menu

Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

mijn stem
3,38 (170)
170 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Jet

  1. Shine a Little Love (4:43)
  2. Confusion (3:42)
  3. Need Her Love (5:11)
  4. The Diary of Horace Wimp (4:17)
  5. Last Train to London (4:32)
  6. Midnight Blue (4:19)
  7. On the Run (3:55)
  8. Wishing (4:13)
  9. Don't Bring Me Down (4:02)
  10. Second Time Around * (0:41)
  11. Little Town Flirt * (2:53)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 38:54 (42:28)
zoeken in:
Ozric Spacefolk
Tony schreef:
Hoi Michiel, fijn om te lezen dat jij, die mij op het juiste pad naar zoveel mooie muziek heeft gebracht, nu eindelijk de muziek die ik al 36 ken aan het ontdekken bent. En er nog positief over bent ook. Vergeet dan ook niet de andere plaatjes ook te checken. Alles vanaf "On the Third Day" (het prog album van ELO) en "Eldorado" (het symfonische album van ELO) t/m "Time" is zeer de moeite van het beluisteren waard.


Dat is fijn om te horen. En ik neem je tips ter harte. Want ik denk dat ik en ELO een lange vriendschap tegemoet gaan.

avatar van Tony
4,5
Ozric Spacefolk schreef:
En ik neem je tips ter harte. Want ik denk dat ik en ELO een lange vriendschap tegemoet gaan.


2x

avatar van Karma_To_Burn
3,5
Best een leuk ELO albumpje hoor! Ja de disco theme is hier meer op te horen maar nou en? Het verpest voor mij in ieder geval niet het album.
Shine a Little Love, The Diary of Horace Wimp, Last Train to London & natuurlijk vanzelfsprekend Don't Bring Me Down zijn echte ELO classics!
De rest van de nummers zijn ook aardig, maar halen het gemiddelde voor mij wel iets naar beneden.

3*

avatar van 93.9
3,5
Confusion had een prachtige Roy Orbison hit kunnen worden als ze toen al zouden produceren voor The Big O

avatar van Jester
titan schreef:
(quote)

Dat wordt helemala niet gezongen. Het is: 'Horace Wimp, is this your life? Go out and find yourself a wife!'

Een klein edoch subtiel verschil


Bijna 10 jaar na dato nog een correctie op dit bericht: het grappige is dat het allebei klopt. In het begin wordt er gezongen: 'Horace Wimp, is this your life? Go out and find yourself a wife!', maar zodra hij getrouwd is, wordt het: 'Horace Wimp, is this your wife? Go out and find yourself a life!' Zeer waar natuurlijk en een heerlijk nummer!

avatar van DeWP
3,5
Erg goed, dit album! Ondanks dat de piek met a new world record en het grandioze out of the blue al geweest was.

avatar van Wandelaar
4,0
Terug naar mijn 'core-business' op deze site: The Electric Light Orchestra.

In mei is het 40 jaar geleden dat dit album verscheen, als opvolger van Out of the Blue (1977). Het muzikale landschap was in die twee jaar ingrijpend veranderd. Niet iedereen was aan de Punk, want die invloed bleef redelijk beperkt en stond te ver af van wat het publiek aantrekkelijk vond. Pas in de doorontwikkeling naar New Wave volgde de massa. Er was een andere rage aan de gang: de Disco !

Al een paar jaar bestond er een vorm van dansbare muziek, funky soul, met duidelijke vierkwarts beat en 'de disco' werd de gangbare aanduiding voor het soort uitgaansgelegenheid waar je wat kon dansen en een mixje drinken. Spiegelbol aan het plafond, dresscode: de wijde glitterblouse. Wie is er niet geweest. Maar in 1979 ging de disco volledig los.

Natuurlijk was ook Jeff Lynne dat niet ontgaan en de ELO-voorman bleek verstandig genoeg om niet een tijdloos Out of the Blue II uit te brengen. Met de titel en een paar songs liet hij speels merken wel degelijk contact te houden met de tijd. Maar is dit dan het gevreesde disco album van ELO?

Ik beluister nu het video-album. Ja, ook dat was hip, nog jaren voor MTV de beeldbuis veroverde, was dit hele album al van een videoclip voorzien. Maar wat me opvalt, meer dan destijds, dat er nog zoveel beatlesque invloed te horen is: Need Her Love, The Diary of Horace Wimp, met die prachtige tekst en het melodieuze On the Run. Duidelijk is nu ook de creatieve inbreng van toetsenist Richard Tandy.

Wil je heel graag toch de disco erin horen, dan is Last Train to London het nummer dat het genre op z'n best parodieert met direct daarna openingstrack Shine a Little Love als tweede verdachte. Wishing is wat onopvallend en schuurt aan tegen soft soul. Hierop kan 'geschuifeld' worden.

In het slotnummer gaat het van dik hout zaagt men planken: Don't Bring Me Down. Op bijna geen album kan Lynne de verleiding weerstaan een rechttoe rechtaan R&R-nummer neer te zetten. Niks disco maar desalniettemin het grote succes van het album. Erg fijn en gebalanceerd is Confusion, een prachtige popsong, beetje pathetisch gezongen en wat knoopt Tandy er toch een mooi outro aan. Meesterlijk.

Helemaal niet zo erg dus allemaal, dit Discovery, een plaat waar ik in die tijd met de nodige scepsis op reageerde. ELO nu ook al aan de disco? Verre van dat, zou ik nu zeggen. Wel is de positie van de band verschoven richting de pakkende popsong. Het commerciële motief werd openlijker aan de dag gelegd.

Opnieuw een stijlbreuk, op weg naar de toekomst, waarin violen werden afgeserveerd en electronica de dienst ging uitmaken. In vrijwel niets herkennen we hier nog het geluid van de 'Harvest-jaren' van de band, 1971-1973. Het ging erg snel. De creatieve talenten draaiden overuren. Uitputtend, zoals later zou blijken. Midden jaren tachtig doofde dan ook het lampje. Voorlopig althans ...

Gast
geplaatst: vandaag om 10:50 uur

geplaatst: vandaag om 10:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.