Sparks - Lil' Beethoven (2002)

Zo eens in de zoveel jaar maken de Sparks weer een plaat die hun bestaansrecht rechtvaardigt. De muziek is deze keer wat opgeschoven naar klassiek en musical en deze genres passen de gebroeders Mael wonderwel. De liedjes steken intelligent en humorvol in elkaar en de teksten zijn als altijd weer erg grappig. Vooral de muziekwereld (What are all these bands so angry about en Suburban homeboy) krijgt een flinke sneer. 4,5*

Dit is ongelooflijk... Wat een prestatie om zo´n album uit te brengen. Ik had in een muziekblad al een lovende recensie gelezen, kende The Sparks vooral van ´This town...´, ´Amateur hour´en ´Never turn your back on mother earth´. Voor de rest geen indrukwekkende verzameling Sparksalbums of zoiets, maar dit album is werkelijk een hoogtepunt. Hoe muzikaal kun je zijn...

Een album die mij in eerste instantie omver wist te blazen.
Na verloop van tijd ben ik dat enthousiasme wat gaan afzwakken: het heeft zijn geweldige momenten, maar ik heb ook teveel keer het "ik haal mijn schouders erbij op gevoel".
Hoe dan ook moet gezegd worden dat Sparks een bijzonder duo is.

VInd dat ook, en moet hem dringend eens herbeluisteren!

Prima plaatje!
4 sterren ****

Bij sommige bands is de zang ook een instrument... afijn, zoveel is bekend.

Sparks tillen dat fenomeen op deze plaat een niveau hoger. Hier zijn niet zozeer de stemmen instrumenten alswel de woorden. Tekstueel is het hilarisch, ofschoon de teksten vaak niet veel meer zijn dan een continu herhaalde oneliner, wat op zichzelf ook weer hilarisch is. Dit wordt op ingenieuze wijze in de muziek gehangen.

Hier een score aan hangen is lastig. Ik had hem op 3* staan, dat is te laag, een halfje erbij dus. Wellicht zit er verdere verhoging in, maar hoe leuk deze plaat is om naar te blíjven luisteren, moet de praktijk nog even uitwijzen. Als luistertrip is dit evenwel een must, met andere woorden:

De Musicmeterende wereld is in tweeën verdeeld: diegenen die Lil' Beethoven al gehoord hebben en diegenen die hem nog moeten horen.

Geweldig album.Kon hem niet nieuw op cd aanschaffen,dus de DVD Live in Stockholm gekocht.Hier wordt dit album live uitgevoerd.Ongekend goed.Als bonus staan hier ook nog vele hits en topalbumtracks op.

Leuke album, toegankelijke muziek maar de "replay-value" is behoorlijk laag. De meeste songs lijken wat te veel op elkaar. Favoriet voor mij is "How Do I Get To Carnegie Hall?".

Volgens Wikipedia hadden de gebroeders Mael van Sparks al het materiaal voor de opvolger van Balls geschreven, toen dat album zodanig flopte dat ze besloten een nieuwe muzikale koers te varen; ook om zichzelf te blijven uitdagen. Kijk, dát is de Bowieaanse mentaliteit, de kameleon pur-sang!
Ook lees ik dat de aanzet werd gegeven toen vanuit Duitsland de vraag kwam om een muziekstuk te schrijven over sportcommentator Günther Koch. In 2004 kwam dit nummer beschikbaar voor de gewone fan op de Deluxe edition, te weten de track Wunderbar.

Het resultaat werd Lil’ Beethoven met op de voorzijde een tekening in de stijl van stripverhaal Calvin and Hobbes (bij ons gepubliceerd als Casper en Hobbes). De muziek is een kruising tussen klassieke kamermuziek en eigentijdse kleinkunst. Dit zonder drums, waardoor het vooral een luisterplaat is geworden, een hele verandering na de jaren van dancepop. Een muziekalbum als een hoorspel, wat als de betere (beeld)roman enige tijd nodig heeft om door te dringen.
Tegen het einde is het bijna schrikken in Ugly Boys and Beautiful Girls, waar drumster Tammy Glover fel op de vellen mept. Wat? Échte drums bij Sparks, na al die jaren zonder? Hoera! Met deze dame snap ik bovendien de titel van het nummer.
Bij de bonussen zit ook interessant materiaal, zoals het gesproken The Legend Of Lil' Beethoven, het liedje over de sportjournalist Wunderbar met daarin talrijke opnamen van de man die vooral in de regio Nürnberg een legende schijnt te zijn, en het schone Kakadu Kantata.

Lil’ Beethoven is een enerverend en fantasierijk verhaal over een piepjonge componist, passend in de humoristische traditie van Sparks. Niet de rockgekte van vroeger en evenmin de dance-ironie van de jaren daarna, maar de eigenzinnigheid is volop terug. Een zeveneneenhalf.

Waar de Sparks voorheen zes jaar lieten vallen tussen twee reguliere albums werd Lil’ Beethoven het 19e Sparks album al twee jaar na Balls gereleased.

De broers waren volledig klaar met Euro- dancepop, Drum ’n Bass en andere muzikale modegrillen en hebben zich eens stevig achter de oren gekrabd om vervolgens terug te komen met dat waarin ze het beste zijn, originele muziek, songs met ingewikkelde structuren die met geen enkele groep te vergelijken zijn.

De internationale muziek critici struikelden over elkaar heen om met superlatieven dit album te recenseren. En het moet gezegd het is/was op da tmoment hun Piece de Resistence.

Ik moest er zelf wel stevig aan wennen, niet dat ik het matig vond maar zelfs als goed doorgevoerde Sparks follower koste het mij de nodige luisterbeurten om de enorme schoonheid van dit werkstuk ten volle tot mij door te laten dringen.
Maar toen dat eenmaal zover was, werd het ieder keer optimaal genieten.

En tot aan de dag van vandaag hoor ik iedere keer nieuwe elementen, zeker wanneer ik het door de ear pods hoor. Ik durf na verschijnen van dit album te beweren dat de broers (en dan met name Ron Meal) zich echt tot de grootste componisten in de moderne muziekwereld mag rekenen naar mijn bescheiden mening.

Dan het gebodene op dit bijzondere album: het is een serie songs die het vooral moeten hebben van de over elkaar gestapelde stemmen, koorwerkjes met de stemmen veelvuldig door elkaar gevlochten, dit alles op prachtige klassieke muzikale arrangementen met vooral strijkers, piano en hier en daar blazers (zoals in I Married Myself wat een aparte nachtclub sfeer oplevert.) en dan die tekst: I’m very happy together….. hoe gek wil je het hebben…

Het begint subtiel met de The Rythm Thief, niet enkel diverse koorwerkjes, maar ook diverse maneieren van zingen, sereen, gedreven, stuwend, swingend of juist heel rustig. En dit alles wisselt in elk nummer. In deze opener zijn diverse refreinen te herleiden met een prachtig gejaagd stijkers ensemble aangevuld met koperwerk.
Een uitermate knappe song.

How do I Get To Carnegie Hall, Russell met een van zijn vreemde stemmetjes opent op een hoekige en gedreven piano van Ron. Koor: Practice man, Practice…..
Het refrein is ook weer betoverend….

Zo heeft ieder nummer toch weer diverse hoeken en angles, vreemde voice decoder geluiden. Ride Em Cowboy, met ene zekere gejaagdheid die weer wordt ondersteund door klavecimbel geluiden. Ook hier weer reteknappe koortjes die ook vervreemdend werken.

My Baby’s taking me home, ook weer zo een bizar nummer, de stemmen vormen hier bijna al de instrumenten in het begin. Een hypnotiserende eerwurm.

Your call is very important to us, alleen de idiote titel al is geweldig. Maar ook het draaien pianoloopje, en het marketing koortje en de nabootsing van telefoon gesprekken is uniek.

Ugly Guys with Beautiful Girls, begint kalm klassiek en rustig, tot een stevige gitaar en rock stem de boel even komt opschudden…het meest elektronische en uptempo nummer van het album. Russell verteld over een stevig arrangement heen.

Suburban Homeboy, brengt de plaatselijke fanfare even voor het voetlicht, een beetje cabaret achtige song…het begint eenvoudig maar beschikt over een heel ingenieuze songstructuur. Hier heeft Ron ook heel wat uurtjes componeerwerk in zitten.

Dit album beste mensen is niets meer of minder dan een Masterpiece!
Een evergreen dat ook na jaren nog geheimen prijsgeeft.

Het was de start van een nieuwe Sparks periode waarin er nog veel prachtige albums volgden met knetter geraffineerde en fantastische songs.

Go Get It.

Ik blijf het verbazingwekkend vinden dat ik dit album wel echt geweldig vind en alle andere albums die ik tot nu toe geprobeerd heb enorm tegenvallen.

"Laten we onszelf nog eens heruitvinden", moet Sparks gedacht hebben. Het was namelijk al weer van het 1994-feestje 'Gratuitous Sex & Senseless Violins' geleden dat de Maels nog eens drastisch van sound gewisseld waren. Het is alweer de min of meer zevende keer dat de broers de volledige fundering van hun muziek overhoop zouden gooien en het schip een volledig andere koers uit zouden sturen. Want ja, ze zouden toch niet in herhaling willen vallen zeker?

Makkelijk bruggetje, want "herhaling" is het sleutelwoord voor deze 'Lil' Beethoven'. De stijlverandering hier is verreweg de meest dratische die Sparks ooit is ondergaan. Het teert bijzonder hard op herhaling, zo ver dat sommige nummers hier maar vijf zinnen lyrics hebben, ondanks dat er nauwelijks zuiver instrumentale passages te vinden zijn. Die constante herhaling was op een bepaalde manier ook al in 'Balls' terug te horen, waar een paar refreinen ook rond diezelfde herhaling werden gebouwd. Alleen duwen de broers het idee hier drie niveau's verder, waardoor het soms op het randje van het abstracte aanleunt. Die herhaling wordt gekoppeld aan orchestrale strijkers (die we ook al op 'Plagiarism' terugvonden) en een simpele piano die vaak volledig in de spotlight mag staan. Weinig gitaren, geen electronische instrumenten; volledig back to basics.

Het grootste compliment dat je deze 'Lil' Beethoven' kan geven, is dat je het nergens echt mee kan vergelijken. Sparks heeft in hun geschiedenis heel vaak proberen meeliften op bestaande genres, die ze op hun volledig eigen manier zouden herwerken. Maar hier hebben de broers echt alle standaarden van popmuziek overboord gegooid. Niets dat in de recente geschiedenis populair is geweest lijkt ook maar een beetje op 'Lil' Beethoven', het is (misschien wel voor de eerste keer) een volledige uiting van de Mael broers en hun muzikaliteit. Op artistiek vlak kan je dan ook moeilijk anders zeggen dan dat dit album dé grootste prestatie is uit hun carrière.

Hoe goed je die stijl als luisteraar vindt, is denk ik een heel subjectief gegeven. Het zal voor veel mensen net een beetje téveel van het goede zijn, maar ik moet zeggen dat ik persoonlijk behoorlijk graag naar deze 'Lil' Beethoven' luister. Het gevaar bij deze excentrieke aanpak is natuurlijk dat het een beetje een platte gimmick kan worden. Maar Sparks speelt slim genoeg met het concept en toont het in voldoende facetten dat het als een echte uitgesproken muziekstijl kan benaderd worden. Het emotionele narratief van 'My Baby's Taking Me Home' is waarschijnlijk het duidelijkste voorbeeld van wat de broers hier klaarspelen. Maar ze creëren ook het gevoel van een platgetreden dad joke met "How Do I Get To Carnegie Hall?", of de frustratie van een eindeloze tech support met 'Your Call's Very Important to Us. Please Hold'. En met 'Ugly Guys With Beautiful Girls' krijg je echt het gevoel dat je in de waanzin van een gefrustreerde incel terechtkomt, al zijn de broers daar met een speelduur van 7 minuten en een eindeloos terugkerende 'wah wah wah wah' misschien een tikkeltje té ambitieus geweest.

Ze breken het ook vaak genoeg met nummers die auditief wel vergelijkbaar zijn, maar waar de herhaling toch wat subtieler is. Met als absoluut hoogtepunt 'Suburban Homeboy', wat mij betreft het grappigste én meest catchy nummer uit de volledige Sparks catalogus. Die variatie zorgt ervoor dat dit album - misschien enigszins verrassend - nergens een vermoeiende zit wordt. Integendeel, 'Lil' Beethoven' is ondanks alles een makkelijk benaderbare plaat die simpelweg heel lekker wegluistert.

+: 'Suburban Homeboy', 'The Rhythm Thief', 'Ride 'Em Cowboy', 'Your Call's Very Important to Us. Please Hold', 'My Baby's Taking me Home'
-: 'Ugly Guys With Beautiful Girls'