Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

Beste nummer van E.L.O.: Don't Bring Me Down. Heerlijke rock 'n roll. Simpel maar erg goed gemaakt.

Over Discovery ging indertijd het verhaal dat de titel een anagram was voor very disco... ELO ging hier een andere, meer poppy (disco-achtige) kant op. Een aantal zwakke nummers worden deels gecompenseerd door nummers als The diary of Horace Wimp en Last train to London. En natuurlijk blijft Don't bring me down (met een zeer zwakke tekst) een geweldig rocknummer. 3,5

Een ELO album die na Out Of The Blue ook een groot commercieel succes werd. Eigenlijk is het een parodie op de discomuziek. Naast prachtige gevoelige nummers als Need Her Love en Midnight Blue zijn er ook echte knallers als Don't Bring Me Down. Hoewel ELO betere albums heeft gemaakt blijft ook deze een aanrader.

Typisch cd'tje wat ik nog vaak draai; op vakantie enz..heerlijk gewoon!

4.0*

Ok, dit is misschien ELO nèt over hun artistieke top, maar toch...
Ook hier staan schitterende dingen op ;
De erg door disco beïnvloede singles Shine a Little Love en Last Train to London (heerlijk swingende songs vind ik dat !) en het gewèldige rocknummer Don't Bring me Down !
Confusion zéér lekkere ballad. Voor mij is het mini-epos THE DIARY OF HORACE WIMP het aller-mooiste wàt op deze plaat staat. Héérlijke song vind ik dat.
Helaas na deze elpee ging het snel bergafwaarts met ELO, maar ja, de seventies waren hiermee ook gedaan !

Voor dit plaatje geef ik toch een 4 ! ****

Die punchline van Diary Of Horace Wimp...

'Horace Wimp, is this your wife? Go out and find yourself a life!'



Zeer, zeer goed nummer is dat!

zo te lezen ben ik de eerste, dus ik wilde graag even het volgende kwijt:

ik heb een zwak voor Confusion

Ook een leuk nummer. Was dat ook nog een hit hier?

Don't Bring Me Down vind ik best geslaagd, al hoor ik 'm te vaak, en Shine A Little Love vind ik lichtelijk irritant.
Die hoge gilletjes werken me soms best op de zenuwen.
Dat heb ik ook bij sommige andere nummers van deze band.

Van dit album ken ik alleen de hits.

Dat wordt helemala niet gezongen. Het is: 'Horace Wimp, is this your life? Go out and find yourself a wife!'

Een klein edoch subtiel verschil

Die van Katzor is leuker Titan, doet mij denken aan Guns & Roses:

"Take me down to Paradise City where the girls are green and the grass is pretty".

Dat is helemaal waar.

En natuurlijk "You were working as a cocktail in a waitress bar".

Dit album staat zo te zien integraal op Youtube ... Had ELO iets met clips en dit album, of...

Ik heb een Live DVD van ELO en daarbij zit als bonus alle clips van dit album.

Die heb ik ook. Het bonus gedeelte heet wonderwel discovery. Niet echt een aanrader, want de clips van ELO waren meestal redelijk suf.
Dit album jarenlang niet gedraaid want het was na de topper Out of the Blue toch wel een behoorlijke teleurstelling. Maar in de loop der jaren wel steeds meer weten te waarderen ondanks de soms irritante discodreun, en de soms matige songs. Maar Last Train to London en The Diary Of Horrace Whimp behoren daarentegen tot het beste wat ELO ooit heeft gemaakt.

Het lullige is dat deze DVD 4.99 was en dat de daarna hetzelfde concert in een andere verpakking hebben uitgebracht, zonder de Discovery clips en deze is 17.99 euro.

Na aanschaf van dit album haakte ik af. Te commercieel , teveel disco en kan niet tippen aan hun eerdere werk.

Hoewl minder dan de voorganger, is dit toch een goede plaat, die percies in het tijdsbeeld past. Een beetje ondergewaardeerd album.

Ben het helemaal met je eens!

Don't bring me down heb ik stiekum altijd wel een beetje leuk gevonden, maar het kan toch in de verste verte niet tippen aan The Diary of Horace Wimp en Last Train to London. En zeker niet aan elk willekeurig nummer van Eldorado, A New World Record of Out of the Blue.
Toch houdt dit album behoorlijk stand in de loop der jaren. Toen dit uit kwam was het een behoorlijke tegenvaller met al zijn disco en Xanadu invloeden maar de meeste nummers zijn eigenlijk best wel sterk.

Ik vind dit album merkelijk minder dan hun vorige "Out of the Blue" omdat ELO hier teveel lonkt naar de commercie door disco-invloeden in hun sound te verwerken. Er staan gelukkig nog pareltjes op dit album nl. "Confusion" en "The Diary of Horace Wimp". Ook de single "Don't Bring Me Down" vind ik geslaagd.

Van alle E.L.O platen de meest lichtzinnige.Voorman Jeff Lynne had verdomd goed in de gaten wat er speelde in 1979.
In het heden blijkt dit toch 1 van de minst interessante albums van de groep.De melanchonie die op albums als Eldorado en Out of the blue zo fraai voorkomen, wordt node gemist.
Rommel wil ik het niet noemen,omdat de nummers goed inelkaar steken,slim,geraffineerd en produktioneel prima.
Het zijn nummers als The diary of Horace Wimp en Last train to London die enigzins de oude magie terughalen.
Don't bring me down blijft een lekker stampertje en terecht 1 van de grootste hits.
Het discoachtige element op deze plaat boeit mij niet echt.

Helaas ken ik maar 2 nummers van dit album (zal ze binnenkort allemaal beluisteren) en vind 'Shine a little love' het beste. De vioolpartij is werkelijk fenomenaal (zoals bij vele nummers van E.L.O.). Klopt inderdaad dat het een nogal disco-achtig klinkt, maar dat is 'Don't bring me down' ook. Qua muziek geneer ik me nergens voor, Shine a little staat in mijn favorieten op mijn IPod

Don't bring me down is een heerlijk nummer; idd een lekkere 'stamper'. De reden dat het een minder album zou zijn omdat ie te commercieel werd is voor mij per definitie niet een reden om het minder te vinden; als het in goede songs uitmunt is dat geen probleem. Er staan zeker een aantal goede/mooie en een aantal 'voldoende' nummers op, maar toch ook een paar mindere. Dat licht 'm echter in de composities en niet aan de disco-invloeden. Toch luister ik hier liever naar dan dat ik Out of the Blue helemaal uit moet zitten; kwestie van voorkeur.

Ik vind dit de laatste degelijke plaat van de band. Wat hiervoor kwam was beter en wat hierna kwam kun ju beter vergeten, maar deze kan er zeker nog mee door.
Twee erg door disco - de hippe muziekstijl uit die tijd - beïnvloede singles (Shine A Little Love en Last Train To London) die toch lekker swingen, de mooie ballad Confusion, de meestamper Don't Bring Me Down en het meesterlijke The Diary Of Horace Wimp.
Dan kan ik deze plaat niet echt slecht noemen, deze is me zeker nog **** waard.

maar nà deze ging het ongelooflijk steil bergafwaarts.
De laatste goede worp is dit voor mij wat ELO betreft.
Mijn favoriete albums blijven A New World Record, Eldorado en het absolute meesterwerk Out Of The Blue.

"Eldorado" en "Out Of The Blue" vind ik ook de meesterwerken van ELO.
Opvolger "Time" vind ik nog een goed (concept)album maar dan had ELO beter kunnen stoppen. Toch merkwaardig dat alle topbands van de jaren '70 er weinig van bakten in de jaren '80.

Klik

Jaa, dank je

Ja, wat wil een mens nu helemaal van ELO en wat wilde Jeff Lynne eigenlijk zelf? Elk jaar een nieuwe cd, meegaan met allerlei stromingen, zonder dus zelf kopje onder te gaan. Discovery mist de prachtige composities zoals op Out of the blue of het thema, zoals bij Time. Grappig dat iedereen (terecht) kiest voor The diary of Horrace whimp, Last train to London en, in mindere mate, Don't bring me down. Het staat allemaal ver af van mijn favoriete Electric Light Orchestra cd: On the third day. Maar laten we het er op houden dat het er mee door kan.

In die jaren was ik dusdanig fan van de band, dat ik op de dag van verschijnen zo'n beetje als eerste in de winkel stond voor het album.
Heb even stevig moeten doorbijten, maar door de jaren heen is Discovery toch absoluut overeind gebleven. Gevarieerd, glad en krachtig tegelijk.

Ook voor mij staat Horace Wimp bovenaan, maar kan nog altijd week worden van Need Her Love. Mooi in al zijn eenvoud.

Bij het verschijnen van dit album werd het in diverse recensies afgedaan als discomuziek. Dat is erg overdreven.
Alleen Shine A Little Love, dat in een ge-editte versie op single verscheen zou zo bij de soundtrack van Saturday Night Fever kunnen en klinkt als een Bee Gees song.
Don't Bring Me Down lift ook mee op de discorage van dat moment, maar heeft een sterke rock ondergrond. Jeff Lynne vertelde in een interview dat hij dat effect op het eind verkreeg door Dolby in te drukken. Confusion verscheen ook op single en is een beeldschone song. Need Her Love, Wishing en Midnight Blue liggen in dezelfde lijn. The Diary of Horace Wimp is hartstikke Beatles. Ik moet daarbij denken aan A Day In The Life. Bij Horace Wimp zit een gave video.
Bij Last Train To London en On The Run moet ik aan de ABBA's uptempo songs van het album Voulez Vous denken.
Jeff Lynne hield goed bij welke muziek er op dat moment in de mode was en gaf er een eigen touch aan.
De bonus tracks heb ik op mijn CD-versie staan. Little Town Flirt is een cover van Del 'Runaway' Shannon, waarmee Lynne in de jaren 90 mee zou samenwerken. Ik vind het origineel natuurlijk beter. Deze cover is een eerbetoon aan een van Jeff Lynne's helden. In zijn jeugd luisterde hij naar rock 'n' roll artiesten zoals Chuck Berry, Elvis Presley en Del Shannon.