem, a pimp fucked a priest
The white man has just found a new moral saviour

Het album blijft zeer sterk over de hele lijn, ik kan er eigenlijk eindeloos naar luisteren.
4****, potentieel 4,5.

Netals Six van Mansun is deze plaat groter dan de artiest zelf. Kan niet zeggen dat ik een fan ben van Manic Street Preachers, eerder het tegenovergestelde. Desondanks zijn ze op deze plaat er in geslaagd een volstrekt uniek geluid te ontwikkelen, gepaard aan grotendeels catchy songs.

Wat betreft de alom geprezen teksten moet gezegd: qua poetische waarde stellen ze niets voor. De meeste songs handelen om thema's als anorexia, de holocaust, prostitutie zonder hier ooit een poetische blik op te werpen. Ook als intelligente analyses schieten de teksten te kort: het betreffen veelal pretentieuze, depressieve wanhoopskreten van een puber die ze niet meer helemaal op een rijtje heeft.

Hiermee wil ik niet zeggen dat de teksten binnen de context van het album niet werken: op een of andere manier zijn de Manics er in geslaagd de muziek en teksten tot een onlosmakelijk, organisch geheel te smeden. Geen 5 sterren vanwege een bij tijd en wijle inzakkende momenten.

1001 Albums you must hear before you die

De random number generator bracht me dit keer bij nummer 777, ofwel Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994).

Van Manic Street Preachers heb ik ooit hun verzamelalbum Forever Delayed 'blind' gekocht op basis van de eerste 3 nummers. Doordat de rest van hun verzamelaar voor mij niet hetzelfde niveau haalde als de eerste 3 nummers, ben ik me nooit verder gaan verdiepen in de band. Tot nu dus.

The Holy Bible laat een heel ander geluid horen dan ik van de band kende. Het is een stuk ruwer, ongepolijster. Bijna punkrock, zoals bikkel2 het hierboven omschrijft. Verder vat zijn review voor mij ook prima het album samen. Het is ongepolijst, oprecht, sleazy en bevlogen.

Aan de andere kant mist het album voor mij wel enkele toppers om echt bij te blijven. Het album is vreemd genoeg ook weinig gegroeid. Ik vond hem na een luisterbeurt meteen goed, maar enkele luisterbeurten later kom ik ook niet echt verder dan 'goed'.

Hoewel de sound van het album me goed bevalt, is het toch de vreemde eend in de bijt die ik het beste vind. This Is Yesterday vind ik echt een topnummer! Dat is voor mij ook meteen het enige nummer op deze plaat dat ik los zou luisteren, denk ik.

Typisch plaatje dat ik misschien wel eens zou meenemen als ik hem ergens in een uitverkoopbak tegenkom en waarvan ik dan zeker zou genieten in de auto, maar waarvan de kans even groot is dat hij in de vergetelheid gaat belanden.

Favorieten: This Is Yesterday, PCP, Yes

3,5*