Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go (2006)

Dat zouden veel, veeeel meer artiesten moeten doen. Deze man was een genie, een visionair, een zeer groot artiest die z'n tijd hiermee ver vooruit was. Nog altijd niet zo heel veel artiesten doen dit slimme trucje.

Deze avond het tribute-concert van z'n ex-bandleden bij de Magnolia Electric Co. mogen meemaken (met guestvocals verzorgd door ene Timothy Showalter van Strand of Oaks) en het was een schitterend optreden. Werkelijk waar subliem, ben van m'n sokken geblazen. Fenomenaal, subliem was het!!! Een groot talent wordt gemist en hoewel ik niet gelovig ben: may God have his soul.

Dit is een heel somber album met verstilde zang en muziek. In die deken van somberheid wil ik me de hele winter omwentelen.

Ook goed te luisteren bij extreme hitte. Gordijnen dicht en ventilator aan ofzo. Maar feit is dat ik altijd wel naar Jason kan luisteren.

Plus de temperatuur zakt gelijk naar het vriespunt, dat js dan wel weer lekker

Ja, maar echt.
En dan denk ik dat deze écht wel beter binnenkomt op een ander moment. Maar ik heb nu eenmaal vakantie, en dus ook het geluk dat ik veel muziek kan luisteren door de dag heen.

Maar ik heb wel meer albums van Jason alsnog verhoogd. We zullen zien.

Bijzonder fraai album waarin dit gekwelde genie zowel vocaal als instrumentaal een bijzonder desolate en indringende sfeer neerzet.

It's Easier Now en Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go zijn de ijzingwekkende hoogtepunten.