Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

Door velen een van de mindere albums genoemd, ik denk er wat anders over. In vergelijking met het fantastische Out of the Blue is dit in technisch opzicht wat minder interessant. De strijkers zijn grotendeels weg, en er is gekozen om in bepaalde mee te gaan met de disco-golf (wat voor velen getuigt van gebrek aan zelfrespect als band). Dit disco-element wordt in Time (1981) nog verder doorgevoerd. Weet wel: ELO is gelukkig nooit een volledig disco-band geworden. Het opzwepende en catchy disco gevoel (tunes, getriggerde drums) is door Lynne netjes in het ELO jasje gegoten.

'Confussion'. Door mij geweldig gevonden, door velen zoals ik al eerder schreef "meeloopgedrag" genoemd. Naar mijn mening een vrij positieve ontwikkeling,aangezien nog steeds ELO zijn, het blijft hoorbaar! Confussion is niet ingewikkeld, maar o zo pakkend. Echt een nummer waar ik euforisch van kan worden. Nummers als 'The Diary of Horace Wimp' en 'Need Her Love' zijn nog typisch ELO qua teksten. Weinig diepgaand, en de clichés worden weer lekker uit de kast getrokken. Last Train to London klinkt erg herkenbaar, er is veel van voorgaande albums in hoorbaar qua progressie. Niks bijzonders, maar we zijn Out of the Blue natuurlijk gewend. Midnight Blue valt in dezelfde categorie. Fijne progressie, typisch ELO, maar niet wereldschokkend. 'On the Run' combineert dan weer het beste van twee werelden. Een, wat in de jaren 80 volledig ingeburgerd zou zijn, disco tempo met de ELO sound! Een aangename verassing dus.'Wishing' borduurt hier prima op verder, in de mysterieuze sfeer die we in The Diary of Horace Wimp ook weleens horen. 'Don't Bring Me Down' is een zeer bekende knaller die feite niet zo bijzonder is. Een geslaagde mix van rock 'n roll & disco. 'Little Town Hero', tenslotte, voelt aan als fijn vulmateriaal. Niet slecht, maar ELO is neit heel duidelijk te horen.

Een fijne plaat waarin een nieuwe weg werd ingeslagen, terwijl de roots behouden werden.

Best een leuk ELO albumpje hoor! Ja de disco theme is hier meer op te horen maar nou en? Het verpest voor mij in ieder geval niet het album.
Shine a Little Love, The Diary of Horace Wimp, Last Train to London & natuurlijk vanzelfsprekend Don't Bring Me Down zijn echte ELO classics!
De rest van de nummers zijn ook aardig, maar halen het gemiddelde voor mij wel iets naar beneden.

3*

Terug naar mijn 'core-business' op deze site: The Electric Light Orchestra.

In mei is het 40 jaar geleden dat dit album verscheen, als opvolger van Out of the Blue (1977). Het muzikale landschap was in die twee jaar ingrijpend veranderd. Niet iedereen was aan de Punk, want die invloed bleef redelijk beperkt en stond te ver af van wat het publiek aantrekkelijk vond. Pas in de doorontwikkeling naar New Wave volgde de massa. Er was een andere rage aan de gang: de Disco !

Al een paar jaar bestond er een vorm van dansbare muziek, funky soul, met duidelijke vierkwarts beat en 'de disco' werd de gangbare aanduiding voor het soort uitgaansgelegenheid waar je wat kon dansen en een mixje drinken. Spiegelbol aan het plafond, dresscode: de wijde glitterblouse. Wie is er niet geweest. Maar in 1979 ging de disco volledig los.

Natuurlijk was ook Jeff Lynne dat niet ontgaan en de ELO-voorman bleek verstandig genoeg om niet een tijdloos Out of the Blue II uit te brengen. Met de titel en een paar songs liet hij speels merken wel degelijk contact te houden met de tijd. Maar is dit dan het gevreesde disco album van ELO?

Ik beluister nu het video-album. Ja, ook dat was hip, nog jaren voor MTV de beeldbuis veroverde, was dit hele album al van een videoclip voorzien. Maar wat me opvalt, meer dan destijds, dat er nog zoveel beatlesque invloed te horen is: Need Her Love, The Diary of Horace Wimp, met die prachtige tekst en het melodieuze On the Run. Duidelijk is nu ook de creatieve inbreng van toetsenist Richard Tandy.

Wil je heel graag toch de disco erin horen, dan is Last Train to London het nummer dat het genre op z'n best parodieert met direct daarna openingstrack Shine a Little Love als tweede verdachte. Wishing is wat onopvallend en schuurt aan tegen soft soul. Hierop kan 'geschuifeld' worden.

In het slotnummer gaat het van dik hout zaagt men planken: Don't Bring Me Down. Op bijna geen album kan Lynne de verleiding weerstaan een rechttoe rechtaan R&R-nummer neer te zetten. Niks disco maar desalniettemin het grote succes van het album. Erg fijn en gebalanceerd is Confusion, een prachtige popsong, beetje pathetisch gezongen en wat knoopt Tandy er toch een mooi outro aan. Meesterlijk.

Helemaal niet zo erg dus allemaal, dit Discovery, een plaat waar ik in die tijd met de nodige scepsis op reageerde. ELO nu ook al aan de disco? Verre van dat, zou ik nu zeggen. Wel is de positie van de band verschoven richting de pakkende popsong. Het commerciële motief werd openlijker aan de dag gelegd.

Opnieuw een stijlbreuk, op weg naar de toekomst, waarin violen werden afgeserveerd en electronica de dienst ging uitmaken. In vrijwel niets herkennen we hier nog het geluid van de 'Harvest-jaren' van de band, 1971-1973. Het ging erg snel. De creatieve talenten draaiden overuren. Uitputtend, zoals later zou blijken. Midden jaren tachtig doofde dan ook het lampje. Voorlopig althans ...

Noemde ik de vorige platen al disco? Die term is hier volop aanwezig. Het wordt wel afgewisseld met rockballads, maar de scherpe randjes zijn er natuurlijk allang niet meer. ELO gaat nog meer voor het grote publiek door met een aanstekelijke en erg toegankelijke plaat te komen. Het zal ongetwijfeld een succesvol album zijn gewest. Totaal niet mijn ding, al vind ik het bij vlagen best aanstekelijk en zie ik de humor er wel van in. Ik zal ook direct toegeven dat ik Don't Bring Me Down echt een heel leuk nummer vind. Disco very. toepasselijke naam ja. Moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde band is die No Answer uitbracht.


Tussenstand
1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Discovery
6. Eldorado
7. Out Of The Blue
8. A New World Record

Dit valt me eigenlijk behoorlijk mee. Goed, lang niet alles is goed (Need Her Love is wel echt verschrikkelijk), maar het album voelt wel energiek en heeft een aantal echt leuke tracks. The Diary Of Horace Wimp is bijvoorbeeld lekker opzwepend (toffe zangpartijen) en Don't Bring Me Down is voor mij ook niet weg te denken van de classic rock zenders. Verder alsnog niet echt mijn ding, maar ik had op de een of andere manier beduidend erger verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Out Of The Blue
3. Face The Music
4. The Electric Light Orchestra
5. A New World Record
6. El Dorado
7. On the Third Day
8. Discovery

1. eldorado
2. a new world record
3. out of the blue
4. time
5. face the music
6. elo II
7. the electric light orchestra
8. discovery
9. secret message

ELO's Discovery werd in 1979 lauw ontvangen door de kritische muziekpers, hoewel de smashing hit Don't Bring me Down wel direct aansloeg.

Disco voerde de boventoon en daarom werd het album ook wel gekscherend Disco Very genoemd.
Maar het publiek was beduidend minder meewarig dan de kritische Pers, Internationaal werd het album goed verkocht, het kwam in de Britse album charts van niets op 1 binnen en voerde vijf weken de lijst aan..

Ik moest eerlijk gezegd wennen aan het album, maar dat moest ik aan het werk van alle al langer bestaande acts die periode die flirte met de disco rage, (ABBA- met Voulez Vouss, Queen met Hot Space etc. etc.).

Maar terugkijkend weet ik al langer dat er enkele prachtige composities op het album staan.
Te beginnen met de catchy opener Shine a little love, destijds vond ik het mierzoet, maar zoals dat soms gaat na verloop van tijd, luister je met andere oren en herken je de schoonheid.

Confusion vond ik vanaf het begin af aan een wereldnummer. Dat super intro!

I need her love is onvervalst ouderwets ELO, met Beatles invloeden all over maar toch onmiskenbaar een Jeff Lynne compositie.

Aan de The Diary of Horace Wimp moest ik wennen, dit is een voorbeeld van een groeibriljant.
Weer de Beatles invloeden, maar een prachtig ELO intro, een razend knappe song met geweldige koorwerkjes, een van de hoogte punten voor mij.

Last train to Londen: hier hoor je de disco invloeden al aan het begin, maar zodra Lynne, met koortjes de zanglijn neerzet is het onmiskenbaar ELO, als ik het album nu hoor over de EarPods, valt mij op hoe geweldig hij bij stem was in die periode. Zelfs met de onmiskenbare disco saus over het nummer is het een tijdloze song.

Midnight Blue is het rustpunt op Discovery, ook hier heeft het nummer weer al de ingrediënten om boven de middelmaat uit te stijgen, een band die super op elkaar is ingespeeld, prachtige opbouw en een earwurm melodie.

On the Run, gaat weer zwaar in de versnelling, het nummer had ook zo op Out of the Blue kunnen staan.
past perfect in de tracklist.

Wishing is wederom een rustpunt, het begint met ene synthesizer en fluitende man.
Op de een of andere manier hoor ik hier ook invloeden van de BeeGees, de groep bij uitstek die zijn oeuvre middels de Disco een enorme push-up heeft gegeven...maar de genoemde invloeden zijn zeker niet verkeerd en verrijken naar mijn idee het nummer.

Don't Bring Me Down, ik zei het al, een floor filler en een ouderwetse kaskraker, zoals ELO er diverse heeft gemaakt. Echter niet eerder met zo een lekker stuwend intro....

De latere versie van het album met drie bonus tracks op cd klinkt goed, de bonustracks zelf stellen niet veel voor. Enkel Little Town Flirt, met een onmiskenbare sixties feel.

Nu ik het album weer voorbij hoorde komen valt mij op hoe gedegen dit werkstuk in elkaar steekt, en ook al werd het beïnvloed door de toen heersende disco golf, toch denk ik dat het meer dan genoeg eigenheid heeft om de tand des tijds te doorstaan. Ik zal het in ieder geval tot het einde blijven draaien

En ik verhoog de score naar 4.5.