Massive Attack - Blue Lines (1991)

Nummer 10 in mijn Top 10

Met het uitkomen van deze plaat was het genre Trip Hop gendefinieerd een fusie van Hip-Hop, Ambient, Dance en Dub
De mix tussen deze 4 stijlen pakt op dit album zo bijzonder goed uit dat het de blauwdruk vormde voor wat komen ging. Acts als Groove Armada, Morcheeba en Roots Manuva hadden nooit kunnen worden tot wat ze zijn zonder dit album.

De raps van Tricky en de gast bijdragen van Horace Andy geven het album een donkere en zware lading mee die nergens te word........

De zang van Shara Nelsen is zeer breekbaar iets wat op het geweldige Unfinished Sympathy nog eens versterk word door de strijkers in dit emotionele liefdeslied.

Dan mag Unfinished Sympathy het top stuk van dit album zijn, de rest van het album is van een bijna even hoog nivo waarbij de donderende basgrove op Five Man Army, de zoete ambient klanken van Hymn of the Big Wheel en de funky lading op Daydreaming bij dragen aan de gehele sfeer van de donkere achterbuurten van Bristol waar producers, dealers, drugsgebruikers en muziekanten samen komen om dingen te doen die het daglicht niet kunnen verdragen met als rezultaat dit geweldige album.

Duister, Onheilspellend, Atmosferisch, Net onder het oppervlak borrelend en Wazig dat zijn de acciosaties die ik bij dit album heb........ (iets wat ik later ook ervaarde bij Burial's Untrue, maar dit ter zijde)

Het is een van de Mijlpalen in de Muziek geschiedenis, het is een album dat vernieuwend en expiriementeel was en waar later velen hun inspiratie uit hebben gehaald

Unfinished sympathy vind ik een van de beste singles van de jaren 90 en Mezzanine vind ik een prima plaat dus van dit debuut had ik best wel behoorlijke verwachtingen. Het is me niet echt meegevallen eigenlijk. De stem van Shara Nelson scoort ook in andere nummers punten maar met Horace Andy kan ik dan weer niet zoveel. Verder vind ik geen enkel nummer eigenlijk ook maar bij benadering zo goed als Unfinished sympathy. Krappe voldoende.

Nu pas geprobeerd, ben door het ontdekken van Be thankful for what you've got alsnog getriggerd. Beetje laat, gezien classic-status, releasejaar en het feit dat ik er ook smaaktechnisch al heel wat jaren van had kunnen genieten (iig minimaal sinds de mid 00's), maar beter laat dan nooit.

Wat mij betreft heeft 'ie drie grote uitschieters: de singles + Be thankful for what you've got. Lately komt er achteraan. Daydreaming, Hymn of the big wheel en One love zijn eervolle vermeldingen. Het overige doet me weinig, maar dat zijn slechts twee nummers, en ook die vind ik niet eens écht slecht. Conclusie: over de gehele linie zeer genietbaar.

Het blijkt wel duidelijk dat ik liever Shara Nelson hoor dan Horace Andy.

Sterren-waardering is twijfelgeval tussen 3,5 en 4 sterren.

Gek genoeg had ik hier een 3* voor staan. Bij herbeluistering van Blue Lines en Protection moet ik toch juist zeggen dat ik Blue Lines beter vind. Omhoog naar 4* direct, vooral vanwege Safe from Harm en Unfinished Sympathy, maar bijna elk nummer is hier goed. Enkel One Love vind ik echt geen goed nummer, en ook niet goed passend in het geheel. Daar lijk ik hier alleen in te staan?

Behoort niet tot het beste werk van de band, met feitelijk maar twee prijsnummers. Opener Safe From Harm is erg fraai, net als de hit Unfinished Sympathy. De rest van het materiaal schiet tekort, alhoewel alle songs wel interessante elementen bevatten. Het is het gewoonweg net niet. Van opvolger Mezzanine kan dat niet gezegd worden. Daar heeft de band de perfecte balans gevonden.

Massive Attack leerde ik op de middelbare school kennen omdat een klasgenoot me de destijds kersverse single 'Special Cases' liet horen, en vooral zien. Hij had hem met videoclip en al net in een goede 48 uur gedownload met de toen beschikbare ISDN- of telefoonverbinding en het werd me gelijk duidelijk dat we hier met 'serieuze' muziek te maken hadden. Ik kon het allemaal wel waarderen, deels door het intrigerende en bevreemdende van de interactie van video en geluid. Niet lang na het uitkomen van de Special Cases-video kwam album 100th Window uit, maar omdat ik de aanschaf van nieuwe (full-price) albums zonde van mijn geld vond, besloot ik bij FAME om Protection en Mezzanine uit de '2 voor 17,50' bakken te hengelen.

Die cd's hadden beide een zelfde soort effect: andere muziek dan ik gebruikelijk luisterde; minder behapbaar en instant-genietbaar dan de (overigens nog altijd classic) HipHop van Dr.Dre's 2001 en Eminem's Marshall Mathers LP en ook RHCP's Californication, maar gevoelsmatig wel het betreden van een nieuwe wereld. Massive Attack voelde in die tijd ook als heel 'verantwoorde' muziek, en tracks als 'Three', 'Heat Miser' en 'Risingson' werden snel favorieten. Inmiddels lijkt 'Mezzanine' gezien te worden als voornaamste Massive Attack landmark, maar op mijn toenmalige bijbels als allmusic.com las ik dat de grootste classic toch wel 'Blue Lines' zou zijn.

Vol verwachting haalde ik dus binnen afzienbare tijd ook 'Blue Lines' uit de FAME-bakken, maar ik kon er weinig mee. Sterker: de allerergste kwalificatie die muziek kan krijgen kwam regelmatig bij me op - ik vond hem saai.

Dat duurde een behoorlijke tijd. Of zoals ik in oktober 2005, kort na mijn aanmelding op deze site schreef:
...en eigenlijk heeft dit sindsdien nog 10 jaar geduurd. De understated tracks waren het allemaal net niet: naar hiphop-maatstaven flowden ze maar matig, voor een popplaat ontbrak de melodie, en binnen de electronica werd ik ondertussen bedolven door minder rechtlijnige en ogenschijnlijk avontuurlijker geluiden uit de early nineties Warp-stal.

Nadien heb ik dit album toch zeker 15 jaar lang minstens twee keer per jaar uit de kast gehaald. Of het nu door de slordig ge-copy-paste en toch prachtige hoes komt of door 'Unfinished Sympathy' die het goed deed in de MumeLadder en waarvan ik tot mijn verbazing realiseerde dat het een #1 Top-40 hit geweest was, er was altijd een soort fascinatie met het zachte, meanderende geluid van 'Blue Lines'. En zoals dat vaker gaat met albums die ondanks gebrek aan liefde op het eerste gezicht toch blijven intrigeren: toen viel ineens het kwartje. Er is namelijk niets anders dat de sfeer en teneur van Blue Lines benadert.

Het broeierige sfeertje, het gebrek aan uitnodigende liedjes of harde beats, de soulvolle zang die niettemin niet echt als soul betiteld kan worden: allemaal dragen ze bij aan het eilandje dat dit album voor zichzelf gecreëerd heeft. Het doorlopend aantrekken en afstoten, de gladde, bijna UB40-achtige zanglijntjes van Horace Andy, de druilerigheid van het titelnummer, slechts 9 nummers waaronder ook nog heel wat gecover en gesample: ik ben het allemaal langzaam gaan omarmen. Daarmee vormt deze collage van imperfectie een behaaglijk dekentje dat ik tot op de dag van vandaag meerdere keren per jaar omsla, maar dit keer voorzien van een duidelijke 4,5*.