Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go (2006)
mijn stem
94 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Secretly Canadian
-
It's Easier Now (4:01)
-
Everything Should Try Again (4:15)
-
Alone with the Owl (2:24)
-
Don't It Look Like Rain (3:48)
-
Some Things Never Try (2:11)
-
It Must Be Raining There Forever (3:32)
-
Get Out Get Out Get Out (3:27)
-
It Costs You Nothing (3:59)
-
Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go (6:39)
1
geplaatst: 29 september 2018, 00:23 uur
Dat zouden veel, veeeel meer artiesten moeten doen. Deze man was een genie, een visionair, een zeer groot artiest die z'n tijd hiermee ver vooruit was. Nog altijd niet zo heel veel artiesten doen dit slimme trucje.
Deze avond het tribute-concert van z'n ex-bandleden bij de Magnolia Electric Co. mogen meemaken (met guestvocals verzorgd door ene Timothy Showalter van Strand of Oaks) en het was een schitterend optreden. Werkelijk waar subliem, ben van m'n sokken geblazen. Fenomenaal, subliem was het!!! Een groot talent wordt gemist en hoewel ik niet gelovig ben: may God have his soul.
0
Arbeidsdeskundige
geplaatst: 19 december 2019, 20:18 uur
Dit is een heel somber album met verstilde zang en muziek. In die deken van somberheid wil ik me de hele winter omwentelen.
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 14:40 uur
Ook goed te luisteren bij extreme hitte. Gordijnen dicht en ventilator aan ofzo. Maar feit is dat ik altijd wel naar Jason kan luisteren.
1
geplaatst: 11 augustus 2020, 23:07 uur
rebjuh schreef:
Ook goed te luisteren bij extreme hitte. Gordijnen dicht en ventilator aan ofzo. Maar feit is dat ik altijd wel naar Jason kan luisteren.
Ook goed te luisteren bij extreme hitte. Gordijnen dicht en ventilator aan ofzo. Maar feit is dat ik altijd wel naar Jason kan luisteren.
Plus de temperatuur zakt gelijk naar het vriespunt, dat js dan wel weer lekker
1
geplaatst: 12 augustus 2020, 10:42 uur
Ducoz schreef:
Plus de temperatuur zakt gelijk naar het vriespunt, dat js dan wel weer lekker
(quote)
Plus de temperatuur zakt gelijk naar het vriespunt, dat js dan wel weer lekker
Ja, maar echt.
En dan denk ik dat deze écht wel beter binnenkomt op een ander moment. Maar ik heb nu eenmaal vakantie, en dus ook het geluk dat ik veel muziek kan luisteren door de dag heen.
Maar ik heb wel meer albums van Jason alsnog verhoogd. We zullen zien.
0
geplaatst: 20 januari 2024, 16:41 uur
Bijzonder fraai album waarin dit gekwelde genie zowel vocaal als instrumentaal een bijzonder desolate en indringende sfeer neerzet.
It's Easier Now en Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go zijn de ijzingwekkende hoogtepunten.
It's Easier Now en Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go zijn de ijzingwekkende hoogtepunten.
2
geplaatst: 16 oktober, 21:30 uur
In een Franse kringloop haalde ik deze plaat uit de bakken van 1 euro. Daar stond veel beter materiaal dan in de duurdere bakken, maar voor de medewerkers waarschijnlijk totaal onbekend. Eerlijk gezegd geldt dat ook voor mij. Ik had nog nooit gehoord van deze artiest. In ons vakantiehuisje het vinyl op de platenspeler gelegd en ik wist eigenlijk niet wat ik hoorde.
Wat een mooi, maar intriest album. Hoe diep kan een zanger gaan ? Ik ben daarna het internet wat gaan afstruinen en dan krijg je misschien iets meer begrip. Jason Molina kampte met een zware alcoholverslaving en is daarvoor naar een kliniek gegaan. Zijn familie heeft op een gegeven moment een crowdfunding actie gehouden, omdat Jason niet verzekerd was en men hoopte dat hij toch zijn behandeling kan afmaken. Ik weet niet of dat gelukt is, wel is uiteindelijk Jason in 2012 gestorven door lever falen.
Met dit in je achterhoofd wordt de muziek nog indringender. Jason Molina opent zijn album met een nummer getiteld' It's Easier Now'. De gedachte aan hoe het moet zijn geweest, bezorgt me kippenvel, want 'Let Me Go´ is zo somber als het maar kan. Het hele album klinkt als een laatste schreeuw om verlossing, zoals de titel al aangeeft, tot aan de laatste noot van deze 34 minuten durende afdaling in de duisternis. Jason presenteert zijn intense, persoonlijke verhalen over verwoesting en vervreemding in een intieme setting. Enkel stem en piano of gitaar, de laatste nummers hebben nog wat extra instrumenten. Te midden van omgevingsgeluiden zoals onverklaarbare achtergrondstemmen en krakende stoelen, klinken de nummers als bij toeval , als sombere overpeinzingen vergelijkbaar met de verwarring en onzekerheid van de verteller zelf. Jason Molina heeft een absoluut betoverende stem en in combinatie met die onberispelijke, maar o zo kale productie klinken zijn woorden kristalhelder, waardoor je geboeid blijft luisteren en aan zijn lippen hangt. Tenminste als je dit alles kunt verdragen.
Na het beluisteren blijf ik nog een tijdje stil zitten, niet de moed om iets anders op te zetten. Ergens is het zwelgen in ongeluk, wat ik nog wel ken vanuit mijn adolescentie, maar wat een intense luisterervaring. Ik moet maar snel meer van deze artiest en zijn groepen aanschaffen.
Wat een mooi, maar intriest album. Hoe diep kan een zanger gaan ? Ik ben daarna het internet wat gaan afstruinen en dan krijg je misschien iets meer begrip. Jason Molina kampte met een zware alcoholverslaving en is daarvoor naar een kliniek gegaan. Zijn familie heeft op een gegeven moment een crowdfunding actie gehouden, omdat Jason niet verzekerd was en men hoopte dat hij toch zijn behandeling kan afmaken. Ik weet niet of dat gelukt is, wel is uiteindelijk Jason in 2012 gestorven door lever falen.
Met dit in je achterhoofd wordt de muziek nog indringender. Jason Molina opent zijn album met een nummer getiteld' It's Easier Now'. De gedachte aan hoe het moet zijn geweest, bezorgt me kippenvel, want 'Let Me Go´ is zo somber als het maar kan. Het hele album klinkt als een laatste schreeuw om verlossing, zoals de titel al aangeeft, tot aan de laatste noot van deze 34 minuten durende afdaling in de duisternis. Jason presenteert zijn intense, persoonlijke verhalen over verwoesting en vervreemding in een intieme setting. Enkel stem en piano of gitaar, de laatste nummers hebben nog wat extra instrumenten. Te midden van omgevingsgeluiden zoals onverklaarbare achtergrondstemmen en krakende stoelen, klinken de nummers als bij toeval , als sombere overpeinzingen vergelijkbaar met de verwarring en onzekerheid van de verteller zelf. Jason Molina heeft een absoluut betoverende stem en in combinatie met die onberispelijke, maar o zo kale productie klinken zijn woorden kristalhelder, waardoor je geboeid blijft luisteren en aan zijn lippen hangt. Tenminste als je dit alles kunt verdragen.
Na het beluisteren blijf ik nog een tijdje stil zitten, niet de moed om iets anders op te zetten. Ergens is het zwelgen in ongeluk, wat ik nog wel ken vanuit mijn adolescentie, maar wat een intense luisterervaring. Ik moet maar snel meer van deze artiest en zijn groepen aanschaffen.
0
geplaatst: 16 oktober, 21:56 uur
Teacher schreef:
In een Franse kringloop haalde ik deze plaat uit de bakken van 1 euro. Daar stond veel beter materiaal dan in de duurdere bakken, maar voor de medewerkers waarschijnlijk totaal onbekend. Eerlijk gezegd geldt dat ook voor mij. Ik had nog nooit gehoord van deze artiest. In ons vakantiehuisje het vinyl op de platenspeler gelegd en ik wist eigenlijk niet wat ik hoorde.
Wat een mooi, maar intriest album. Hoe diep kan een zanger gaan ? Ik ben daarna het internet wat gaan afstruinen en dan krijg je misschien iets meer begrip. Jason Molina kampte met een zware alcoholverslaving en is daarvoor naar een kliniek gegaan. Zijn familie heeft op een gegeven moment een crowdfunding actie gehouden, omdat Jason niet verzekerd was en men hoopte dat hij toch zijn behandeling kan afmaken. Ik weet niet of dat gelukt is, wel is uiteindelijk Jason in 2012 gestorven door lever falen.
Met dit in je achterhoofd wordt de muziek nog indringender. Jason Molina opent zijn album met een nummer getiteld' It's Easier Now'. De gedachte aan hoe het moet zijn geweest, bezorgt me kippenvel, want 'Let Me Go´ is zo somber als het maar kan. Het hele album klinkt als een laatste schreeuw om verlossing, zoals de titel al aangeeft, tot aan de laatste noot van deze 34 minuten durende afdaling in de duisternis. Jason presenteert zijn intense, persoonlijke verhalen over verwoesting en vervreemding in een intieme setting. Enkel stem en piano of gitaar, de laatste nummers hebben nog wat extra instrumenten. Te midden van omgevingsgeluiden zoals onverklaarbare achtergrondstemmen en krakende stoelen, klinken de nummers als bij toeval , als sombere overpeinzingen vergelijkbaar met de verwarring en onzekerheid van de verteller zelf. Jason Molina heeft een absoluut betoverende stem en in combinatie met die onberispelijke, maar o zo kale productie klinken zijn woorden kristalhelder, waardoor je geboeid blijft luisteren en aan zijn lippen hangt. Tenminste als je dit alles kunt verdragen.
Na het beluisteren blijf ik nog een tijdje stil zitten, niet de moed om iets anders op te zetten. Ergens is het zwelgen in ongeluk, wat ik nog wel ken vanuit mijn adolescentie, maar wat een intense luisterervaring. Ik moet maar snel meer van deze artiest en zijn groepen aanschaffen.
In een Franse kringloop haalde ik deze plaat uit de bakken van 1 euro. Daar stond veel beter materiaal dan in de duurdere bakken, maar voor de medewerkers waarschijnlijk totaal onbekend. Eerlijk gezegd geldt dat ook voor mij. Ik had nog nooit gehoord van deze artiest. In ons vakantiehuisje het vinyl op de platenspeler gelegd en ik wist eigenlijk niet wat ik hoorde.
Wat een mooi, maar intriest album. Hoe diep kan een zanger gaan ? Ik ben daarna het internet wat gaan afstruinen en dan krijg je misschien iets meer begrip. Jason Molina kampte met een zware alcoholverslaving en is daarvoor naar een kliniek gegaan. Zijn familie heeft op een gegeven moment een crowdfunding actie gehouden, omdat Jason niet verzekerd was en men hoopte dat hij toch zijn behandeling kan afmaken. Ik weet niet of dat gelukt is, wel is uiteindelijk Jason in 2012 gestorven door lever falen.
Met dit in je achterhoofd wordt de muziek nog indringender. Jason Molina opent zijn album met een nummer getiteld' It's Easier Now'. De gedachte aan hoe het moet zijn geweest, bezorgt me kippenvel, want 'Let Me Go´ is zo somber als het maar kan. Het hele album klinkt als een laatste schreeuw om verlossing, zoals de titel al aangeeft, tot aan de laatste noot van deze 34 minuten durende afdaling in de duisternis. Jason presenteert zijn intense, persoonlijke verhalen over verwoesting en vervreemding in een intieme setting. Enkel stem en piano of gitaar, de laatste nummers hebben nog wat extra instrumenten. Te midden van omgevingsgeluiden zoals onverklaarbare achtergrondstemmen en krakende stoelen, klinken de nummers als bij toeval , als sombere overpeinzingen vergelijkbaar met de verwarring en onzekerheid van de verteller zelf. Jason Molina heeft een absoluut betoverende stem en in combinatie met die onberispelijke, maar o zo kale productie klinken zijn woorden kristalhelder, waardoor je geboeid blijft luisteren en aan zijn lippen hangt. Tenminste als je dit alles kunt verdragen.
Na het beluisteren blijf ik nog een tijdje stil zitten, niet de moed om iets anders op te zetten. Ergens is het zwelgen in ongeluk, wat ik nog wel ken vanuit mijn adolescentie, maar wat een intense luisterervaring. Ik moet maar snel meer van deze artiest en zijn groepen aanschaffen.
Songs Ohia - The Lioness is een prachtig album, wat mij betreft het mooiste dat hij heeft gemaakt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.