Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

Ik moet nog steeds lachen om mijn vroegere klasgenoten die dachten dat dit album iets met de serie Sandokan te maken had.
De tune van Sandokan is wel als single verschenen, maar had (sorry voor hun) niets met ELO te maken.

elo goes disco. dit album luidt t einde van hun succes in

Ik vind alles best hoor, maar graag voortaan een interessanter zinnetje commentaar dan dit soort zinloze kreten.

En dan graag ook iets dat klopt en geen goedkope oneliners en nawauwelen of van horen zeggen.

ELO goes helemaal geen disco met Discovery (de muziek kende een wat andere benadering en Jeff Lynne was goed op de hoogte van de tijdgeest) en het einde van hun succes werd met deze cd al helemaal niet ingeluid.

Dus het commentaar is ook nog eens overbodig, net als het geven van 0,5 *****

Door velen een van de mindere albums genoemd, ik denk er wat anders over. In vergelijking met het fantastische Out of the Blue is dit in technisch opzicht wat minder interessant. De strijkers zijn grotendeels weg, en er is gekozen om in bepaalde mee te gaan met de disco-golf (wat voor velen getuigt van gebrek aan zelfrespect als band). Dit disco-element wordt in Time (1981) nog verder doorgevoerd. Weet wel: ELO is gelukkig nooit een volledig disco-band geworden. Het opzwepende en catchy disco gevoel (tunes, getriggerde drums) is door Lynne netjes in het ELO jasje gegoten.

'Confussion'. Door mij geweldig gevonden, door velen zoals ik al eerder schreef "meeloopgedrag" genoemd. Naar mijn mening een vrij positieve ontwikkeling,aangezien nog steeds ELO zijn, het blijft hoorbaar! Confussion is niet ingewikkeld, maar o zo pakkend. Echt een nummer waar ik euforisch van kan worden. Nummers als 'The Diary of Horace Wimp' en 'Need Her Love' zijn nog typisch ELO qua teksten. Weinig diepgaand, en de clichés worden weer lekker uit de kast getrokken. Last Train to London klinkt erg herkenbaar, er is veel van voorgaande albums in hoorbaar qua progressie. Niks bijzonders, maar we zijn Out of the Blue natuurlijk gewend. Midnight Blue valt in dezelfde categorie. Fijne progressie, typisch ELO, maar niet wereldschokkend. 'On the Run' combineert dan weer het beste van twee werelden. Een, wat in de jaren 80 volledig ingeburgerd zou zijn, disco tempo met de ELO sound! Een aangename verassing dus.'Wishing' borduurt hier prima op verder, in de mysterieuze sfeer die we in The Diary of Horace Wimp ook weleens horen. 'Don't Bring Me Down' is een zeer bekende knaller die feite niet zo bijzonder is. Een geslaagde mix van rock 'n roll & disco. 'Little Town Hero', tenslotte, voelt aan als fijn vulmateriaal. Niet slecht, maar ELO is neit heel duidelijk te horen.

Een fijne plaat waarin een nieuwe weg werd ingeslagen, terwijl de roots behouden werden.

tja meer woorden wilde ik er niet aan vuil maken maar nu dwing je me toch. Het enige positieve aan deze album is/was dat ik elo er mee ontdekt heb. ik werd nieuwsgierig naar hun vroegere albums en uiteindelijk vond ik die zo veel interessanter, origineler enz. dan dit geval maar het maakt zijn titel op meer manieren waar voor mij: Discovery dus.



eeecht niet. eigen mening helemaal zelf gevormd door simpel geen interesse meer te hebben in deze en alles wat daarna kwam. De nekslag was Xanaduuuuuu met barbie popje Olivia. extreem over de top.



Zeg je nu ook dat Jeff Lynne niet wist waar hij mee bezig was toen hij de album DISCOvery noemde? de dubbele betekenis is niet toeval maar ja, ik ben ook geen muziek expert zoals jij.

Ik begrijp, dat het antwoord zelfs twee keer op musicmeter moet worden geplaatst met 20 minuten tussenpauze, zodat het in ieder geval niemand kan ontgaan.

Je geeft al iets meer beweegredenen aan waarom je Discovery een slechte plaat vind, meer vroeg ik eigenlijk ook niet. Ik vind een zinnetje als


gewoon een flutcommentaar, dat moet je beter kunnen.

Je mag er uiteraard van vinden wat je wilt, met redenen omkleed is voor mij alles prima. Je moet alleen geen kreten de wereld in gooien die een geheel eigen leven kunnen gaan leiden.

Zo zullen jij en ik allebei nooit weten wat Jeff Lynne heeft gedacht tijdens de opnames van Discovery. Dat het engelse woord voor ontdekking en de betreffende muziekstroming dicht bij elkaar liggen, daar is niets uit te concluderen.

Eén ding weet ik wel: Jeff Lynne zal zich niet hebben willen meten met bijvoorbeeld Chic en Sister sledge. ELO en dit soort (verder prima) discogroepen hebben hun eigen publiek en vissen zeker niet in elkaars vaarwater, qua klandizie. Jeff Lynne zal zijn fans geen discobeat van het duo Berard Edwards en Nile Rodgers aansmeren, dat lijkt mij muzikale zelfmoord.

Jeff Lynne geeft wel aan een scherp oor voor ontwikkelingen in de populaire muziek te hebben, dat mag. Stel je voor, dat hij ons 20 jaar lang zou hebben willen vermaken met hetzelfde geluid als de eerste ELO cd. Dan waren we toch echt na drie jaar op hem uitgekeken.

Xanadu was in 1980 in Nederland ELO's eerste nummer één in de LP-lijsten, Time in 1981 de tweede. Tenzij je iets anders bedoeld, kun je bij Discovery (1979) dus nooit zeggen dat met deze cd het einde van het succes voor ELO werd ingeluid.

Dat staat helemaal los van de mogelijkheid, dat je kunt vinden dat ELO geen goede cd's meer heeft gemaakt vanaf, pak hem beet, Out of the blue. Ik bekijk het liever per cd en vind de ontwikkeling die ELO doorgemaakt heeft van No answer tot Balance of power nog helemaal niet zo gek.

Desalniettemin verkondig ik al jaren dat de cd's On the third day en Eldorado de beste zijn die Lynne en zijn makkers ooit hebben gemaakt; ik ben verder geen muziekexpert maar een fanatiek liefhebber/verzamelaar/luisteraar van (rock-)muziek die er ook nog eens een mening over heeft en er dan hier wat over schrijft.

Er bestaan Goddank geen muziekexperts die het vermogen hebben jouw of mijn smaak te kunnen bepalen!

Jeff Lynne ging gewoon met zijn tijd mee , net als Kiss dat deed om ook in te haken op de heersende discomuziek in 1979 .
Op een gegeven moment gaat er toch iets veranderen . Stilstaan is vaker ook achteruitgang .
Zo slecht is deze plaat niet en E.L.O heeft altijd wel iets commercieels gehad in hun sound . Alleen valt het hier waarschijnlijk wat meer op . Songmatig vind ik 'm een stukkie minder , maar dat staat los van de ontwikkeling die Lynne hier tentoonstelt .

Rod Stewart, Rolling Stones, Kiss, Eagles zijn zo wat grote namen die in de hoogtijdagen van de disco, zo op hun eigen wijze die invloed verwerkt hebben op hun albums in die periode. Het resulteerde vaak wel in pakkende liedjes, maar misschien met een wat mindere "eeuwigheidswaarde" omdat het zo gerelateerd is, aan een specifieke stroming in een bepaalde tijd.

Dit Discovery vind ik zekers niet slecht en er staan een aantal bovengenoemde 'pakkende' liedjes op; Shine a Little Love/Confusion en Don't Bring me Down zijn daarvan de voorbeelden.
Het 'vertrouwde' geluid van E.L.O. vind je terug in The Diary.... en Last Train, die dat epische over zich hebben. Need her love/Midnight Blue en Wishing zijn wat mij betreft de mindere broeders van het geheel. Hier en daar wat geluidseffecten, die m.i wat misplaatst over komen. Toch vind ik de nummers niet slecht, ook al zijn ze de mindere, maar misschien in vergelijking met eerder materiaal, mag de lat wat hoger liggen.
Al bij al aangename muziek die een dikke voldoende waard is.

Het werd hier allemaal wel wat soft, maar ondanks dat en het feit dat dit album wat popgerichter is (disco zou ik zelf niet meteen zo graag in de mond nemen) wordt de muziek echt niet afgeraffeld. Over het algemeen ligt de kwaliteit van de muziek hier nog behoorlijk hoog, de composities zijn best hoogstaand.

Ik vrees wel langzaamaan een beetje voor het werk dat hierna gaat komen, maar wie weet...

Ik vind de albumhoes en ook de binnenkant van de uitklapbare hoes mooi. Deze buitenhoes werd ook gebruikt voor de Shine A Little Love Single en de binnenhoes werd gebruikt voor de Don't Bring Me Down Single.

In 1979 was er nog geen moslim geweld, waren er geen moslim terroristen, had men een compleet andere kijk op de wereld. Toen kon deze hoes en werden moslims alleen geassocieerd met de sprookjes uit 1001 nacht. Er waren geen problemen met Iran, Irak en Afghanistan. Alleen in Libanon, Israel, Egypte en Palestina waren ze aan het rotzooien, maar dat deden ze al sinds het einde van de tweede wereldoorlog. In 1979 kwam Khomeini aan de macht in Iran en van toenaf werd alles anders (in mijn beleving). Nu kan deze hoes niet meer.

Kom Thuurke, niet zo somber! We kunnen toch moeilijk cd en al het raam uitkieperen omdat de hoes niet meer 'zou kunnen'. Ik zou trouwens niet weten wat er mis aan is en bovendien, je kunt aan kunst toch niets veranderen en dat is maar goed ook.

Overigens, ik had wel gedacht dat je iets verder zou komen dan hoezen en algemene wereldbeschouwingen. Wat vind je eigenlijk van de cd en hoeveel sterren is het je waard?

Ik stem niet meer op MuMe, maar 5 sterren vanwege het jeugdsentiment. Ik had deze LP en de singles en heb nu alleen nog de cd en de DVD van ELO (met de clips).

Beste nummers: Shine a Little Love, Don't Bring Me Down en Last Train To London. Diary Of Horace Whimp vind ik niks en de rest is vulling (achteraf gezien dan).

Dat vind ik nou het mooiste van een site als Musicmeter, er is altijd wel iemand die met iets komt waar je zelf nog nooit over na hebt gedacht, Thuurke heeft natuurlijk wel gelijk als hij zegt dat de hoes nou niet meer zou kunnen, tenminste als hij vandaag uitgebracht zou worden, dan zal hierover gediscucieerd worden lijkt me. En dat zal in deze tijd nu alles NOG commercieëler is dan toen ook nog goed geweest zijn voor de verkoopcijfers.

Anders dan door mensen hier word beweerd, is dit album niet het einde van het sucses, zeker in Europa niet. Amerika, dat was na deze plaat wel over, maar dit is de best verkochte album van E.L.O. uit hun loopbaan en Don't Bring Me Down de best verkochte singel. Maar verkoop wil niks zeggen over kwaliteit natuurlijk. Out Of The Blue was een dubbel lp, en geloof het of niet, dubbel lp's verkochten toen altijd moeilijker. Koste vijf gulden meer maar dat liet de mensen twee maal nadenken. Xanadu en Time zijn ook nog gewoon multi platina geworden, maar zeker na Discovery was er een overkill geweest. In Engeland was de band in 1979 de best verkochte artiest. Ze hadden de eer (en is nog niet geëvenaard tot op heden) een singel, EP, en album, een dubbel album, en een 3lp box tegellijk in de lijsten te hebben daar.

Ik vind Discovery een goede plaat, niet meer dan dat. Aparte sound, net een andere richting als daarvoor. En dat is juist wat ik waardeer aan Jeff. Helaas een paar flut teksten erop, en ik kan The Dairy Of Horace Wimp niet echt goed vinden. Leuke geluidjes, maar verder de gemakkelijkste weg, ik kan het niet serieus nemen. Vele zeggen dit weer Beatles lijken, nou ben ik buiten E.L.O. groot Beatles fan maar ik krijg die link niet gelegt.

On The Run vind ik één van de beste, (zijn eigenlijk twee nummers die samen gesmolten zijn) en ik dacht dat dat kwam door de sound, maar het is toch echt de song zelf. Ik heb een cover versie van Sixpence None The Richer, die het nummer langzamer hebben gemaakt en helemaal kaal, en die vind ik nog beter.

Opener en Don't bring me down waren hits, en zitten geweldig in elkaar. Luister eens naar de complexe baslijn in de opener!

Plaatjes gedraaid bij een vriendje uit mijn klas. Hij had deze Discovery en Van Halen en nog een paar. Van mijn zakgeld kocht ik daarna snel mijn eerste cassettebandje, een platenspeler zou pas een jaar later volgen, en dat was Discovery van ELO. Ben fan sindsdien. Vaak blijft de eerste die je van een band hoort de beste. Dat is hier niet het geval, maar ik vind het nog steeds een beregoed album. ELO presteerde het om met de tijd mee te gaan en daardoor hits te blijven scoren, zonder de eigen sound echt te verloochenen. En dat vind ik razend knap.

Ik kan er niets aan doen, maar ik vind "Don't bring me down " nog steeds een erg lekker nummer en kan iemand me na al die jaren nu eindelijk vertellen wat ik hoor als het nummer is afgelopen. ?????

Bedoel je dit? Jeff zei dit over het einde van het lied:

The door closing at the end of the song is just a metal fire door in the studio in Musicland. It's a big heavy, heavy thing. And it seals the building off, y'know, completely off from any fire.

Ahh.. Bedankt Tony. Al vind ik het wel een licht geluid voor een "heavy" door. Maar ik geloof het wel

Vond het ook geen heel spannend verhaal, dus is het waarschijnlijk wel waar.

een klein stukje heavy metal in een ELO song!

wat zal ik daarop zeggen?

1. het moet niet veel gekker worden
2. dat moeten we niet willen
3. voorkomen is beter dan blussen

Zag een mooie audiofiele "half speed mastered" vinyl uitvoering van dit album in de 2e hands bak liggen voor een schappelijke prijs. Kon 'm niet laten liggen. Niet goed, niet slecht dit album. Last train to London is nog steeds een goed te verteren song. Verder middelmaat troef. Net als de kwaliteit van deze "half speed mastered" uitvoering. Dat heb ik beter gehoord. Shit...

Wat moet ik me voorstellen bij 'half speed mastering'? Moet je hem dan op 66 toeren afdraaien?
Hoe dan ook, niet het beste album van ELO, een band die ik normaal gesproken hoog aansla, ook als anderen twijfelen. Maar op dit album kan ik slechts drie heel aardige nummers vinden en de rest ligt er een stuk onder. Ik heb geen bezwaar tegen het aanschurken tegen de disco-mode. Lynne heeft altijd een gevoelig oor gehad voor trends en bouwde die in in zijn muziek. Dat kan ook goed uitpakken. Maar de composities op Discovery boeien me minder dan op Out Of The Blue. Te vlak en voorspelbaar. Opvolger Time vind ik dan weer een stuk interessanter. Ook gewoon te krijgen op full-speed CD.

Haha. Nee, geen 66 toeren maar een procedure die werd gebruikt om de kwaliteit van lp's te verbeteren. Daar moest overigens extra voor betaald worden. Komt er in het kort op neer dat de opgenomen master tape, die dient voor het snijden van "lacquer master", op half speed werd gedraaid (full speed is real time) Resultaat is een betere dynamiek. Extra kosten (=duurdere lp) zaten vnl in het langere snijproces. Resultaat op Discovery is echter tegenvallend. Overigens zijn de platen van ELO nooit echt audiofiel (voor wat het waard is) geweest.

ELO richtte zich inderdaad niet op audofielen. Vaak een wat opgepompt (gecomprimeerd) geluid. Uitzondering vind ik het uitstekend klinkende Secret Messages uit 1983, opgenomen in de Wisseloord studio's.

Secret Messages ken ik niet. ELO producties kenmerken zich teveel door een brei aan geluid. De diverse instrumenten lopen teveel in elkaar. Dat ligt vnl aan de mix. Jammer, want de muziek leent zich voor een mooiere productie. Ik begrijp dat Jeff laatst Out of THE Blue opnieuw heeft opgenomen. Wellicht dat die beter te verteren valt. Heb 'm echter nog niet gehoord.

Bespaar je de moeite, als je het mij vraagt. Beetje zielloze aftreksels van de originele songs. Dan hoor je opeens hoe goed en gedreven ELO vroeger eigenlijk klonk.

Ik blijf dit een sterk album vinden, waarschijnlijk omdat het destijds mijn eerste ELO album was. Laatst zelfs na audio cassette, CD en iTunes download eindelijk ook op origineel vinyl in huis gehaald.

Tijdens het ordenen van de vinyl platen in het magazijn op mijn stage vond ik deze LP.
Heb ik zo even opgezet tijdens het werken, het doet mij vooral denken aan The Bee Gees
Zo voor het eerst geluisterd en het lijkt me een leuke band om nog verder naar te luisteren.

Een prima plaat van ELO. Was fijn om daar weer eens naar geluisterd te hebben. Meestal pak ik Out Of the Blue maar luister deze week eens naar de andere albums.

Aangename plaat, met knappe songs en erg goede zang.

Beetje disco en het gedateerde moest in die tijd state-of-the-art hebben geklonken.
In dat zicht best baanbrekend. Ik hoor al synthpop, terwijl dat nog niet uitgevonden was.

Wel erg zoet en gladjes allemaal, en het moet niet te vaak gedraaid worden. Maar ik vind het nochtans erg lekker.

Hoi Michiel, fijn om te lezen dat jij, die mij op het juiste pad naar zoveel mooie muziek heeft gebracht, nu eindelijk de muziek die ik al 36 ken aan het ontdekken bent. En er nog positief over bent ook. Vergeet dan ook niet de andere plaatjes ook te checken. Alles vanaf "On the Third Day" (het prog album van ELO) en "Eldorado" (het symfonische album van ELO) t/m "Time" is zeer de moeite van het beluisteren waard.